Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

ΑΓΩΝΑΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗ (30 Μαρτίου 1946 - 20 Αυγούστου 1949)

Γράφει ο  Αντγος ε.α. κ. Ασλανίδης Ιωάννης
Επίτιμος Δκτης ΣΣΕ, μέλος της Λέσχης Καταδρομέων Ιερολοχιτών

ΛΟΚ
Θα ήθελα με τα λίγα λόγια που σταχυολογώντας παρακάτω αναφέρω, να κάνουμε ένα τρισάγιο, ένα μνημόσυνο στους υπερασπιστές ήρωες της πατρίδος, σήμερα νεκρούς, της περιόδου 1946-1949, Οι οποίοι με την θυσία τους απέτρεψαν τους τότε ξενοκίνητους πλανεμένους κομμουνιστές της πατρίδος μας, να πραγματοποιήσουν, οι πλείστοι άθελά των, τα καταχθόνια σχέδια εκείνων... που μεθόδευσαν τον εδαφικό ακρωτηριασμό της χώρας μας και τον εξανδραποδισμό του λαού μας.

Χωρίς να είναι στις προθέσεις μου η ανάξεση πληγών του παρελθόντος κρίνω σκόπιμο, χωρίς μίσος και πάθος, έτσι απλά ελευθέρα, υπηρετώντας το δίκαιο να επισημάνω την Ιστορική Αλήθεια, για μια τόσο σημαντική περίοδο (1946-49) της νεώτερης Ιστορίας της Ελλάδος, κατά την οποία διακυβεύτηκαν η Ελευθερία του Ελληνικού λαού και η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος μας. 

Οι Μάχες στο Γράμμο και το Βίτσι και η νίκη του Ελληνικού Στρατού, αποτελούν Ιστορικό ορόσημο μιας πραγματικής Εθνικής αντίστασης κατά των πλανεμένων δυστυχώς αδελφών Ελλήνων τότε κομμουνιστών, για την σωτηρία της πατρίδος. 

Η Ελλάδα του Βορειοηπειρωτικού έπους του 1940, με τους αγώνες της στα Βουνά της Ηπείρου έδωσε, το πρώτο βασικό και ουσιαστικό ράπισμα στον φασισμό, όταν ισχυρά κράτη του τότε γνωστού κόσμου έπιπταν το ένα μετά το άλλο, δίνοντας έτσι την πρώτη ελπίδα και κουράγιο στον Ελεύθερο κόσμο για την τελική νίκη.

Ήλθε στη συνέχεια η εφιαλτική νύκτα της κατοχής.

Η ερειπωμένη, εξαντλημένη και καθημαγμένη Ελλάδα, κάτω από το βαρύ πέλμα του Γ΄ ΡΑΙΧ δεν ησύχασε, συνέχισε τον αγώνα της κατά του κατακτητή μέχρι της τελικής ήττας των δυνάμεων του φασισμού. Η Ανθρωπότης ανέπνευσε, η ελευθερία και το δίκαιο επεκράτησαν και οι λαοί πλέον ελεύθεροι άρχισαν την αναστήλωση της χώρας των, μέσα από τα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Η Ελλάδα νικήτρια τότε και δοξασμένη με πρωταρχικό ρόλο στην ήττα του φασισμού, αλλά ευρισκόμενη στο χείλος του αφανισμού, αντίκρισε το φως της Ελευθερίας μέσα από τα ερείπιά της. Όλοι οι Έλληνες ανέμεναν το θαύμα, ζούσαν με την ελπίδα, ότι χάρις στην ζωτικότητα και το δημιουργικό πνεύμα της φυλής, θα βαδίζαμε ενωμένοι στην ανασυγκρότηση και προ παντός στην δικαίωση των Ελληνικών θυσιών και την ικανοποίηση επί τέλους των εθνικών δικαίων μας.

Αλλά οι ωραίες προσδοκίες και τα γλυκά όνειρα, για την δημιουργία μιας μεγάλης Ελλάδος, αντάξια των νικηφόρων αγώνων της, διαλύθηκαν. Οι τότε πλανεμένοι Έλληνες κομμουνιστές, καθοδηγούμενοι από τον διεθνή κομμουνισμό, εξαπέλυσαν το "Δεκεμβριανό κίνημα" και έτσι η προσφορά της εκατόμβης αίματος, στο βωμό της ελευθερίας για τους Έλληνες δεν σταματά. Την καταστολή του κομμουνιστικού κινήματος του Δεκεμβρίου 1944 και την συμφωνία της Βάρκιζας, ακολουθεί ο ύπουλος "Συμμοριτοπόλεμος" ( Η ονομασία προήλθε, μετά από προσφυγή στο Ο.Η.Ε. της Ελλάδος, για τον ακήρυκτο πόλεμο των ομόρων κρατών τον Οκτώβριο του 1947). Βέβαια την 15η Σεπτεμβρίου 1989 με τον Νόμο 1863/1989 ο "Συμμοριτοπόλεμος" μετονομάστηκε σε "Εμφύλιο Πόλεμο" και οι πλανεμένοι και ξενοκίνητοι τότε "Στασιαστές" σε "Δημοκρατικό Στρατό". Δια την ιστορία κατά την γνώμη μου δεν ήτο, ούτε συμμοριτοπόλεμος ούτε εμφύλιος ήτο Στάσις. Αυτό στην ουσία δεν έχει μεγάλη σημασία γιατί το κακό έγινε, η Ελλάδα χωρίστηκε και κατεστράφη ολοσχερώς και η Εθνική ευκαιρία χάθηκε, όμως, οι παραχαράκτες και αναθεωρητές της Ελληνικής Ιστορίας πρέπει να γνωρίζουν ότι, η Ιστορία δεν γράφεται με "Ιδιοτελείς Νόμους".

Ο Αδελφοκτόνος πόλεμος των Ελλήνων άρχισε την νύκτα 30/31 Μαρτίου 1946 με την επίθεση των κομμουνιστών ανταρτών, στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου και τελείωσε την 29 Αυγούστου 1949 με το τέλος των νικηφόρων μαχών Γράμμου - Βίτσι του Ελληνικού Στρατού μας και την καταστροφή και εκδίωξη των ξενοκίνητων τότε Ελληνικών και όχι μόνον Κομμουνιστικών ανταρτικών Δυνάμεων στα όμορα κομμουνιστικά κράτη. Κατά το χρονικό διάστημα του "αδελφοκτόνου πολέμου" συνέβησαν πολλά και συνταρακτικά γεγονότα καίτοι σημαντικά, σεβόμενος την φιλοξενία της εφημερίδος, θα περιορισθώ σε δυο μεγάλης εθνικής σημασίας για την Ελλάδα γεγονότα : 

Πρώτον : Ο τότε κομμουνιστής, πρώτος στην ιεραρχία, Ν. Ζαχαριάδης συγκάλεσε την 5η ολομέλεια της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. στις 30-31 Ιανουαρίου 1949 που έλαβε κρίσιμες για την Ελλάδα αποφάσεις... μια παράγραφος της απόφασης προκάλεσε έντονα σχόλια σ' όλο τον λαό (και την αριστερά) λόγω της μεγάλης σημασίας, παρατίθεται ως έχει : "Στην Βόρεια Ελλάδα ο Μακεδονικός (Σλαυομακεδονικός) λαός τάδωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με ολοκλήρωση ηρωϊσμού και αυτοθυσίαςς που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός να βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως την θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήση".
Δεύτερον : Μεταξύ των πολλών δεινών και καταστροφών που επέφεραν στη χώρα μας οι Στασιαστές, το πλέον φρικιαστικό ήταν το παιδομάζωμα. Τα τελικά απαχθέντα παιδιά ανήλθαν εις 28.000 και κατανεμήθηκαν στα διάφορα "δορυφόρα" (κομμουνιστικά) κράτη. Η βασική ιδέα και οι λεπτομέρειες εφαρμογής του Σχεδίου, κατά τα λεγόμενα οφείλονταν στην Μίτρα Μίτροβιτς Τφίλας, υπουργό της Δημοσίας Εκπαίδευσης της Δημοκρατίας της "Μακεδονίας" των Σκοπίων και κορυφαίας προσωπικότητας της Κομμιφόρμ.

Το φθινόπωρο του 1948, στην Αθήνα Πολιτική και Στρατιωτική ηγεσία ήταν όλοι ανήσυχοι... το ηθικό του Στρατού είχε κλονισθεί πολύ, λόγω των επιτυχιών του Στασιαστών. Τότε η Κυβέρνηση του Θεμ. Σοφούλη, αποφάσισε και διόρισε τον Στρατηγό Αλ. Παπάγο, ως Αρχιστράτηγο με ευρύτερες δικαιοδοσίες. Ο Αλεξ. Παπάγος αναπτέρωσε το ηθικό του Στρατεύματος, προέβη σε μερική αναδιάταξη στελεχών, επέβαλε αυστηρά πειθαρχία στον Στρατό και άνευ αντιρρήσεων εφαρμογή των διαταγών. Στα αρχικά στάδια των Επιχειρήσεων, εφήρμοσε Σχέδια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων εκ του Νότου, με μέριμνα να μην αναμολύνονται οι εκκαθαρισθείσες περιοχές. Στο τέλος με τα σχέδια επιχειρήσεων ΠΥΡΣΟΣ Α', Β' και Γ' κατόρθωσε στο Γράμμο και στο Βίτσι να διαλύσει και να εκδιώξει τους εναπομείναντες Στασιαστές Έλληνες και λοιπούς από τα όμορα κράτη, από τον Ελλαδικό χώρο, να καταστρέψει τις στρατιωτικές των εγκαταστάσεις και να φράξει τα Ελληνικά Σύνορα. 

Η 29 Αυγούστου 1949 είναι το τέλος του αδελφοκτόνου εκείνου πολέμου των πλανεμένων από ξένα συμφέροντα τότε ελλήνων κομμουνιστών και το τέλος της τριετούς αιματοχυσίας του Ελληνικού Λαού.

Παρ' όλα αυτά και παρά την αδιάψευστη μαρτυρία της Ιστορίας και σήμερα υπάρχουν θιασώτες των πλανεμένων εκείνων κομμουνιστών και οι οποίοι παντοιοτρόπως (τύπος, Μ.Μ.Ε, Βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες κ.λπ.) διαστρεβλώνοντας την Ιστορική αλήθεια, προσπαθούν να ωραιοποιήσουν τις τότε εγκληματικές πράξεις των πλανεμένων κομμουνιστών και να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Όμως παρ' όλα αυτά είναι παρήγορο και σημαντικό σήμερα, ότι αξιόλογα στελέχη της αριστεράς, άσκησαν και ασκούν έντονη κριτική στην τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε. και με παρρησία, κάνοντας την αυτοκριτική των, διακηρύττουν δημόσια, "... σύντροφοι ευτυχώς που δεν νικήσαμε...".

Εξήντα επτά[67] χρόνια πέρασαν από τότε και η Επίσημη Ελλάδα, οι Κυβερνήσεις της χώρας μας, επισήμως σήμερα αγνοούν όλους εκείνους τους ηρωικούς νεκρούς, στους οποίους οφείλουμε, την ελευθερία μας, την Δημοκρατία μας και την ως έχουμε σήμερα ύπαρξή μας, σαν Κράτος, σαν λαός και σαν Έθνος. 

Η Επίσημη Ελληνική πολιτεία, δεν έπραξε δυστυχώς μέχρι σήμερα αυτό που έπρεπε να πράξει. Ν’αναγείρει στο ιερό και πανέμορφο βουνό της Πατρίδος μας τον Γράμμο, Καλλιμάρμαρο Μνημείο υπέρ των ανδρείως και ευκλεώς πεσόντων υπέρ της Πατρίδος. Όπου κάθε χρόνο την επέτειο λήξεως του αδελφοκτόνου πολέμου να επισκέπτεται τον χώρο αυτόν, σύσσωμη η Πολιτική και Στρατιωτική ιεραρχία της χώρας μας, για ένα τρισάγιο, ένα μνημόσυνο όχι πλέον για να μισούν, αλλά για να μην λησμονούν τα εγκληματικά πολιτικά λάθη της εποχής εκείνης, τα αποτελέσματα της διχόνοιας και για να παραδειγματίζονται οι μέλλουσες πολιτικές γενεές των Ελλήνων. Και! Επί τέλους, να πάψει να εξαπατάται ο Ελληνικός Λαός, με τα εμφυλιοπολεμικά φαντάσματα του διχασμού. Τέλος! Οι νέες γενεές των Ελλήνων θα πρέπει προσβλέπουσες στο μέλλον να διαλογίζονται τα του Πλάτωνα: 

"Πατρός τε και μητρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζωνι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νούν έχουσι".

Έλεγε ο Αείμνηστος Στρατηγός Καρούσος Γεώργιος: "την 29/8 εκάστου έτους , μπαίνω ταπεινά στην εκκλησία και ανάβω δύο κεριά με την ίδια ευλάβεια. Το ένα για τους νεκρούς Έλληνες συμπολεμιστές μου και το άλλο για τους νεκρούς Έλληνες της άλλης πλευράς, που έπεσαν από δικά μας βόλια."














Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Η νευροφυσική προπόνηση

Πηγή φωτογραφίας
Με την ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων, εμφανίσθηκε ένα άρθρο σχετικά με το ντοπάρισμα των αθλητών, που έχει γίνει η "γάγγραινα" του αθλητικού κόσμου!

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, η αναφορά γίνεται σε μια άλλη μέθοδο "ντοπαρίσματος" που δεν χαρακτηρίζεται σαν τέτοια, ή τουλάχιστον όχι ακόμη!

Η καλπάζουσα τεχνολογία στον τομέα της νευροφυσικής, παρουσίασε το σύστημα "Halo", το οποίο, σύμφωνα με τους κατασκευαστές, αυξάνει τη διεγερσιμότητα των κινητικών νευρώνων και σε συνδυασμό με την σωματική προπόνηση, επιταχύνει και αυξάνει τη δύναμη και τις δεξιότητες.

Το θέμα της νευροφυσιολογίας δεν είναι βέβαια κάτι νέο, αφού ήδη από την 10ετία του '70 είχε απασχολήσει τους επιστήμονες. Μάλιστα υπάρχει και τρόπος νευροβικής εκγύμνασης. Το διαφορετικό έγκειται στην χρήση ενός ειδικού εξαρτήματος, που μοιάζει πολύ με σετ ακουστικών.

Πηγή φωτογραφίας
Μη φαντασθείτε βελόνες και ηλεκτρόδια που προσαρμόζονται στο κρανίο του "ασθενούς"! Δεν υπάρχει ασθενής, αλλά αθλούμενος και  20 λεπτά πριν από την προπόνησή του, φοράει τα ακουστικά Halo (έτσι όπως φοράει οποιαδήποτε ακουστικά), ενώ στο κεφάλι του αγγίζουν οι άκρες ενός μαλακού αφρολέξ, εσωτερική επένδυση των ακουστικών, που παίζουν τον ρόλο των ηλεκτροδίων. Τα ακουστικά συνδέονται με το κινητό, στο οποίο είναι περασμένη η αντίστοιχη εφαρμογή και ..καλή προπόνηση!

Έτσι, με την εκπομπή  παλμών ενέργειας, αρχίζει η διέγερση του κινητικού φλοιού του εγκεφάλου, που με την αντίστοιχη νευρωνική διεγερσιμότητα,  επιτρέπει τον συνολικό και ταυτόχρονο ερεθισμό των νευρώνων-ρυθμιστών της κίνησης των μυών. Αυτή η διαδικασία επιφέρει καλύτερα και πιο αποδοτικά αποτελέσματα της γύμνασης του σώματος, ώστε τελικά να επιτυγχάνονται υψηλότερες επιδόσεις.

Πηγή φωτογραφίας
Πηγή φωτογραφίας
Η φιλοσοφία του συστήματος είναι η εξής: Με την συνήθη προπόνηση, τα σήματα που στέλνονται από τον εγκέφαλο του αθλούμενου προς τους μύες, είναι κατά κανόνα υποδεέστερου συντονισμού και δύναμης, ειδικά όταν ο αθλούμενος είναι ήδη κουρασμένος. (Φωτο αριστερά) Έτσι η απόδοση σταδιακά πέφτει.

Με την χρήση του συστήματος Halo, η "σηματοδότηση" που στέλνεται από τον εγκέφαλο, είναι πιο ισχυρή και συντονισμένη, με αποτέλεσμα να ενεργοποιούνται και να γυμνάζονται περισσότερες μυικές ίνες. (Φωτο δεξιά) Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα, ας επισκεφθεί την ιστοσελίδα τους.

Απ' ό,τι φαίνεται τ' ακουστικά έγιναν ανάρπαστα και δεν είναι προς το παρόν διαθέσιμα, αν και η τιμή τους φτάνει τα 750 δολάρια ΗΠΑ.

Αλλά δεν τα μνημονεύουμε τυχαία! Μπορεί η εταιρεία κατασκευής να κερδίζει πολλά, ειδικά μέσα από την αθλητική πελατεία, η ιδέα όμως δεν είναι απόλυτα δική της! Η διέγερση των νευρώνων κίνησης και γενικά η όλη διαδικασία, προέρχεται από έρευνες του στρατού, ο οποίος χρησιμοποίησε πειραματικά τέτοιες μεθόδους για την αύξηση της απόδοσης προσωπικού ειδικών δυνάμεων, ελευθέρων σκοπευτών και πιλότων.

Μάλιστα, κατά δήλωση της εταιρείας, επιτεύχθηκε απόδοση κατά 50% περισσότερο στις δεξιότητες των ελευθέρων σκοπευτών! Ο Αμερικανός ΥΕΘΑ, ήδη έχει ανακοινώσει ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, θα συνεργαστούν στενά με την εταιρεία για την περαιτέρω αξιοποίηση της μεθόδου στην αύξηση της επίδοσης του στρατιωτικού προσωπικού!

Οι Βρετανοί SAS, έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται επίσης και εξετάζουν την μέθοδο πιο προσεκτικά. Γιατί, εκτός από την βελτίωση της φυσικής κατάστασης, επιτυγχάνεται και η καλύτερη αφομοίωση και συγκράτηση γνώσεων, με άλλα λόγια βελτιώνεται η μάθηση!

Παρ' όλα αυτά, για να μη δημιουργηθεί η εντύπωση της "μαγικής λύσης", πρέπει να διευκρινίσουμε ότι χωρίς προσπάθεια από τον χρήστη, τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει!

Παρεμπιπτόντως, μιλώντας για ελεύθερους σκοπευτές, ανακοινώθηκε  ότι οι δικοί μας δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την 1η φάση των στρατιωτικών αγώνων που οργανώθηκαν στην Ρωσία. όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο! Δεν ξέρω τους λόγους, αλλά πιθανόν να μην ήταν τόσο εξοικειωμένοι με τον ρωσικό εξοπλισμό ελευθέρου σκοπευτού, γιατί όπως έγινε γνωστό χρησιμοποιήθηκαν μόνο ρωσικά όπλα. Είχαν χαμηλή επίδοση!

Πρώτοι βγήκαν οι Καζακστανοί, δεύτεροι οι Ρώσοι και τρίτοι οι Λευκορώσοι στους αγώνες ελευθέρων σκοπευτών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, καλό είναι να συμμετέχουμε αφού έχουμε προετοιμασθεί κατάλληλα! Η χασούρα όμως κάνει και καλό γιατί μας προσγειώνει στην πραγματικότητα!


Ανιχνευτής




Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Στρατιωτικά παίγνια και αγώνες..

Διαφημιστική φωτογραφία για τους αγώνες ελευθέρων σκοπευτών στα πλαίσια των διεθνών στρατιωτικών αγώνων που οργανώνει η Ρωσία (Πηγή)
Ήδη από το Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016, ξεκίνησαν οι διεθνείς στρατιωτικοί αγώνες στη Ρωσία, υπό την αιγίδα του ρωσικού ΥΕΘΑ.

Μια καλή και ίσως πρωτότυπη ιδέα, που άρχισε να υλοποιείται από το 2015, αλλά δεν έχει επικεντρώσει επαρκώς τα φώτα της δημοσιότητας και κατ' επέκταση το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης.

Το πρωτότυπο στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με στρατιωτικά αθλήματα τύπου στρατιωτικού πεντάθλου μόνο, αλλά με συναγωνισμό (και ανταγωνισμό)  μεταξύ τμημάτων Όπλων και Σωμάτων του στρατού ξηράς, μονάδων του ΠΝ και της ΠΑ, καλύπτοντας όλο το φάσμα των στρατιωτικών δραστηριοτήτων!

Οι στρατιωτικοί αυτοί αγώνες, που χαρακτηρίζονται διεθνείς, (ή "Ολυμπιακοί" από τους είρωνες γιατί απεκλείσθη η ρωσική συμμετοχή στ' αθλήματα στίβου στους Ολυμπιακούς του Ρίο) και που εφέτος συμμετέχουν 3.000 διαγωνιζόμενοι από  22 χώρες (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα) περιλαμβάνουν τις παρακάτω δοκιμασίες δεξιοτήτων:
Γίνεται αντιληπτό, ότι έχει γίνει μια τεράστια προσπάθεια οργάνωσης και βέβαια όποιος συμμετέχει πρέπει να να είναι πολύ καλά προετοιμασμένος για να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία. Όπως φαίνεται δεν είναι υποχρεωτική η συμμετοχή σε όλες τις δοκιμασίες. Κάθε χώρα συμμετέχει όπου η ίδια αποφασίσει, όπως γίνεται και σε κλασσικούς αθλητικούς αγώνες. Οι κανόνες για κάθε δοκιμασία φαίνονται αν πιέσετε τον αντίστοιχο σύνδεσμο.

"Οι δοκιμασίες καλύπτουν τις κύριες καταστάσεις μάχης που ενδεχομένως να συναντήσουν τμήματα σε πραγματική επιχείρηση. Η έμφαση δίνεται σε συνδυασμούς στρατιωτικών δεξιοτήτων, φυσικής κατάστασης, τεχνικής και τακτικής στο πεδίο της μάχης ατομικά και ομαδικά, ώστε  τελικά να εξάγεται η εικόνα της συνολικής εκπαίδευσης ενός στρατιωτικού τμήματος" όπως τις περιέγραψε ένας Κινέζος στρατηγός!

Οι  χώρες που συμμετέχουν με μία έως και 23 ομάδες (για όλες τις δοκιμασίες) εκτός από Ρωσία, είναι: το Καζακστάν, η Κίνα, η Βενεζουέλα, η Αγκόλα, η Λευκορωσία, η Αίγυπτος, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν, η Ζιμπάμπουε, η Αρμενία, η Μογγολία, η Ινδία, η Σερβία, το Κουβέιτ, το Κιργιστάν, η Νικαράγουα, το Τατζικιστάν, η Ελλάδα, η Νότιος Αφρική, το Βιετνάμ και  το Μαρόκο. 

 Σαν παρατηρητές συμμετέχουν οι: Σαουδική Αραβία, Αλγερία, Μιανμάρ, Αυστρία, Ναμίμπια, Γερμανία, Ισραήλ, Κούβα και Ινδονησία. Οι Ρώσοι κάλεσαν πάνω από 40 χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και τις ΗΠΑ, αλλά η ανταπόκριση δεν ήταν προφανώς η ..επιθυμητή!

Συνολικά συμμετέχουν 121 ομάδες στις παραπάνω δοκιμασίες, με πολυπληθέστερη συμμετοχή από Ρωσία, Κίνα και Καζακστάν. Η Ελλάδα συμμετέχει με μια ομάδα ελευθέρων σκοπευτών στην αντίστοιχη δοκιμασία! Αν δει κάποιος στους παραπάνω συνδέσμους τι περιλαμβάνει η κάθε δοκιμασία, θα διαπιστώσει ότι ακόμα και στις δοκιμασίες των "σωματατζήδων" εμπεριέχεται διέλευση στίβου εμποδίων και εκτέλεση βολών μάχης! Για να καταλαβαίνουμε δηλαδή την βαρύτητα που δίνουν στη φυσική αγωγή μάχης "δυτικά" και "ανατολικά"!

Διαφημιστική φωτογραφία για τους αγώνες ελευθέρων σκοπευτών στα πλαίσια των διεθνών στρατιωτικών αγώνων που οργανώνει η Ρωσία (Πηγή)
Η Ελλάδα, σαν η μόνη διαγωνιζόμενη χώρα του ΝΑΤΟ, είναι βέβαιο ότι θ' αποσπάσει ...σχόλια και κριτικές από τους συμμάχους , αλλά ..δεν πειράζει! Αρκεί η συμμετοχή να είναι επωφελής! Εδώ έχει γίνει σήριαλ η οικονομική κρίση μας, που φροντίσαμε με "υποδειγματική ευαισθησία" να την αναδείξουμε, τη στιγμή που άλλοι εταίροι μας, κρύβουν τις ακαθαρσίες τους επιμελώς! 

Βέβαια καλόν είναι να συμμετέχουμε πιο ενεργά και σε στρατιωτικά ..παίγνια δυτικών συμμάχων για να έχουμε πολύπλευρη εικόνα! 

Η 10μελής ομάδα  μας που ξεκινάει από  2 Αυγούστου 2016 τους αγώνες στο Καζακστάν, έχει να συναγωνισθεί με ομάδες από 10 χώρες. Το διαμέτρημα που χρησιμοποιείται είναι των 7, 62 χιλ. και διαγωνίζονται σε ατομική επίδοση βολών, επίδοση ζεύγους και επίδοση στην επιτήρηση και αναγνώριση περιοχής, καθώς και στην αίτηση πυρών πυροβολικού! Στις 9 Αυγούστου 2016  ολοκληρώνονται οι αγώνες των ελευθέρων σκοπευτών και δίδονται τα βραβεία στους νικητές. Ας ελπίσουμε ότι θα πάνε καλά!

Πάντως μέχρι τώρα, τις εντυπώσεις τις έχει κλέψει το ..δίαθλο των αρμάτων! Ποιός είναι καλύτερος σε τι, βγαίνει πολύ εύκολα, αρκεί να συμμετέχει! Αλλιώς, παραμένει στον ..μύθο του, μέχρι τη στιγμή της ..οδυνηρής αλήθειας όπου αποκαλύπτεται η πραγματική κατάσταση και τότε... άντε γεια!

Εκπαίδευση και πάλι εκπαίδευση!!


Ανιχνευτής









Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Ο ανιχνευτής βατραχανθρώπων!

Undersea  Defence Technology  (Πηγή)
Τον Ιούνιο του 2016, όπως κάθε χρόνο, έλαβε χώρα η διεθνής έκθεση UDT (Undersea Defence Technology) στο Όσλο της Νορβηγίας. Η έκθεση αυτή που φιλοξενείται ανά έτος από κράτη που προσφέρονται προς τούτο, έχει σαν κύριο αντικείμενο, όπως άλλωστε το λέει με τ' όνομα της, τις θαλάσσιες επιχειρήσεις στον ιδιωτικό και στον στρατιωτικό ναυτιλιακό και ναυτικό χώρο.

Στην φετινή έκθεση οι κύριες θεματικές ενότητες ήταν:
Πολύ ενδιαφέρουσα ετήσια έκθεση, την οποία πιστεύω να παρακολουθούν από την Ελλάδα. Πρόσεξα ότι τουλάχιστον εφέτος συμμετείχε και μια ελληνική εταιρεία

Ένα από τα εκθέματα που ίσως παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον χώρο των ειδικών δυνάμεων, ήταν ο "ανιχνευτής βατραχανθρώπων", μιας ισραηλινής εταιρείας, που ασχολείται με την κατασκευή υποβρυχίων συστημάτων ασφαλείας.

POINTSHIELD PDDS, (Portable Diver Detection Sonar)
Το "POINTSHIELD PDDS, (Portable Diver Detection Sonar)" είναι ένα φορητό σύστημα ανίχνευσης βατραχανθρώπων και μικρών υποβρυχίων σκαφών, το οποίο είναι κατάλληλο για την έγκαιρη και σφαιρική (360 μοίρες) προειδοποίηση υποβρύχιας απειλής σε πλοία που είτε είναι αγκυροβολημένα ή ελλιμενισμένα, ή για την  προστασία υποβρυχίων καλωδίων, ειδικά εγγύς απολήξεων, ή δεξαμενών αερίων ή καυσίμων, λιμένων ή αποβαθρών και γενικά παραλίων εγκαταστάσεων πάσης φύσεως.

Μεταφέρεται εύκολα και ο χειρισμός του (κατά δήλωση των κατασκευαστών) είναι επίσης εύκολος. Είναι ανθεκτικό σε αντίξοες καιρικές συνθήκες και μπορεί να παραμείνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από το νερό, πράγμα που το καθιστά σχεδόν μόνιμο εξάρτημα ασφάλειας.

Ένα πολύ καλό χαρακτηριστικό του είναι, ότι πραγματοποιεί αυτόματα μόνο του τον εντοπισμό της απειλής, τον χαρακτηρισμό της απειλής και την κατάταξή της ανάλογα με τον τύπο της, σε βαθμό επικινδυνότητας, διευκολύνοντας έτσι τη χρήση της και από μη πολύ έμπειρους χειριστές υποβρυχίων ηχοεντοπιστικών συστημάτων . Ακόμη, η προηγμένη του αλγοριθμική  επεξεργασία σημάτων που λαμβάνει, διασφαλίζει τον επιθυμητό συνδυασμό μεταξύ υψηλής  πιθανότητας ανίχνευσης και χαμηλού βαθμού σφάλματος.

Η ανίχνευση βατραχανθρώπων από το φορητό ηχοεντοπιστικό PDDS, γίνεται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, όπως φαίνεται στην εικόνα.
Πρακτικά, ανιχνεύει βατραχανθρώπους με αυτόνομη συσκευή αέρα  από τα 700 μέτρα, ενώ αν χρησιμοποιούν συσκευές οξυγόνου, τους ανιχνεύει από τα 500 μέτρα μέσα στο νερό! Το ίδιο κάνει και με τα υποβρύχια οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Δείτε και ένα κατατοπιστικό βίντεο ΕΔΩ

Τα "αντι-βατραχανθρωπίστικα" μέτρα είναι πολλά μέχρι σήμερα! Οι "βάτραχοι" δεν πτοούνται απ' αυτά! Πρέπει όμως να τα γνωρίζουν και να εκτιμούν σωστά την κατάσταση, πριν ξεκινήσουν την αποστολή τους! 


Ανιχνευτής








Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Υλικά για "υπαίθριες δραστηριότητες"..


Τα νέα υλικά για υπαίθριες δραστηριότητες παρουσιάστηκαν και αυτή τη χρονιά στην μεγάλη έκθεση "Outdoor" που οργανώνεται τα τελευταία χρόνια στην πόλη Friedrischhafen στη νότια Γερμανία. 960 εκθέτες από 40 χώρες παρουσίασαν τα υλικά τους για κάμπινγκ, ορειβασία, αναρρίχηση, κανό, καγιάκ και άλλα σπορ.

Σε τέτοιες εκθέσεις, πραγματικά εμφανίζονται πρωτότυπες και έξυπνες επινοήσεις κατασκευής υλικών, που πέραν της μόδας, διαθέτουν μεγάλη αντοχή και πολύ μικρό βάρος, κάτι που όλοι αναζητούν, εκτός και εντός στρατεύματος.

Και τώρα τελευταία, με την μεγάλη ευαισθησία στο περιβάλλον  παρουσιάζονται προϊόντα υψηλής ανθεκτικότητας μη τοξικά, κατασκευασμένα από ανακύκλωση πλαστικών υλικών.

Αυτά που είχαν μεγάλη επισκεψιμότητα ήταν τα αθλητικά παπούτσια ανωμάλου δρόμου που ζυγίζουν μόνο 300 γραμμάρια, ή το πλαστικό κάθισμα που μπορεί να βοηθήσει να κάτσει κάποιος στα πιο απίθανα μέρη, οι αιώρες με στρώμα, ή ακόμα το κατάλυμα με δίχτυ που ζυγίζει λιγότερο από μισό κιλό  και χωράει σε τσέπη ή  το πτυσσόμενο κανό που χρειάζεται μόνο 10 λεπτά για να αναπτυχθεί. 

Είναι εργαλεία για "ψαγμένους", απ' αυτούς που ασχολούνται με τέτοια και έχουν μεγάλες απαιτήσεις, όπως συμβαίνει στις ειδικές δυνάμεις. Όπως έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν, οι ειδικές δυνάμεις ατενίζουν το μέλλον με προσδοκίες από την υψηλή τεχνολογία

Θέλουμε στολές ελαφριές και προστατευτικές στο μεγάλο ψύχος, που να μπορούν να θερμαίνονται μόνες τους και να ελέγχουν την κατάσταση της υγείας του χρήστη. Παράλληλα να είναι κατασκευασμένες από υδρόφοβο υλικό, που να στεγνώνει γρήγορα αν βραχεί ολοσχερώς, ενώ παράλληλα να είναι ανθεκτικές σε τριβές και γδαρσίματα, δηλαδή να μην σκίζονται εύκολα από βράχια και σκληρούς θάμνους ή αγκάθια.

Με άλλα λόγια αναζητούνται στολές, που να ακούν, αισθάνονται, βλέπουν, επικοινωνούν, αποθηκεύουν ενέργεια, ρυθμίζουν την θερμοκρασία, παρακολουθούν την υγεία, αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον και ίσως ακόμα περισσότερα, όπως να δημιουργούν ..τείχος προστασίας από βλήματα και θραύσματα!

Επιστημονική φαντασία; Όχι θα έλεγα, αν διαβάσετε τις δηλώσεις του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας τον περασμένο Απρίλιο σε σχετικό συνέδριο που έλαβε χώρα στο ΜΙΤ. Το Πεντάγωνο διαθέτει 75 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για την έρευνα σε ειδικά υλικά και υφάσματα, που θα χρησιμοποιούν την νανοτεχνολογία και την ενσωμάτωση κυκλωμάτων και λογισμικών συστημάτων.

Άλλωστε, οι Αμερικανοί "ειδικοδυναμίτες", πρωτοστάτησαν, συμμετέχοντας σε μια πολύ καλή κίνηση του ΥΕΘΑ τους, να ιδρύσει ένα κονσόρτσιουμ, κατασκευαστών και ερευνητών πανεπιστημίων, για την δημιουργία τεχνολογιών του μέλλοντος, επάνω σε ειδικά υφάσματα στολών και όχι μόνο! Η επένδυση στην έρευνα είναι το κέρδος του μέλλοντος. (Μια αναιμική κίνηση έγινε και σε μας πρόσφατα, για την επαφή με τον πανεπιστημιακό χώρο, που ελπίζω να μην σβήσει στην αποτυχία).

Από αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου και της τακτικής κατάστασης, οι απαιτήσεις είναι με ψηλά τον πήχυ: Επικοινωνία με όλους, ανταλλαγή, αναζήτηση και εύρεση πληροφοριών, προσδιορισμός σημείων  και ταχύτατη επισήμανση στόχων! Και όλα αυτά με ...ένα ζευγάρι γυαλιά, όπως αυτά που βλέπετε στην εικόνα παρακάτω.

Ειδικά γυαλιά αντίληψης της τακτικής κατάστασης, όπως τα φαντάζονται οι ερευνητές του αμερικανικού στρατού , για τον μαχητή του (εγγύς) μέλλοντος. Το σύστημα θα αποτελείται από μια διαφανή διοδική οθόνη εκπομπής φωτός, υψηλής ευκρίνειας και φωτεινότητας, που θα προστατεύεται από αντιβαλλιστικούς φακούς.  Θα υπάρχει ενσωματωμένη κάμερα,  και ηλεκτρονικοί αισθητήρες, με δυνατότητα λειτουργίας επί 24ώρου βάσεως. Θα συνεργάζεται με λογισμικά συστήματα επικοινωνιών, που θα φέρει επάνω του ο μαχητής. (Πηγή)


Αν  δείτε την ταινία "Minority Report", θα καταλάβετε τι εννοώ!


Ανιχνευτής






Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Ημέρες μνήμης και περισυλλογής..

Σύγχρονοι Ελληνοκύπριοι βατραχάνθρωποι σε παρέλαση εθνικής επετείου (Φωτ. Αρχείου)
Αύριο για μια ακόμη χρονιά, θα θυμηθούμε "επετειακά", τα θλιβερά γεγονότα της εισβολής των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο το 1974, σαν κατάληξη του ανούσιου πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, που μόνο προβλήματα ...δεν έλυσε!!

Όλα έχουν καταγραφεί, βιβλία έχουν εκδοθεί κατά διαστήματα, που το ένα καλύπτει ή συμπληρώνει το άλλο, σαν αντίλαλος των φωνών των μαχητών, που έμοιαζαν να έχουν μια θηλιά στο λαιμό, από το αίσθημα της αδικίας που τους είχε καταλάβει. Ο αγώνας τους για τα πάτρια και τα όσια, αναγνωρίζεται πολύ αργά, ανεξάρτητα από το μη αίσιο τέλος των επιχειρήσεων.

Το "τις πταίει" φαίνεται μέσα από τα πορίσματα των εξετάσεων για τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Σε ό,τι αφορά τις Μονάδες Καταδρομών της Κύπρου, χρησιμοποιήθηκαν "άτσαλα" για να καλύψουν ανάγκες του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, με αποτέλεσμα να υποστούν απώλειες σε προσωπικό και υλικό και να αντιμετωπίζουν προβλήματα κατά την διεξαγωγή των επιχειρήσεων που ακολούθησαν.

Μια ακόμη καταγραφή, σχετικά με τις ελληνικές ειδικές δυνάμεις στην Κύπρο, που δεν έχει αναδειχθεί πολύ, είναι αυτή που αναφέρεται στην χρησιμοποίηση των Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων βατραχανθρώπων, που υπηρετούσαν το 1974 στην Κύπρο. Μια Ομάδα των 20 περίπου υπαξιωματικών και ναυτών.

Δυστυχώς η χρησιμοποίησή τους δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε να είναι. Όπως και με τους καταδρομείς, τους έμπλεξαν στο πραξικόπημα και στη συνέχεια, όταν έγινε η εισβολή, έμειναν αναξιοποίητοι, παρά την πρόθεση του τότε ναυτικού διοικητή της ΝΔΚ να τους αναθέσει αποστολές δολιοφθορών κατά του τουρκικού στόλου.

Τελικά, σύμφωνα με την μαρτυρία του διοικητού ΟΥΚ, η μόνη αποστολή στην οποία ενεπλάκησαν ήταν η άμυνα της Ναυτικής Βάσεως Αμμόχωστου "Χρυσούλης" (ΝΒΧ) και στη συνέχεια η καταστροφή κρισίμων υλικών και οπλισμού για να μην πέσουν σε τουρκικά χέρια. Καμμία ένδειξη για κοινή συνεργασία ή έστω ύπαρξης κοινού σχεδίου δράσης!

Λάθη, πολλά λάθη... και όπως έλεγε κάποιος παλιός στρατιωτικός, "Στον πόλεμο, αυτός που κάνει τα λιγότερα λάθη κερδίζει!"


Ανιχνευτής






Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Σενάρια πολέμου...

Η Αεροκίνητη Δύναμη έχει αποβιβασθεί και τα Black Hawks  απομακρύνονται. (Πηγή)
Τον Ιούνιο του 2016, διεξήχθησαν πολλές στρατιωτικές ασκήσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, για την επίτευξη της διαλειτουργικότητας, μεταξύ μονάδων διαφόρων εθνικοτήτων. Οι ασκήσεις αυτές οργανώθηκαν με σενάρια πολέμου που έδειχναν τον προβληματισμό, για τυχόν εμπλοκή με τη Ρωσία. "Αισθάνονται" ότι απειλούνται από την επιθετικότητα των Ρώσων, μετά από τα γεγονότα της Ουκρανίας. Άλλωστε αυτός ο προβληματισμός φάνηκε και στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής.

Από την άλλη πλευρά, οι Ρώσοι και όχι μόνο, χαρακτηρίζουν αυτές τις απόψεις, σαν ανυπόστατες  υπερβολές, θεωρώντας ότι αυτοί απειλούνται με τις κινήσεις του ΝΑΤΟ, το οποίο δημιουργεί πολυεθνικές μονάδες μέσα στις όμορες, με τη Ρωσία, χώρες. Ποιός έχει δίκιο και ποιός ψεύδεται;   Πού άραγε οδηγεί αυτή η αντιπαράθεση;

Τα σενάρια πολέμου, περιλαμβάνουν και την χρήση μονάδων ειδικών επιχειρήσεων φυσικά! Και αυτό που αξίζει κάποιος να προσέξει, είναι η τακτική χρησιμοποίηση τέτοιων μονάδων.

Διείσδυση απ' αέρος και προσβολή μονάδων Α/Α πυροβολικού, (ήταν ένα από τα σενάρια για τις ειδικές δυνάμεις) με σκοπό την "δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών" όπως συνήθως αναφέρεται στη στρατιωτική ορολογία, για την εκτέλεση ευρείας εκτάσεως αεραποβατικών επιχειρήσεων προς ανακατάληψη εδαφών που είχαν περιέλθει σε εχθρική κατοχή, στα σύνορα μεταξύ συμμάχου και ...εχθρικής χώρας. 

Γερμανοί αλεξιπτωτιστές  σε κίνηση προς τον στόχο (Πηγή)
Σ' αυτή την άσκηση που έλαβε χώρα στο Χόχενφελς της Γερμανίας, συμμετείχε το 3ο Συγκρότημα Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, το οποίο σαν κύρια περιοχή ευθύνης έχει την Αφρική και το  31 Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών, το οποίο θεωρείται κατ' εξοχήν συγκρότημα ειδικών επιχειρήσεων του γερμανικού στρατού, με αναδιοργάνωση μόλις το 2014! Η "ευρεία αεραποβατική ενέργεια" έγινε από ταξιαρχία της αμερικανικής 82 αερομεταφερόμενης Μεραρχίας η οποία όπως φαίνεται έχει τέτοιες αποστολές και στην Ευρώπη.

Εξαιρετική και θα έλεγα τυπική αποστολή ειδικών δυνάμεων, βγαλμένη από τον κανονισμό.

Μια άλλη  αεραποβατική ενέργεια, παράλληλα με  χρήση αεροκινήτων δυνάμεων, έγινε στην Πολωνία, κατά τη διάρκεια της άσκησης ANAKONDA.  Η αμερικανική 173 αεραποβατική ταξιαρχία, που ανήκει στην 82 Μεραρχία, έριξε ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών, ενώ ένα άλλο τάγμα διείσδυσε με ελικόπτερα για να καταλάβουν ένα πέρασμα, (έδαφος τακτικής σημασίας) με σκοπό να επιτρέψουν την ανεμπόδιστη προέλαση φιλίων επίγειων μηχανοκίνητων δυνάμεων για την ανακατάληψη εδαφών! Μιλάμε για ένα είδος συνένωσης δηλαδή, όπως κάποτε τον παλιό καλό καιρό κάναμε με τη 2α ΜΑΛ,  στη Μακεδονία σε παρόμοιες ασκήσεις.

Οι αεροκίνητοι, που εκτέλεσαν την επιχείρηση με το σούρουπο, το λυκόφως, όπως λέγεται πιο εξειδικευμένα, ήλθαν σε επαφή με τμήμα αναγνώρισης που παρατηρούσε τον στόχο, ένα χωριό, που είχε καταληφθεί από τον εχθρό. (στην περίπτωσή μας μια καναδική μονάδα, έπαιζε τον εχθρό). Άσκηση διπλής ενέργειας λοιπόν!

Ακολούθησε αγώνας σε κατοικημένο τόπο, με την υποστήριξη πυροβολικού! 

Ρεαλιστικά σενάρια, που αντανακλούν τις ..ανησυχίες, τις φοβίες, αλλά και τα ενδεχόμενα σχέδια σε περίπτωση πολέμου στην παλιά ευρωπαϊκή ήπειρο!

Το θέμα μας εδώ είναι ο τρόπος χρησιμοποίησης τέτοιων ειδικών μονάδων, σε συνεργασία με συμβατικές δυνάμεις, που και αυτές εξασκήθηκαν παράλληλα. Παράλληλη και ταυτόχρονη εκπαίδευση με συνδυασμό μονάδων πάσης φύσεως, για να εξετάζεται η διαλειτουργικότητα υλικών μέσων και ο συντονισμός στη διοίκηση και τον έλεγχο των επιχειρήσεων. Όχι μεμονωμένα!

Τα σενάρια πολέμου είναι πολλά! Κάποια, ίσως είναι πιθανά να συμβούν! Ελπίζω κανένα! Αλλά... "φύλαξε τα ρούχα σου για νάχεις τα μισά"! Εκπαίδευση κα πάλι εκπαίδευση!



Ανιχνευτής





Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Ανταρτοπόλεμος

Η θεωρία του αντάρτη :Σχόλια στον C.Scmitt, στον Π.Κονδύλη και στον R.Taber
του Σπύρου Κουτρούλη
Α΄
Η θεωρία του αντάρτη – του ανταρτοπολέμου- απασχόλησε σε, τρία διαφορετικά κείμενα, τον C.Schmitt (Η θεωρία του Αντάρτη- παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού, Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ. Σ.Χασιώτη, επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος), τον Π.Κονδύλη (Θεωρία του Πολέμου , Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 ) και τον R.Taber (πόλεμος του ψύλλου. Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου, Εκδόσεις Κάλβος 1976 ,Μετ. Σ.Μάνδρος).
Το κείμενο του C. Schmitt διατυπώθηκε σε δύο διαλέξεις το 1962 στο Πανεπιστήμιο της Παμπλόνα. Το βιβλίο του R.Taber γράφτηκε το 1969, ενώ η Θεωρία του Πολέμου του Π.Κονδύλη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Στουτγάρδη το 1988. Τα δύο πρώτα κείμενα απηχούν το πνεύμα των δεκαετιών 50- 60, όπου ο ανταρτοπόλεμος έδειχνε να είναι η ακαταμάχητη τακτική πολέμου για τα ασθενέστερα έθνη και τους αποικιοκρατούμενους λαούς, πράγμα που αναθεωρείται στο έργο του Π.Κονδύλη υπό το βάρος των εξελίξεων στην τεχνολογία και στην γεωγραφική συγκέντρωση του πληθυσμού.
Ο R.Taber ενδιαφέρεται πρωτίστως να περιγράψει τις τακτικές και τις τεχνικές του ανταρτοπολέμου σε κάθε περίπτωση (Κίνα, Βιετνάμ, Κύπρος, Κούβα, κ.λπ.), ο C. Schmitt να διατυπώσει εννοιολογικά την θεωρία του αντάρτη και να την συνδέσει με την έννοια του Πολιτικού, ενώ ο Π.Κονδύλης εξετάζει την σημασία του ανταρτοπολέμου στους κλασσικούς του μαρξισμού καθώς και την υποκατάσταση του ανταρτοπολέμου από την τρομοκρατία.
Ο C.Schmitt υποστηρίζει -κάτι που ο Κονδύλης αμφισβητεί έντονα– ότι η αρχική μορφή της θεωρίας του Αντάρτη περιέχεται στο κλασσικό κείμενο του Κλαούζεβιτς «Περί Πολέμου» και ολοκληρώνεται στα έργα του Λένιν και του Μάο. Ως πρώτη μορφή ανταρτοπολέμου υποδεικνύει την ισπανική αντίσταση (1808-1813) στα στρατεύματα του Ναπολέοντα. Όπως σημειώνει ο C.Schmitt «ο αντάρτης μάχεται ανορθόδοξα. Η διαφορά όμως ανάμεσα στον συμβατικό και τον ανορθόδοξο πόλεμο εξαρτάται από το πώς ορίζεται η έννοια του Συμβατικού … Για μια θεωρία του αντάρτη στο σύνολο της θα πρέπει όμως να λάβει κανείς υπόψη του, ότι η δύναμη του Ανορθόδοξου καθορίζεται από τη δύναμη και τη σημασία του Συμβατικού που ο ίδιος θέτει σε αμφισβήτηση»[1]
Ο C.Schmitt όπως χρησιμοποίησε την εξαίρεση –δηλαδή την απόφαση για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης– ως προσδιοριστικό στοιχείο του πολιτικού , κατά τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί την αντίθεση ανορθόδοξος- συμβατικός πόλεμος για να εντοπίσει την θεωρία του Αντάρτη.
Η εισαγωγή της γενικής υποχρεωτικής θητείας, παρότι μετέτρεψε θεωρητικά όλους τους πολέμους σε λαϊκούς, συγχρόνως τους συγκράτησε μέσα σε ένα πλαίσιο κανόνων. Αντιθέτως ο αντάρτης λειτουργεί έξω από τις κανονικότητες του ορθόδοξου πολέμου: «ο σύγχρονος αντάρτης δεν προσδοκά από τον εχθρό ούτε δικαιοσύνη, ούτε και έλεος. Έχει εγκαταλείψει την παραδοσιακή μορφή εχθρότητας του ελεγχόμενου και περιφρουρημένου πολέμου και έχει μεταβεί στη σφαίρα μιάς άλλης, της αληθινής εχθρότητας, η οποία μέσω της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας, κορυφώνεται στην εξόντωση».[2]
 Ο C.Schmitt συνδέει την τακτική του ανταρτοπολέμου με τον εμφύλιο και τον αποικιακό πόλεμο. Αναφέρεται στους Ρώσους αντάρτες του 1812 που αντιτάχθηκαν στον Ναπολέοντα εκφράζοντας τις «στοιχιακές δυνάμεις του ρωσικού εδάφους», αλλά και τους παρτιζάνους του Στάλιν, του Μάο, του Χό Τσί Μίνχ, του Κάστρο, του Γκεβάρα, του Γρίβα, του Μπέν-Μπελλά και του Σαλάν του ΟΑΣ. Κάθε πρόοδος στην τεχνολογία εντείνει τον φαύλο κύκλο της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας, όμως επίκαιρη και πάντα αναγκαία θα παραμείνει η σκέψη του Ναπολέοντα ότι «με τους αντάρτες πρέπει κάνει ας να μάχεται σαν αντάρτης».
Ο αντάρτης δεν φορά συνήθως στολή – όπως ο τακτικός στρατός, όμως κατά την έκφραση του Τσέ Γκεβάρα είναι ο «ιησουίτης του πολέμου». Δηλαδή η έντονη πολιτική του δέσμευση είναι προαπαιτούμενο της ύπαρξης του και εκείνο το στοιχείο που τον διακρίνει από τον κοινό εγκληματία. Παρεμπιπτόντως ο C.Schmitt σημειώνει ότι «την καθαυτό και ουσιαστικά την μοναδική ολοκληρωτική οργάνωση δεν την εκφράζει το κράτος ως κράτος, αλλά το επαναστατικό κόμμα ως κόμμα»[3]
Ο αντάρτης παρουσιάζει ως στοιχεία ,που χαρακτηρίζουν την δράση του, ευκινησία, ταχύτητα και αιφνιδιαστική αλλαγή επίθεσης και υποχώρησης. Αλλά ο «αντάρτης που μάχεται με όπλο υπόκειται πάντα στην ανάγκη συνεργασίας με μια τακτική οργάνωση. Αυτό τονίζεται έντονα, ακριβώς από τον συναγωνιστή του Fidel Castro στην Κούβα, Ernesto Che Guevara» [4] .
O C.Schmitt συνόψισε τα κριτήρια που περιγράφουν εννοιακά επαρκώς τον αντάρτη: μη τακτικότητα αυξημένη κινητικότητα της δραστικής μάχης, αυξημένη ένταση της πολιτικής δέσμευσης, τελλουρικό (δηλαδή στενά συνυφασμένο με την γη) χαρακτήρα. Βέβαια επισημαίνει ότι η τεχνολογική εξέλιξη και η βιομηχανική ανάπτυξη τείνει να εξαλείψει τον αγροτικό του χαρακτήρα και τον μετατρέπει σε έναν εκμηχανισμένο μαχητή, όργανο συχνά μιας παγκόσμιας πολιτικής. Από πλευράς διεθνούς δικαίου ο C.Schmitt καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «διάκριση των – ανταρτών – με την έννοια άτακτων, μη εξισωμένων με τα τακτικά στρατεύματα μαχητών – διατηρείται κατά βάση μέχρι σήμερα. Με την έννοια αυτή ο αντάρτης δεν έχει τα δικαιώματα και τα προνόμια του μάχιμου στρατιώτη. Είναι ένας εγκληματίας κατά το κοινό δίκαιο και μπορεί να καταστεί ακίνδυνος με συνοπτικές ποινές και κατασταλτικά μέτρα»[5]. Όμως συμπληρώνει ότι από τις συνθήκες της Γενεύης (1949) «αντιστασιακοί μαχητές, που άλλοτε θα αντιμετωπίζονταν ως αντάρτες, εξισώνονται με τους τακτικούς μαχητές, αρκεί να είναι οργανωμένοι»[6].
Ο C.Schmitt αναγνωρίζει ότι το γερμανικό επιτελείο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ασχολήθηκε μάλλον αργά (Μάιος 1944) με την αντιμετώπιση των παρτιζάνων, ενώ προς το τέλος του πολέμου, όταν η κατοχή της Γερμανίας από τους Συμμάχους ήταν πλέον ορατή, συγκρότησε την γερμανική λαϊκή πανστρατιά και τον «λυκάνθρωπο» από τις οργανώσεις νεολαίας του ναζιστικού κόμματος, χωρίς όμως σπουδαία αποτελέσματα στην εξέλιξη του πολέμου .
Ο C.Schmitt ανιχνεύει την εισαγωγή του ανταρτοπολέμου στο Πρωσικό κράτος με το βασιλικό διάταγμα του Απριλίου του 1813, όπου ορίζεται ότι κάθε πολίτης του κράτους είναι υποχρεωμένος να αντισταθεί με κάθε είδους όπλα (τσεκούρια, δίκρανα, δρεπάνια, κυνηγετικές καραμπίνες) στον εχθρικό εισβολέα. Παρ’ ότι το διάταγμα αυτό δεν βρήκε απήχηση στον γερμανικό λαό, κατά τον C.Schmitt, η σημασία του έγκειται «στο ότι αποτελεί την επίσημη μαρτυρία μιας ιδιαίτερης νομιμοποίησης, που αντλείται από το πνεύμα και την φιλοσοφία που επικρατούσαν στην τότε πρωτεύουσα της Πρωσίας, το Βερολίνο»[7]. Επίσης συμπληρώνει πως ο Κλαούζεβιτς δεν ήταν απλά ένας από τους σημαντικότερους ειδήμονες του Ανταρτοπολέμου, με την ειδική έννοια της χρησιμοποίησης ελαφρά οπλισμένων ευκίνητων μονάδων, αλλά αυτός που εισήγαγε τον κλεφτοπόλεμο ως «μια πολιτική υπόθεση ύψιστης σημασίας με άκρως επαναστατικό χαρακτήρα»[8].
Ο Κλαούζεβιτς όμως έκανε μια περισσότερο γενική διατύπωση, που μπορεί να εξειδικευθεί με επιτυχία σε κάθε είδος πολέμου: «ο πόλεμος είναι όργανο της πολιτικής, φέρει κατ’ ανάγκην τη σφραγίδα αυτής της πολιτικής, πρέπει να μετρά τα πάντα με τον πήχυ της πολιτικής. Η διεξαγωγή του πολέμου είναι επομένως στις μεγάλες της γραμμές η ίδια η πολιτική που χρησιμοποιεί το σπαθί αντί για τη γραφίδα, χωρίς να παύει γι’ αυτό το λόγο να σκέπτεται σύμφωνα με τους δικούς της νόμους»[9].
Ο C.Schmitt αποδέχεται ότι τα κείμενα του Κλαούζεβιτς, του Μάρξ, του Ένγκελς, δίχως την συμβολή του Λένιν δεν μπορούν να θεμελιώσουν την θεωρία του αντάρτη. Η μετάβαση από τον Κλαούζεβιτς στον Λένιν συγχρονίζεται με την μετάβαση από τον κρατικό στον επαναστατικό πόλεμο. Η πεποίθηση του Μαρξ και του Ένγκελς ότι η κατάληψη της εξουσίας ήταν πιθανή και δια μέσου των εκλογών, τους εμπόδισε να ασχοληθούν με την θεωρία του αντάρτη. Αντιθέτως ο Λένιν ήταν αυτός που «αντιλήφθηκε το αναπόφευκτο της βίας και των αιματηρών, επαναστατικών  εμφυλίων αλλά κρατικών πολέμων, και γι’ αυτό τήρησε θετική στάση και απέναντι στον ανταρτοπόλεμο, που τον θεώρησε ως ένα απαραίτητο συστατικό στοιχείο της συνολικής επαναστατικής εξέλιξης»[10].
Κατά τον C.Schmitt, ο Λένιν είναι ο πρώτος που τόνισε την ιδιαίτερη σημασία του αντάρτη στους διακρατικούς και στους εμφύλιους πολέμους με το άρθρό του «Ο ανταρτοπόλεμος», που δημοσιεύθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1906 στο ρωσικό περιοδικό «Ο Προλετάριος». Στο άρθρο αυτό ο Λένιν υποστηρίζει ότι ο ανταρτοπόλεμος «είναι μια αναπόφευκτη μορφή πολέμου την οποία χρησιμοποιεί κανείς χωρίς δογματισμό ή προκαθορισμένες αρχές, όπως ακριβώς αναγκάζεται κανείς να χρησιμοποιήσει, ανάλογα με την κατάσταση των πραγμάτων, άλλα, νόμιμα ή παράνομα, ειρηνικά ή βίαια, ορθόδοξα ή ανόρθοδοξα μέσα και μεθόδους »[11]. Ο C.Schmitt επισημαίνει ότι ο Λένιν υπήρξε «μεγάλος γνώστης και θαυμαστής του Κλαούζεβιτς», όπως μαρτυρούν οι σημειώσεις στα «Τετράδιά  του. Αποτέλεσμα αυτής της σπουδής υπήρξε η διαμόρφωση της θεωρίας «για τον απόλυτο πόλεμο και την απόλυτη εχθρότητα» και η αναγνώριση της διάκρισης εχθρός-φίλος ως καθοριστικού στοιχείου τόσο του πολέμου όσο και της πολιτικής. Έτσι «για τον Λένιν μόνο ο επαναστατικός πόλεμος είναι πραγματικός πόλεμος, γιατί προκύπτει από την απόλυτη εχθρότητα»[12]. Ακολουθώντας αυτές τις σκέψεις ο Λένιν έβγαλε τον πόλεμο από τα συνηθισμένα πλαίσιά του. Απέναντι στον απόλυτο εχθρό – την καπιταλιστική τάξη – ο πόλεμος δεν είναι οριοθετημένος, αλλά απεριόριστος. Ο C.Schmitt συμπληρώνει ότι η «συμμαχία της φιλοσοφίας με τον αντάρτη που έκλεισε ο Λένιν απελευθέρωσε απρόσμενα νέες εκρηκτικές δυνάμεις»[13].
Ο C.Schmitt αναφέρεται σύντομα στην συνεισφορά του Στάλιν. Οι σοβιετικοί αντάρτες, με εντολές του τελευταίου, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου –μεγάλο πατριωτικό πόλεμο κατά την σοβιετική ιστοριογραφία- δημιούργησαν σοβαρότατα προβλήματα στα μετόπισθεν του γερμανικού στρατού. Ο C.Schmitt μπορεί να απομονώνει την φράση του Στάλιν «στο μέτωπο συναδέλφωση, στα νώτα αντάρτες», όμως οι παρτιζάνοι ποτέ δεν υποκατέστησαν τον Κόκκινο Στρατό και ποτέ δεν έπαψαν να έχουν ρόλο υποστηρικτικό στις πολεμικές επιχειρήσεις. Εύλογα επισημαίνει, ότι ο «ο Στάλιν κατάφερε να συνδέσει το ισχυρό δυναμικό της εθνικής και πάτριας αντίστασης – δηλαδή την βασική αμυντική δύναμη της πατριωτικής αυτοάμυνας απέναντι στον ξένο κατακτητή – με την επιθετική δύναμη της διεθνούς κομμουνιστικής παγκόσμιας επανάστασης»[14]. Όμως ο μεγαλύτερος θεωρητικός του ανταρτοπολέμου – κατά τον C.Schmitt – αναδείχθηκε ο Μάο Τσε Τούνγκ με το ομώνυμο σύγγραμμά του που κυκλοφόρησε το 1938. Αλλά και με την όλη πολιτική του δράση γεφυρώνει με επιτυχία και αποτελεσματικότητα την θεωρία με την δράση. Ο C.Schmitt ισχυρίζεται ότι η ακόλουθη φράση του Μάο συμπυκνώνει την σκέψή του: «Στο δικό μας πόλεμο, ο ένοπλος πληθυσμός και ο κλεφτοπόλεμος των ανταρτών από τη μια πλευρά και ο Κόκκινος Στρατός από την άλλη πλευρά, μπορούν να συγκριθούν με τα δύο μπράτσα ενός άντρα ή για να το εκφράσω πιο πρακτικά: το ηθικό του πληθυσμού είναι το ηθικό του ετοιμοπόλεμου έθνους. Και τούτο ανησυχεί τον εχθρό».[15]
Η σκέψη του Μάο τονίζει την σημασία της διάκρισης Εχθρού-Φίλου, και την πανεθνική – παλλαϊκή μορφή που λαμβάνει αναγκαστικά η διεξαγωγή του πολέμου ώστε τελικά «η επανάσταση του Μάο είναι θεμελιωμένη πιο τελλουρικά από αυτήν του Λένιν».[16] Η εχθρότητα στον Μάο επεκτείνεται λογικά από τον ταξικό στον εθνικό αντίπαλο, από την εγχώρια ιθύνουσα τάξη στον κατακτητή, στον αποικιοκράτη. Ο επαναστατικός πόλεμος είναι γι’ αυτόν κατά τα εννέα δέκατα πόλεμος παρτιζάνων και μόνο κατά το ένα δέκατο πόλεμος τακτικού στρατού. Ο C.Schmitt με υπερβολικό τρόπο εντοπίζει την σύγκρουση ρωσικού και κινέζικου κομμουνισμού στις διαφορετικές ερμηνείες του αντάρτικου, παραβλέποντας έτσι τις συγκρούσεις που απορρέουν από τα ενάντια γεωπολιτικά συμφέροντα.
Όμως αξίζει να σταθούμε περισσότερο στις απόψεις του Μάο για τον ανταρτοπόλεμο. Ο Μάο έγραψε ένα εγχειρίδιο του ανταρτοπολέμου, που ανταποκρινόταν στις πιεστικές ανάγκες της πατρίδας του .Δεν ήταν κατ’αρχήν ο θεωρητικός, αλλά εκείνος που θα έπρεπε να οργανώσει το έθνος του απέναντι στον Ιάπωνα εισβολέα. Η στρατηγική του ανταρτοπολέμου «πρέπει να βασίζεται στην επαγρύπνηση, στην κινητικότητα και την επίθεση. Πρέπει να προσαρμόζεται στην κατάσταση του εχθρού, στο έδαφος, στις υπάρχουσες γραμμές επικοινωνιών, στη συσχέτιση δυνάμεων, στον καιρό και στην κατάσταση του λαού» [17]. Κατανοεί ότι στον αγώνα του δεν υπάρχει η αποφασιστική μάχη , αλλά μια σειρά από εχθροπαξίες που φθείρουν τον εχθρό. Τα ιστορικά παραδείγματα δεν τον αφήνουν αδιάφορο. Έτσι αναφέρεται στις επιθέσεις που δέχθηκε ο στρατός του Ναπολέοντα κατά την εκστρατεία στην Ρωσία από τους Ρώσους αντάρτες. 
Συγχρόνως διαπιστώνει ότι το αντάρτικο αυτοτροφοδοτείται από ένα σημείο και πέρα της δράσης του, γιατί γίνεται παιδευτικό παράδειγμα για τον λαό: «Το αντάρτικο είναι το πανεπιστήμιο του πολέμου και αφού πολεμήσετε ορμητικά και θαρραλέα μπορείτε να γίνετε ηγήτορες και θα υπάρχουν πολλοί γνωστοί πολεμιστές των τακτικών δυνάμεων που δεν θα είναι ισάξιοί σας. Χωρίς αμφιβολία, η πηγή του ανταρτοπολέμου είναι οι λαϊκές μάζες που οργανώνουν αντάρτικά σώματα από τα σπλάχνά τους ». [18]Επίσης «οι αντάρτες δεν πρέπει να εξαρτώνται πολύ από οπλοστάσια. Ο εχθρός είναι η βασική πηγή εφοδιασμού τους»[19]. Μεγάλη σημασία αποδίδει στην πολιτική στράτευση, στο ήθος και στο πατριωτισμό όσων στρατεύονται στο αντάρτικο «Τυχοδιώκτες και ελεεινοί δεν πρέπει να γίνονται δεκτοί. Η χρήση οπίου πρέπει να απαγορευτεί και όποιος στρατιώτης δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από μόνος του πρέπει να αποπέμπεται.
 Η νίκη στον ανταρτοπόλεμο εξαρτάται από το να κρατηθεί η συμμετοχή άσπιλη και καθαρή. Είναι δεδομένο ότι κατά τον πόλεμο ο εχθρός ίσως μπορέσει να εκμεταλλευτεί ανθρώπους μειωμένης συνείδησης και πατριωτικού αισθήματος και να τους προτρέψει να ενωθούν με τους αντάρτες με μόνο σκοπό να τους προδώσουν. Οι αξιωματικοί λοιπόν πρέπει διαρκώς να διαφωτίζουν τους στρατιώτες και να ενσταλάζουν πατριωτισμό μέσα τους».[20] Φυσικά ο πολιτικός στόχος πρέπει να είναι ξεκάθαρος και καταληπτός στον λαό, που τροφοδοτεί με πολλούς τρόπους το αντάρτικο, ενώ «το εθνικό τους φρόνημα πρέπει να αφυπνισθεί».[21]Ο αντάρτης κινείται ανάμεσα στον λαό όπως το ψάρι μέσα στο νερό. Έτσι μόνο μπορεί να υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες για την νίκη κατά του εχθρού. Πρέπει να προσαρμόζεται γρήγορα στην κατάσταση του εχθρού και «να κινούνται (οι αντάρτες) με την ρευστότητα του νερού και την ευχέρεια του πνέοντος ανέμου».[22] Τα αντάρτικα σώματα αναγκαστικά λειτουργούν σε κάποιο βαθμό αυτόνομα γιατί δεν μπορεί να έχουν πάντα επικοινωνία με το κέντρο, ούτε το κέντρο να έχει πάντα γνώση των επιμέρους μετώπων, ώστε «η ορθή πολιτική στο αντάρτικο είναι πρόβλεψη για ενιαία στρατηγική και ανεξάρτητη τακτική δράση ».[23]

Αφήνοντας τον Μάο και επανερχόμενοι στον θεωρητικό C.Schmitt , θα δούμε ότι εξετάζει μία πλειάδα θεμάτων που ένα πρακτικός ,δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Έτσι ερευνά πώς συναρθρώνονται οι έννοιες «άποψη του χώρου», «διάσπαση των κοινωνικών δομών», «ένταξη στο πλέγμα των παγκόσμιων συναρτήσεων», «τεχνοβιομηχανική άποψη» με την θεωρία του αντάρτη.
Ο ανταρτοπόλεμος διευρύνει τον χώρο του πολέμου προσθέτοντας «στην επιφάνεια του τακτικού, καθιερωμένου πολεμικού σκηνικού, μια άλλη σκοτεινότερη διάσταση του βάθους, όπου η επιδεικνυόμενη στολή γίνεται θανάσιμη»[24].
Η διάσπαση των κοινωνικών δομών υπονοεί την εμφύλια διαμάχη – που ευνοεί την πύκνωση των αντάρτικων ομάδων – ανάμεσα σε μια ιθύνουσα τάξη διεφθαρμένη και όργανο του ξένου εχθρού και τον υπόλοιπο πληθυσμό, που με διάφορους τρόπους (διαδηλώσεις, οικονομική βοήθεια, πληροφόρηση, κάλυψη) συντάσσεται με τους αντάρτες, μετατρέποντας τον πόλεμο σε γενικό, ώστε κατά τον R.Shroers «κάθε στολή να νιώθει ότι απειλείται και μαζί μ’ αυτόν απειλούνται και όλα όσα αντιπροσωπεύει ως σχήμα».[25]
Η παγκόσμια συνάρτηση αναδεικνύει την ανάγκη ο αντάρτης, ως ανορθόδοξος μαχητής, να είναι «κατά κάποιο τρόπο πάντα εξαρτημένος από τη βοήθεια μιας τακτικής δύναμης», από τον Ενδιαφερόμενο Τρίτο. Καθότι «ο ισχυρός Τρίτος δεν παρέχει μόνο όπλα και πολεμοφόδια, χρήματα, υλική βοήθεια και κάθε είδους φάρμακα. Εξασφαλίζει επίσης το είδος της πολιτικής αναγνώρισης που έχει ανάγκη ο αντάρτης για να μη περιέλθει, όπως ο ληστής και ο πειρατής, στη σφαίρα του απολίτικου, που εδώ σημαίνει του αξιόποινου. Μακροπρόθεσμα το αντικανονικό πρέπει να νομιμοποιηθεί με βάση το κανονικό. Γι’ αυτό το σκοπό του προσφέρονται δύο δυνατότητες: η αναγνώριση του από ένα υφιστάμενο κανονικό, ή η επιβολή με δικές του δυνάμεις, μιάς νέας πραγματικότητας. Αυτή είναι μια δύσκολη εναλλακτική λύση».[26]
Στην τεχνολογική άποψη, ο C.Schmitt εξετάζει το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον ελαφρά εξοπλισμένο και προσανατολισμένο στην γη παρτιζάνο και τον σύγχρονο τεχνολογικά τελειοποιημένο τακτικό στρατό. Προβληματίζεται κατά πόσον η τεχνολογική πρόοδος θα εξαφανίσει τον αντάρτη ή αντιθέτως θα τον μετατρέψει σε βιομηχανικό αντάρτη, ώστε τελικά «η τεχνική πρόοδος απλώς θα προκαλέσει μια ένταση της νέας κατάκτησης , διαίρεσης και νομής και απλώς θα κορυφώνει ακόμη περισσότερο τα παλαιά ερωτήματα».[27]
Ο αντάρτης έχει έναν πραγματικό και όχι απόλυτο εχθρό αλλά και έναν φίλο από τον οποίο ενισχύεται πολλαπλά και αντλεί νομιμότητα και κανονικότητα. Όμως μετά τον Λένιν κατά τον C.Schmitt, ο αντάρτης δεν έχει πλέον πραγματικούς αλλά απόλυτους εχθρούς .Ο εχθρός δηλαδή είναι εγκληματικός, απάνθρωπος και χωρίς καμμιά αξία: «Σε έναν κόσμο στον οποίο οι αντίπαλοι, πριν αλληλοεξοντωθούν φυσικά, αλληλο-ωθούνται με τέτοιο τρόπο στην άβυσσο της ολοκληρωτικής υποτίμησης, χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα είδη απόλυτης εχθρότητας. Η εχθρότητα θα αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, που ίσως δε θα μπορεί πια καν να γίνεται λόγος για εχθρό ή εχθρότητα και μάλιστα χωρίς και οι δύο να έχουν προηγουμένως εξοστρακιστεί και καταδικαστεί, πριν αρχίσει το έργο της καταστροφής. Η καταστροφή αυτή θα γίνει εντελώς αφηρημένη και απόλυτη. Δε στρέφεται πια ενάντια σε κάποιον εχθρό, αλλά υπηρετεί μόνο μια δήθεν αντικειμενική επιβολή αξιών, για τις οποίες είναι γνωστό ότι κανένα τίμημα δεν είναι αρκετό. Μόνο η αποκήρυξη της πραγματικής εχθρότητας ανοίγει δρόμο για το καταστροφικό έργο της απόλυτης εχθρότητας ».[28]
Β’
Όπως σε πολλά άλλα έργα του Π.Κονδύλη, έτσι και στην «Θεωρία του Πολέμου», διεξάγεται ένας ανομολόγητος διάλογος ανάμεσα σ’ αυτόν και τον C.Schmitt .Όποιος μελετά σε βάθος το έργο των δύο στοχαστών, διαπιστώνει ότι πολλές από τις σκέψεις του Π.Κονδύλη προκύπτουν από την αντιπαράθεσή του με το έργο του C.Schmitt.
Ο Π.Κονδύλης συμπεραίνει ότι δεν υπάρχει ταυτότητα αντιλήψεων ανάμεσα στους Μαρξ – Ένγκελς και τον Μάο για τα θέματα του ανταρτοπολέμου. Υποστηρίζει ότι οι κλασσικοί του μαρξισμού «βλέπουν το φαινόμενο του ανταρτοπελέμου λίγο-πολύ στην ίδια προοπτική όπως ένας άλλος θαυμαστής της ναπολεόντειας πολεμικής τέχνης, δηλαδή ο Clausewitz . Διαπιστώνουν κυρίως τη σημασία του ως στρατιωτικού επικουρικού μέσου σε εθνικές εξεγέρσεις, μέσου εξαρτημένου από τη συμπράξη με τον τακτικό στρατό. Στο σημείο αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξεγελά το γεγονός ότι μιλούν για «παλλαϊκό πόλεμο – τον όρο άλλωστε χρησιμοποιεί και ο Clausewitz, αν και δίχως τις επαναστατικές του συμπαραδηλώσεις »[29] .Ο Ένγκελς κατά τον Π.Κονδύλη «πίστευε πάντοτε όσο ζούσε στην υπεροχή του τακτικού στρατού απέναντι σε κάθε άλλον σχηματισμό»[30] Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και ένα ακόμη λόγο: είναι πεποίθησή τους ότι η γενική υποχρεωτική θητεία – ο ένοπλος λαός ιεραρχημένος και συγκροτημένος σε στρατό -θα εκδημοκρατίσει τις δυτικές κοινωνίες.
Ο Μάρξ στάθηκε επιφυλακτικός κατά την περιγραφή του ισπανικού ανταρτοπολέμου. Παρότι δεν περιόριζε πάντα την πολιτική δραστηριότητα στη νόμιμη κοινοβουλευτική της μορφή, δεν επέλεγε την τακτική του ανταρτοπολέμου αλλά «μία επανάσταση της οργανωμένης εργατιάς υπό την ηγεσία ενός δυνατού και πειθαρχημένου κόμματος που θα γινόταν κυρίως στις μεγαλουπόλεις , πιθανότατα σε εποχή κρίσης».[31] Υπό αυτήν την προοπτική η επανάσταση «θα απαιτούσε γρήγορες αποφαστικές και πειθαρχημένες ενέργειες, οι οποίες θα έπρεπε να οργανωθούν και να καθοδηγηθούν με βάση τους κανόνες της επιθετικής πολεμικής τέχνης του Ναπολέοντα και αποφεύγοντας τη μακρόπνοη και υπομονετική τακτική του ανταρτοπολέμου (μολονότι διόλου δεν αποκλειόταν η χρήση μέσων και μεθόδων που δεν χρησιμοποιεί ο τακτικός στρατός)» [32].Ο Ένγκελς υπό το βάρος των γεγονότων της Κομμούνας του Παρισιού αλλά και από τον φόβο ότι οι τακτικοί στρατοί θα επιταχύνουν τις πολεμικές συγκρούσεις, συντάσσεται με την προοπτική της συγκρότησης «λαϊκής πολιτοφυλακής», αντί του τακτικού στρατού.
Βεβαίως τα κινήματα του Τρίτου Κόσμου κατέλαβαν την εξουσία με την τακτική του ανταρτοπολέμου. Όμως σύμφωνα με τον Π.Κονδύλη, επρόκειτο για κινήματα τα οποία «δεν ήσαν σοσιαλιστικά υπό τη δική τους έννοια, αλλά εθνικιστικά με σοσιαλιστικό μανδύα. Ο μανδύας αυτός έπρεπε να φορεθεί αναγκαστικά και μάλιστα επιδεικτικά στον αγώνα εναντίον ενός εχθρού και αλλοδαπού και καπιταλιστικού» [33].
Ο Κονδύλης συμπεραίνει ότι ο ανταρτοπόλεμος «δεν αποτελεί μορφή αγώνα με αξιώσεις οικουμενικής ανωτερότητας, αλλά παραμένει δεμένος σε ορισμένη εποχή και κατάσταση, η οποία ήδη ανήκει στο παρελθόν, κι ότι επομένως η ιστορική του επίδραση στο εξής δεν θα είναι μεγάλη. Ο ανταρτοπόλεμος δοκιμάσθηκε με επιτυχία κυρίως στον αγώνα αποικιακών ή ημιαποικιακών λαών εναντίον ενός ξένου κυρίου, ο οποίος φυλετικά και πολιτισμικά παρέμεινε ξένο σώμα μέσα στην εγχώρια κοινωνία. Στις λιγοστές περιπτώσεις, πάλι, όπου ο ανταρτοπόλεμος, ως εμφύλιος πόλεμος, έφερε στην εξουσία ένα ορισμένο κίνημα ή κόμμα, αυτό έγινε επειδή ο άτακτος στρατός ήταν ήδη αρκετά ισχυρός, ώστε να μεταβληθεί ουσιαστικά σε στρατό τακτικό, στρατό πειθαρχημένο και ιεραρχικά οργανωμένο, ελεγχόμενο και καθοδηγούμενο σε όλα τα επίπεδα από το κόμμα ή το κίνημα (το επιφανέστερο παράδειγμα είναι η Κίνα). Ό,τι εμφανιζόταν ως ανταρτοπόλεμος, στην πραγματικότητα ήταν, τουλάχιστον στην τελική φάση, αγώνας μεταξύ στρατών, τον οποίο κέρδισε ο ισχυρότερος στρατός, ενώ ο αντίπαλος συρρικνωνόταν ή διαλυόταν».[34] Ενώ αλλού προσθέτει ότι «εκτός αυτού, ουσιώδη ρόλο στην έκβαση του εμφυλίου έπαιξαν οι εξωτερικές δυνάμεις, ο εκάστοτε «ενδιαφερόμενοςτρίτος» και η υλική ή άλλη βοήθεια που παρέσχε στη μια ή την άλλη παράταξη».[35]
Ο Π.Κονδύλης ορίζει τις αρνητικές προϋποθέσεις που υπάρχουν για την επιτυχία του Αντάρτικου: «τον πολλαπλασιασμό από την εκλέπτυνση των όπλων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον ανταρτικών ομάδων από την πλευρά ενός ευέλικτου τακτικού στρατού και, επίσης, τη δραστική αλλαγή των δημογραφικών και περιβαλλοντικών όρων… Η δραστική αραίωση των δασών, η διάνοιξη της υπαίθρου στις συγκοινωνίες και πρό παντός η ραγδαία συγκέντρωση των πληθυσμών στις πόλεις στερούν από τον αντάρτη το περιβάλλον όπου , κατά τη φράση του Μάο Τσέ Τούνγκ, μπορούσε να κινηθεί όπως το ψάρι στο νερό. Στον κλασσικό ανταρτοπόλεμο, όποιος επικρατούσε στην ύπαιθρο είχε την δυνατότητα να πολιορκήσει ασφυκτικά τις πόλεις. Σήμερα η κυριαρχία σε τμήματα της υπαίθρου δεν σημαίνει πολλά πράγματα, όπως δείχνει π.χ. η εμπειρία του Περού».[36]
Βέβαια ο Κονδύλης δεν υποστηρίζει ότι οι μορφές του ανορθόδοξου πολέμου θα εγκαταλειφθούν γενικώς, καθότι: «ο ασθενέστερος μόνο μια δυνατότητα έχει να μεταφέρει (εν μέρει ) τον πόλεμο στο έδαφος του ισχυρότερου, να επιτύχει δηλαδή με άλλα μέσα ό,τι μια μεσαία ή μείζων Δύναμη θα κατάφερνε με τους Βαλλιστικούς της πυραύλους .Η δυνατότητα αυτή είναι η τρομοκρατία και η δολιοφθορά».[37] Ο Κονδύλης διευκρινιστικά συμπληρώνει «ονομάζω αυτήν την τρομοκρατία «νέα», γιατί δεν θα εξαντλείται σε δολοφονικές απόπειρες εναντίον προσώπων, όπως γινόταν στην προεπαναστατική Ρωσία και όπως ξαναέγινε στη Γερμανία και στην Ιταλία κυρίως κατά τη δεκαετία του 1970. Ίσως τέτοιες τρομοκρατικές πράξεις να υπήρξαν θεαματικές ,ωστόσο ήταν και είναι ανίκανες να επιδράσουν σοβαρά στη λειτουργία της κοινωνίας. 
Σήμερα υφίστανται εντελώς διαφορετικές δυνατότητες, και τις δυνατότητες αυτές τις προσφέρει η ίδια η υφή της υψηλά εκτεχνικευμένης κοινωνίας, η οποία από πρώτη όψη είναι απείρως περίπλοκη, διακλαδωμένη και κατακερματισμένη ,ενώ στην πραγματικότητα η λειτουργία της εξαρτάται από σχετικά ολιγάριθμα ενεργειακά και πληροφοριακά κέντρα. Γι’ αυτό είναι στο σύνολό της τόσο τρωτή όσο δεν ήταν καμμία κοινωνία του παρελθόντος. Εάν οι τρομοκρατικές ενέργειες επικεντρωθούν με επαρκή τεχνογνωσία και συνέπεια στους κυριότερους κόμβους, τότε είναι βέβαιο ότι μπορούν να γονατίσουν μία σύγχρονη κοινωνία .Έτσι, με βάση τις μεταβολές των αντικειμενικών δεδομένων σε παγκόσμια κλίμακα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η εποχή του ανταρτοπολέμου ανήκει στο παρελθόν και μπαίνουμε στην εποχή της τρομοκρατίας, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συγχωνευθεί με μορφές ανταρτοπολέμου των πόλεων. Εννοείται ότι, όπως και ο κλασσικός ανταρτοπόλεμος, έτσι και η τρομοκρατία θα έχει πολιτικές προοπτικές μόνο εάν η ακμή της συμπέσει με μια βαθειά και παρατεταμένη κοινωνική κρίση».[38]
 Η νέα τρομοκρατία θα είναι συνεπώς το όπλο των φτωχών και θα έχει πολλές πιθανότητες να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους, καθότι η εκτεχνικευμένη κοινωνία ελέγχεται από ολιγάριθμα κέντρα τα οποία αν κτυπηθούν θα μπορούν να την γονατίσουν: «Ένας αξιωματούχος της Αμερικάνικης Υπηρεσίας Πληροφοριών είπε πρόσφατα ότι αν είχε στη διάθεση του 1 δισ. δολλάρια και 20 ικανούς hackers θα μπορούσε να παραλύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σίγουρα δεν πρόκειται για κομπορρημοσύνη, αλλά για δήλωση βασιζόμενη σε βαθειά γνώση των πραγμάτων και των συσχετισμών τους. Εάν οι τρομοκρατικές ενέργειες επικεντρωθούν με την ίδια γνώση και με την ανάλογη επιμονή σε τέτοιους κρίσιμους κόμβους, τότε είναι βέβαιο ότι μπορούν να γονατίσουν μια σύγχρονη δυτική κοινωνία. Και κρίσιμοι κόμβοι δεν είναι μόνον τα παντοειδή ηλεκτρονικά συστήματα , αλλά και οι μεγάλοι ενεργειακοί σταθμοί ή τα αποθέματα νερού, που προσβάλλονται εύκολα με ιούς .Η χρήση χημικών και βιολογικών μέσων μπορεί επίσης να έχει σαρωτικά αποτελέσματα , αν σκεφθούμε λ.χ. ότι με 30 κιλά άνθρακας σκοτώνονται 30.000 άνθρωποι »[39] Οι σκέψεις του Π.Κονδύλη διατυπώθηκαν πριν το κτύπημα στους δίδυμους πύργους της Ν.Υόρκης και στο αμερικάνικο Πεντάγωνο , αποδεικνύοντας έτσι την ευστοχίας τους αλλά και την αναλυτική τους ικανότητα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόψεις του Π.Κονδύλη για την τακτική του πολέμου , που επέλεγε ο Λένιν. Σύμφωνα με τον τελευταίο «ο επαναστατικός στρατός είναι «αναγκαίος» επειδή τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα μπορούν να λυθούν μόνο με τη βία , όμως η οργάνωση της βίας είναι η στρατιωτική οργάνωση»[40]. Επ’ αυτού ο Κονδύλης επισημαίνει ότι «ο τρόπος με τον οποίο φαντάζεται ο Λένιν τη δομή του επαναστατικού στρατού παραμένει συνδεδεμένος με τις συγκεκριμένες μορφές πάλης μέσα στις πόλεις, γι’ αυτό και ό,τι ονομάζει «ανταρτοπόλεμο» είναι κάτι ολότελα διαφορετικό από ό,τι στο μεταξύ συνηθίσαμε να αποκαλούμε έτσι στο φως των εμπειριών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Έτσι το να θεωρεί κανείς τον Λένιν και τον Μάο Τσε Τούγκ ως διαδοχικές βαθμίδες της ίδιας εξέλιξης ως προς τις μεθόδους του επαναστατικού αγώνα, όπως γίνεται συχνά, είναι εξ ίσου παραπλανητικό όσο και η άποψη ότι υφίσταται παρόμοια συνέχεια ανάμεσα στους Μάρξ-Ένγκελς και στο σύγχρονο ανταρτοπόλεμο»[41]. Ουσιαστικά πρόκειται για δυναμικές ενέργειες που εκτελούνται από ολιγάριθμες ομάδες ατόμων και παρεμβάλλονται ανάμεσα στις «μεγάλες μάχες του πολέμου». Κατά τον Κονδύλη, ο Λένιν δεν αποδεσμεύθηκε από την ρωσική παράδοση της τρομοκρατίας (ναροτνικοί, νετσαγεφικοί κ.λπ.).Ο Λένιν έγραψε μάλιστα ότι «ποτέ δεν απορρίψαμε την τρομοκρατία για λόγους αρχής ούτε μπορούμε να την απορρίψουμε. Είναι πράξη αγώνα, η οποία μπορεί να ενδείκνυται, και μάλιστα να είναι αναγκαία σε ορισμένη στιγμή, σε ορισμένη κατάσταση των μαχητών και υπό ορισμένους όρους».[42] Όμως συγχρόνως επεσήμανε ότι «η τρομοκρατία ήταν ένα κίνημα διανοουμένων που δρούσε αποκομμένο από τις μάζες ,ενώ απεναντίας οι ενέργειες των ανταρτών αποτελούν «αναγκαίο συστατικό μέρος» της εξέγερσης και εκπαιδεύουν τους στρατιωτικούς ηγέτες των μαζών».[43]
Ο Λένιν σύμφωνα με τον Κονδύλη, θα αποσυνδεθεί τελικά από την τακτική του ανταρτοπόλεμου, παρά τις αντιρρήσεις των Αριστερών Σοσιαλεπαναστατών και των Αναρχικών, και θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο «επαναστατικός πόλεμος πρέπει να διεξάγεται με σύγχρονα μέσα, δηλαδή μέσω ενός συγκεντρωτικού τακτικού στρατού, ο οποίος χρησιμοποιεί την σύγχρονη τεχνική μιας ανεπτυγμένης οικονομίας»[44]. Ο Λένιν στην στρατιωτική οργάνωση έβλεπε ένα πρότυπο που θα έπρεπε να ακολουθήσει όλη η κοινωνία: «Σκοπός των εργατικών τούτων στρατιών θα ήταν «να εντείνουν και να οργανώσουν όλες τις υπάρχουσες δυνάμεις με στρατιωτικό τρόπο, για να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μεγάλα αποθέματα τροφίμων και να τα προωθήσουν στα κέντρα της βιομηχανικής ανοικοδόμησης. Για τον σκοπό αυτό πρέπει να συγκροτηθούν με κάθε θυσία εργατικές στρατιές και να οργανωθούν στρατιωτικά τα πάντα».[45]Σε τέτοιους είδους αντιλήψεις θα πρέπει να αναζητήσουμε την εκτροπή στον ολοκληρωτισμό του κομμουνιστικού κινήματος.
Η τακτική του ανταρτοπολέμου ,είτε αυτός διεξάγεται σε αγροτικές περιοχές είτε σε αστικούς χώρους, είτε λειτουργεί ως υποκατάστατο του τακτικού στρατού είτε λειτουργεί παράλληλα με αυτόν, είναι μια μέθοδος πολέμου που χρησιμοποιείται, ανάλογα τις συνθήκες, από κάθε εθνική, κοινωνική, «αξιακή» συλλογικότητα. Δεν είναι προνόμιο των λεγόμενων άκρων του πολιτικού φάσματος αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από συλλογικότητες, που γενικώς αποκηρύσσουν την βία. Η ΠΕΑΝ, στον καιρό της ιταλο-γερμανικής κατοχής, υπήρξε μια ολιγάριθμη ομάδα, εμπνευσμένη από τον Π.Κανελλόπουλο, που στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 ανατίναξε μέρα- μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, τα γραφεία της δωσίλογης οργάνωσης ΕΣΠΟ τραυματίζοντας σοβαρά ή σκοτώνοντας δεκάδες συνεργάτες του εχθρού και αρκετούς Γερμανούς. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, με μια κλασσική πράξη ανταρτοπολέμου προσπάθησε να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα Γ.Παπαδόπουλου, ώστε να τερματιστεί έγκαιρα η στρατιωτική δικτατορία. Φυσικά η δημοκρατία όπως και κάθε άλλος καθεστώς δεν μπορεί να ανεχθεί την «ένοπλη αμφισβήτηση» και γι’ αυτό θα την αντιμετωπίσει με την κρατική λογική, δηλαδή με νέες αυστηρότερες νομοθεσίες, ενίσχυση της αστυνομίας, με την χρήση νέων τεχνολογιών και ιδιαίτερα την καλλιέργεια από τα μέσα ενημέρωσης ενός κλίματος εχθρικού προς τις ένοπλες οργανώσεις. Αυτό ακριβώς είδαμε να συμβαίνει στην Γερμανία, στην Ιταλία, στην Αγγλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα.
Γ΄
Το βιβλίο του R.Taber «O πόλεμος του ψύλλου. Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου» (Εκδόσεις Κάλβος 1976, Μετ. Σ.Μάνδρος, σελ. 207), μας μεταφέρει τις εμπειρίες του ανταρτοπολέμου στις δεκαετίες 1950- 1960.Έμπνέεται έντονα από τις αντιλήψεις του Τσέ Γκεβάρα και του Μάο. Ως θεμέλιο της τακτικής του αντάρτη ορίζεται η σκέψη του Μάο: «Ο εχθρός προχωρεί, εμείς υποχωρούμε. Ο εχθρός στρατοπεδεύει, εμείς παρενοχλούμε. Ο εχθρός κουράζεται, εμείς κάνουμε επίθεση. Ο εχθρός οπισθοχωρεί, εμείς τον καταδιώκουμε».[46] Ο αντάρτης είναι ευκίνητος, ελεύθερος από εδαφικές εξαρτήσεις, εκμεταλλεύεται την λαϊκή δυσαρέσκεια για κάλυψη, για άντληση εφοδίων και νέες στρατολογήσεις. Μακροπρόθεσμος στόχος του δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές νίκες, αλλά και η δημιουργία ενός κλίματος υπονόμευσης που θα κάνει αδύνατη ή ανώφελη την κυριαρχία του εχθρού.
Ο R.Taber εμπνέεται από τον Κλαούζεβιτς και θεωρεί τον ανταρτοπόλεμο «ως επέκταση της πολιτικής μέσω της ένοπλης σύρραξης», η οποία όμως «δεν μπορεί λογικά να επακολουθήσει έως ότου αποδειχτούν άχρηστες όλες οι αποδεκτές ειρηνικές λύσεις – αιτήματα, νομοθετικές ενέργειες και η καταφυγή στην κάλπη. Άν δεν έχουν εξαντληθεί αυτά τα μέσα, δεν υπάρχει ελπίδα να εξασφαλιστεί η λαϊκή υποστήριξη, που είναι τόσο απαραίτητη για την επαναστατική δράση. Για ν’ αποδειχτεί ο λαός τους κινδύνους και τις ευθύνες της οργανωμένης βίας, πρέπει πρώτα να πιστέψει πως δεν υπάρχει άλλη λύση. Δεύτερο, πως η υπόθεση του αγώνα είναι σωστή. Και τρίτο, πως διαθέτει λογικές ελπίδες επιτυχίας. Αυτό το τελευταίο είναι ίσως το ισχυρότερο κίνητρο».[47]
Ο R.Taber, αναφερόμενος σ’ άλλες μελέτες σχετικές με την παρτιζάνικη τακτική του Μάο, επισημαίνει ότι οι βασικές γραμμές της σκέψης του είναι η ανταλλαγή του χώρου με χρόνο και η χρησιμοποίηση του χρόνου για την παραγωγή θέλησης, δηλαδή την «ψυχολογική ικανότητα» του κινέζικου λαού να αντισταθεί και να μην ηττηθεί. Ο Μάο τονίζει: «όταν ο Κόκκινος Στρατός πολεμά, δεν πολεμά μόνο και μόνο για τη χαρά του πολέμου, αλλά για να ξεσηκώσει τις μάζες, να τις οργανώσει και να τις βοηθήσει να θεμελιώσουν την επαναστατική ισχύ. Χωρίς τέτοιους στόχους, ο πόλεμος χάνει το νόημα του κι ο Κόκκινος Στρατός το λόγο ύπαρξής του»[48]. Περισσότερο παραστατικά προσθέτει: «η τακτική αυτή είναι σα να ρίχνεις δίχτυ. Κάθε στιγμή πρέπει να είμαστε σε θέση να το ρίξουμε ή να το τραβήξουμε. Το ρίχνουμε για να κερδίσουμε τις μάζες, το τραβάμε για ν’ αντιμετωπίσουμε τον εχθρό».[49]
Σημαντικό είναι το σημείο όπου ο Μάο τονίζει ότι στον ανταρτοπόλεμο δεν έχει σημασία η διακράτηση εδάφους, όσο η εξουθένωση του εχθρού: «Κάντε κύριο στόχο μας την εκμηδένιση της μαχητικής δύναμης του εχθρού. Μην κάνετε κύριο στόχο μας την κατάληψη ή διατήρηση μιάς πόλης ή μιάς θέσης. Η κατάληψη ή η διατήρηση μιάς πόλης είναι το αποτέλεσμα της εκμηδένισης της μαχητικής δύναμης του εχθρού και συχνά μια πόλη ή θέση θα καταληφθεί οριστικά αφού αλλάξει χέρια αρκετές φορές».[50]
Από πλευράς τεχνικής ο R.Taber τονίζει ότι ο αντάρτης έχει ως κύρια πηγή ανεφοδιασμού τον εχθρό, ώστε οι «εχθρικές γραμμές ανεφοδιασμού εξυπηρετούν και τους δύο στρατούς και συχνά εξυπηρετούν τον αντάρτικο στρατό καλύτερα απ’ ό,τι τον αντίπαλό του».[51]
Ο R.Taber μεταχειρίζεται τον όρο τρομοκρατία με τρόπο αξιολογικά ουδέτερο. Αναφερόμενος στην στρατηγική του IRA στην Ιρλανδία σημειώνει ότι τρομοκρατία είναι το αντάρτικο που διεξάγεται μέσα στις πόλεις, δηλαδή τελικά άλλος ένας τρόπος που διεξάγεται η πολιτική: «οι βόμβες και οι σφαίρες είναι τα φυσικά όπλα του αντάρτη της υπαίθρου και του τρομοκράτη των πόλεων, αλλά ο αληθινός μοχλός και των δύο είναι η πολιτική. Μπορεί να καταστρέφονται μεραρχίες, όπως στο Βιετνάμ, αλλά αυτός δεν είναι ο υπέρτατος στόχος0 .Μπορεί να τρομοκρατούνται πόλεις, όπως στην Κύπρο, αλλά και πάλι δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός του πολέμου εθνικής απελευθέρωσης, που αντιπαραθέτει τα ισχνά αποθέματα ενός μικρού και πρωτόγονου έθνους ενάντια στην ισχύ μιάς μεγάλης βιομηχανικής δύναμης, δεν είναι η κατάκτηση ή η τρομοκρατία, αλλά η δημιουργία μιάς αβάσταχτης κατάστασης για τις δυνάμεις κατοχής ή την κυβέρνηση των ανδρεικέλων της».[52]
Η τρομοκρατία προκαλεί την αντι-τρομοκρατία που εντείνει την καταπίεση στον πληθυσμό και τον φέρνει εγγύτερα στους αντάρτες. Η ένταση του αγώνα αναδεικνύει ως πολιτικά ατελέσφορη και οικονομικά ανώφελη την εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης είτε αυτή ελέγχεται από τους κατακτητές είτε αποτελείται από εγχώρια όργανά τους.
Ο R.Taber αναφέρεται με θαυμαστικό τρόπο στην αποτελεσματικότητα της τακτικής της ΕΟΚΑ και του αρχηγού της Γ.Γρίβα. Σημειώνει ότι «αν κι ο Γρίβας είναι το αρχέτυπο του στρατιωτικού –σωβινιστής και φασίστας στα μάτια των Ελλήνων κομμουνιστών– η φιλοσοφία του για την τρομοκρατία πλησιάζει εκείνη των αναρχιστών».[53] Προσθέτει δε «Το μικρό κυπριακό κομμουνιστικό κόμμα είχε αποκηρύξει την ΕΟΚΑ ως «αλήτες» και «νεροπιστολάδες». Η γραμμή αυτή του κόμματος θυμίζει την περίπτωση της Κούβας, όπου οι κομμουνιστές αποκήρυξαν τον Κάστρο και τους υποστηρικτές του ως «μπουρζουάδες πραξικοπηματίες».[54]
Η ΕΟΚΑ απαρτιζόταν αρχικά από ολιγάριθμες ομάδες που δεν ξεπερνούσαν τους ογδόντα αντάρτες. Ο στόχος δεν ήταν η στρατιωτική νίκη, αλλά να υποχρεωθεί η Μ. Βρετανία σε διαπραγματεύσεις, με τελικό στόχο την απελευθέρωση του νησιού. Γι’ αυτό η ΕΟΚΑ επέλεξε να έχει όριο αντάρτικης δύναμης μέχρι χίλιους άνδρες , που ενισχύονταν όμως πολλαπλά από τον πληθυσμό (κρησφύγετα, εφοδιασμός, διαδηλώσεις, απεργίες). Η ένταση της βρετανικής στρατιωτικής παρουσίας, σε συνδυασμό με την ενίσχυση της καταπίεσης των Ελληνοκυπρίων, δεν είχε κανένα πρακτικό όφελος για τους Βρετανούς, αντίθετα έστρεψε ακόμη καθαρότερα τον πληθυσμό στο πλευρό της ΕΟΚΑ. Γράφει ο Γρίβας εξηγώντας την τακτική του ανταρτοπολέμου :
«Έκανα πόλεμο στην Κύπρο ενάντια στους Βρετανούς, κι αν αυτοί δεν αναγνώρισαν απ’ την αρχή αυτό το γεγονός, αναγκάστηκαν να το αναγνωρίσουν στο τέλος. Η αλήθεια είναι ότι η μορφή του πολέμου μας, στο οποίο μερικές εκατοντάδες σκοτώθηκαν μέσα σε τέσσερα χρόνια, ήταν πιο εκλεκτικός από τους περισσότερους πολέμους, και μιλάω έχοντας δει πεδία μάχης σκεπασμένα με νεκρούς. Εμείς δεν χτυπούσαμε, σαν το βομβιστή, στα τυφλά. Πυροβολούσαμε μόνο Βρετανούς στρατιώτες, που θα μας σκότωναν αν προλάβαιναν να πυροβολήσουν πρώτοι, και πολίτες που ήσαν προδότες ή πράκτορες της υπηρεσίας πληροφοριών. Το να πυροβολείς τους εχθρούς σου στο δρόμο μπορεί να ήταν χωρίς προηγούμενο, αλλά επεδίωκα αποτελέσματα, όχι προηγούμενα .Πώς κέρδισε τις νίκες του ο Ναπολέων; Χτύπησε τους εχθρούς του στα πλευρά ή στα μετόπισθεν. Κι ό,τι είναι σωστό σε μεγάλη κλίμακα δεν είναι λάθος όταν η κλίμακα περιορίζεται και οι πιθανότητες εναντίον σου είναι εκατό προς μία».[55]
Οι επιθέσεις της ΕΟΚΑ εξύψωσαν το ηθικό του αγωνιζόμενου ελληνοκυπριακού λαού, αποθάρρυναν τους καταδότες και τους συνεργάτες των Άγγλων στα σώματα ασφαλείας και στην κοινωνία. Ο ηρωισμός των ανταρτών, οι δολοφονίες τους από τους κατακτητές, ειδικά ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου, σκόρπισε κύματα συμπαράστασης στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Δίχως όμως την καθολική συμμετοχή των Ελληνοκυπρίων, ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα είχε την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας.
Από πλευράς τακτικής, θα πρέπει να προσέξουμε τις σκέψεις του Γρίβα σε σχέση με τις σκέψεις του Θουκυδίδη και του Κλαούζεβιτς: «Κάθε πόλεμος είναι σκληρός κι ο μόνος τρόπος να νικήσεις ανώτερες δυνάμεις είναι δόλος και το τέχνασμα .Δεν μπορείς να έχεις την πολυτέλεια να αποφασίσεις αν θα χτυπάς από μπροστά ή αν θα χτυπάς από πίσω , όπως δεν μπορείς και ν’ αποφασίσεις αν θα χρησιμοποιήσεις τουφέκια ή πυροβόλα. Οι Βρετανοί μπορούν να με κατακρίνουν όσο θέλουν που ξεκίνησα πόλεμο στην Κύπρο, αλλά δεν είχα την υποχρέωση να ζητήσω την άδειά τους γι’ αυτό, και δεν μπορούν ν’ αρνηθούν ότι πολέμησα με τον επιτυχέστερο τρόπο».[56]
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει για την διακρίβωση των τακτικών του ανταρτοπολέμου στις πόλεις και στην ύπαιθρο το ακόλουθο απόσπασμα από το ημερολόγιο του Γρίβα, που μνημονεύει ο Taber: «Η βρετανική απάντηση στις μεθόδους μας ήταν να πλημμυρίσουν το νησί με στρατεύματα. Ήταν μια λαθεμένη απάντηση. Απ’ τη μεριά του αντάρτη, είναι πολύ επικίνδυνο να μεγαλώσει το μέγεθος των ομάδων πέρα από ένα ορισμένο σημείο. Το ονομάζω «σημείο κορεσμού». Κι αυτό καθορίζεται από τη φύση του τεραίν, την ικανότητα των μαχητών, τις ανάγκες τους σε τροφές και εφόδια, την τακτική που υιοθετούν και την ανάγκη να είναι ελάχιστες οι απώλειες. Κάθε δεδομένη περιοχή μπορεί να απορροφήσει έναν ορισμένο αριθμό αντρών… Βάσει της ίδιας αρχής, τα χωριά όπου είμαστε ισχυροί υποκρίνονταν αδυναμία, σύμφωνα με δικές μου διαταγές, ως τη στιγμή που ήταν σκόπιμο να επιτεθούν –ενώ άλλα, όπου οι δυνάμεις μας ήταν ασθενέστερες, συνέχιζαν να επιτίθενται συνεχώς, μόνο και μόνο για να παραπλανούν τον εχθρό. Αν αυτό οδηγούσε σε συλλήψεις , ακόμα και μιάς ολόκληρης ομάδας, δεν είχε σημασία, γιατί υπήρχε πάντα έτοιμη μια εφεδρική ομάδα που περίμενε να αναλάβει δράση. Έτσι δεν απεκάλυψα ποτέ στον εχθρό την πραγματική μας δύναμη, αλλά πάντοτε μετά από μια αιφνιδιαστική έκρηξη βίας το πεδίο της μάχης έμενε άδειο. Όταν οι Βρετανοί προσπαθούσαν ν’ ανταποδώσουν το χτύπημα, δεν έβρισκαν τίποτα να χτυπήσουν. Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας μου στα τέσσερα χρόνια του σκληρού αγώνα και οι αρχές μου δεν άλλαξαν όταν φάνηκε στο προσκήνιο ο Χάρντιγκ».[57]
Ο Taber μνημονεύει την περίπτωση μιάς μεγάλης βρετανικής δύναμης από εφτακόσιους άνδρες, που προσπαθώντας να κτυπήσουν αντάρτες της ΕΟΚΑ, που είχαν εν τω μεταξύ ξεγλιστρήσει, άρχισαν να ανταλάσσουν μεταξύ τους πυρά με αποτέλεσμα να έχουν απώλειες παρά πάνω από πενήντα στρατιώτες. Τα σφάλματα που διέπραξε ο αγγλικός στρατός στην Κύπρο είναι απαραίτητο μάθημα για καθένα που θέλει να μάθει τις τακτικές του ανταρτοπολέμου και την αντιμετώπισή τους: «ο Χάρντιγκ επέμενε στο λάθος του: υποτιμούσε τον εχθρό του από τη μια μεριά και υπερτιμούσε τις δικές του δυνάμεις από την άλλη. Αλλά κανείς δεν χρησιμοποιεί ένα τανκ για να πιάσει αρουραίους – μια γάτα κάνει καλύτερα τη δουλειά. Η μόνη ελπίδα του στρατάρχη να μας βρει ήταν να παίξει τη γάτα με το ποντίκι: να χρησιμοποιήσει μικρές ειδικά εκπαιδευμένες μονάδες, που θα μπορούσαν να ενεργούν με πονηριά και υπομονή και θα χτυπούσαν εκεί που δεν θα τους περιμέναμε». [58] Ο Γρίβας σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνει την σκέψη του Ναπολέοντα, που οι Βρετανοί αγνόησαν: «τον αντάρτη θα πρέπει να τον μάχεσαι ως αντάρτης».
Οι αξιολογήσεις του R.Taber για τον Γρίβα περιορίζονται στις αναμφισβήτητες ικανότητες του να στήσει το αντάρτικο της ΕΟΚΑ στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Δεν επεκτείνονται ούτε στις γενικότερες πολιτικές επιλογές του, ούτε στην επίθεση εναντίον του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ούτε στην δημιουργία της ΕΟΚΑ Β’. Η τελευταία υπήρξε κακέκτυπο της πρώτης, διότι ούτε την απαραίτητη λαϊκή συναίνεση είχε, ούτε στρεφόταν κατά του αποικιοκράτη, αλλά κατά της νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυπριακής κυβέρνησης, ενώ μετέβαλε τον χαρακτήρα του πολέμου από εθνικοαπελευθερωτικό σε εμφύλιο.
Ο Taber αναζήτησε τα αίτια των στρατηγικών αποτυχιών του αντάρτικου, πέρα από κάποιες τακτικές επιτυχίες, όπως συνέβη με τον Δημοκρατικό Στρατό στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Ειδικά γι’ αυτόν επισημαίνει ότι «προσφέρει οδηγίες σ’ αυτούς που ενδιαφέρονται να μάθουν πώς να μην διεξάγουν έναν ανταρτοπόλεμο».[59] Η ηγεσία του ΚΚΕ, σε έναν δόλο της ιστορίας, αγνόησε τα λενινιστικά μαθήματα οργάνωσης του επαναστατικού πολέμου, που είναι κοινά άλλωστε με τα συμπεράσματα κάθε άλλου σοβαρού θεωρητικού του πολέμου. Τα σημαντικότερα λάθη του είναι «η απώλεια της πραγματικής επαφής με τον ελληνικό πληθυσμό» και η ανώφελη επιμονή διακράτησης εδάφους αντί μιάς μακροχρόνιας ευέλικτης τακτικής που θα ροκάνιζε σταθερά το έδαφος της κεντρικής κυβέρνησης. Προτίμησε να πολεμήσει σε μάχες τακτικού στρατού, εκεί δηλαδή που ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν αδύναμος, ενώ η κεντρική κυβέρνηση είχε τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά της – πολυπληθέστερα στρατεύματα με πολύ καλύτερο οπλισμό και μέσα ανεφοδιασμού. Η αρχική αναποφαστικότητα ανάμεσα στην ομαλή δημοκρατική εξέλιξη και τον εμφύλιο πόλεμο την στέρησε από τον αναγκαίο για την προετοιμασία χρόνο και πολύτιμες εφεδρείες σε ανθρώπους και πολεμικό υλικό. Όταν η ηγεσία του ΚΚΕ, αποφάσισε την ένοπλη ανταρσία , η έξοδος από τις πόλεις για το βουνό για τους υποψήφιους αντάρτες είχε καταστεί σχεδόν αδύνατη, ενώ οι συμπαθούντες είχαν εν τω μεταξύ συγκεντρωθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – «αναμόρφωσης». Επίσης στην ύπαιθρο είχαν δημιουργηθεί «υγειονομικές ζώνες», όπου δεν υπήρχαν ούτε άνθρωποι, ούτε εφόδια, ούτε χώροι στους οποίους προσωρινά θα μπορούσαν να καταφύγουν. Η σύγκρουση του Τίτο με την ΕΣΣΔ, είχε ως αποτέλεσμα ο ΔΣΕ να απωλέσει σταδιακά την κρίσιμη υποστήριξη της Γιουγκοσλαβίας, ενώ οι λανθασμένες θέσεις που έλαβε στο Μακεδονικό – με την οποία κέρδισε προσωρινά μόνο, ορισμένους σλαυόφωνους πληθυσμούς και έχασε πολύ περισσότερους – οδήγησαν τελικά τον ΔΣΕ και το ΚΚΕ στην ολοκληρωτική ήττα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιοχές της χώρας που δεν συνόρευαν με άλλες βαλκανικές χώρες, όπως η Πελοπόννησος, η Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου o ΔΣΕ αποδεκατίστηκε εντελώς και οι επιζήσαντες ήσαν μερικές δεκάδες που οι περισσότεροι κρυβόντουσαν μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60 στα βουνά ή σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις στις πόλεις (μία τέτοια περίπτωση ήταν στην Πελοπόννησο ο ταγματάρχης του ΔΣΕ Α.Καμαρινός, που σκηνοθέτησε τον θάνατό του και κρύφτηκε στο σπίτι του μέχρι τα μέσα περίπου του ’60). Ο Taber καταλήγει «Η επανάσταση είναι εξ ορισμού ένα μαζικό φαινόμενο. Η Ελλάδα, η Μαλαισία και οι Φιλιππίνες επιβεβαιώνουν το αξίωμα ότι χωρίς μαζική συμμετοχή ή τουλάχιστον λαϊκή υποστήριξη δεν μπορεί να γίνει επανάσταση. Οι Χούκ την έχασαν, οι Κινέζοι στη Μαλαισία ποτέ δεν την είχαν και οι Έλληνες κομμουνιστές την έδιωξαν».[60]
Ο Taber ασχολείται με τον Κινέζο θεωρητικό του πολέμου, τον Σού Τζού, με τον οποίο δεν ασχολήθηκαν ούτε ο C.Schmitt, ούτε ο Π.Κονδύλης. Πιστεύει ότι από αυτόν ο Μάο άντλησε τις σημαντικότερες σκέψεις του για την οργάνωση του αντάρτικου. Όπως διαπιστώνουμε, οι απόψεις του Σού Τζού είναι κοινές σε γενικές γραμμές με τις σκέψεις άλλων θεωρητικών του πολέμου. Κατανοεί σε κάθε περίπτωση τον συσχετισμό δυνάμεων και εξάγει τα αντίστοιχα συμπεράσματα: «Κάθε πόλεμος βασίζεται στην πανουργία. Συνεπώς, όταν μπορείς, προσποιήσου ανημποριά, όταν είσαι δραστήριος προσποιήσου τον αδρανή. Όταν βρίσκεσαι κοντά, κάντο να φαίνεται πώς είσαι μακρυά, όταν είσαι μακρυά δείξε πώς βρίσκεσαι κοντά. Πρόσφερε στον εχθρό ένα δόλωμα για να τον παραπλανήσεις, υποκρίσου πως σκορπίζεις τις δυνάμεις σου και χτύπα τον. Όταν συγκεντρώνεσαι προετοιμάσου εναντίον του, όπου είναι δυνατός αποφυγέ τον. Εξόργισε το στρατηγό του εχθρού και μπερδεψέ τον. Κράτησέ τον υπό πίεση και φθείρε τον. Όταν έχει ενότητα διασπασέ τον. Κάνε επίθεση εκεί που είναι απροετοίμαστος, χτύπα τον όταν δεν σε περιμένει. Αυτά είναι τα μυστικά της νίκης».[61]
Ο Taber σκιαγραφεί τις φυσικές και πνευματικές προϋποθέσεις της προσωπικότητας του αντάρτη: «Από πλευράς φυσικής διάπλασης, ο αντάρτης πρέπει να είναι δυνατός, με σιδερένια και γερά πνευμόνια. Από πλευράς ιδιοσυγκρασίας, πρέπει να είναι αισιόδοξος, στωικός και ασκητικός. Πρέπει να αγαπάει την σκληρή ζωή που ζει. Αλλά αυτό που είναι αναντικατάστατο είναι η ιδεολογική πανοπλία του. Πάνω απ’ όλα, ο επαναστάτης ακτιβίστας πρέπει να πατάει σε σταθερό ηθικό έδαφος, αν θέλει να είναι παραπάνω απ’ το επίπεδο του πολιτικού ληστή».[62] Γράφοντας σε μία εποχή που οι αντάρτες, ανεξάρτητα από ιδεολογική απόχρωση, σημείωναν μεγάλες πολιτικές επιτυχίες, θεώρησε τον ανταρτοπόλεμο ως την σημαντικότερη μορφή πολέμου που χρησιμοποιούν οι ασθενέστεροι λαοί, αλλά και ως τον προνομιακό χώρο διεξαγωγής της πολιτικής. Βέβαια πολλές σημαντικές πολιτικές ανατροπές συμβαίνουν χωρίς την προσφυγή στην βία. Αναίμακτα σημειώθηκαν πολλές αλλαγές σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, αναίμακτα κατέρρευσαν τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολική Ευρώπη. Οι εποχές , όπως και οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν παρασύροντας και τις μεθόδους της πολιτικής.
Είναι αρκετά μακρυνή η εποχή που ο Τσε Γκεβάρα έγραψε ένα σημαντικό εγχειρίδιο του ανταρτοπολέμου (απαραίτητο στον μελετητή, στον αντάρτη όπως και στα κράτη που αντιμετωπίζουν αντάρτες). Με βάση τις πλούσιες προσωπικές εμπειρίες περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την τακτική του αντάρτη, που την διακρίνει αυστηρά από την τρομοκρατία. Αποδίδει μεγάλη σημασία στο ήθος που θα πρέπει να τον διακρίνει: «Όμως ο αντάρτης μαχητής, ως άτομο που έχει συνείδηση του ρόλου του στην πρωτοπορία του λαού, πρέπει να διακατέχεται από μια ηθική που θα τον αναδεικνύει αληθινό ιερέα της μεταρρύθμισης την οποία ευαγγελίζεται. Στη στωικότητα που επιβάλλουν οι δυσμενείς συνθήκες του πολέμου θα πρέπει να προστεθεί η αυτοπειθαρχία η οποία γεννιέται από τον αυστηρό αυτοέλεγχο, που θα προλάβει και την παραμικρή υπερβολή, το παραμικρό ολίσθημα κάτω από οποιοσδήποτε συνθήκες. Ο αντάρτης μαχητής πρέπει να έχει την εγκράτεια του ασκητή».[63]Ενώ σε ένα άλλο σημείο τονίζει «Ο επαναστάτης που σε συνθήκες παρανομίας προετοιμάζεται για πόλεμο θα πρέπει να ζεί σαν ασκητής. Κατ’ αυτό τον τρόπο εξετάζεται και η ποιότητα του ατόμου, η πειθαρχία που είναι σε θέση να επιδείξει, χαρακτηριστικό που αργότερα θα γίνει η βάση του κύρους».[64] Όμως η ασκητική συγκρότηση που απαιτεί να έχει ο αντάρτης, προϋποθέτει και μία αντίστοιχη μεταφυσική ή εσχατολογία. Έτσι η πολιτική μεταβολή ταυτίζεται με το Απόλυτο και ο ίδιος ο αντάρτης αναδεικνύεται ως ένας ιερέας έτοιμος να θυσιαστεί. Πράγματι στο υποσυνείδητο των λαών της Λατινικής Αμερικής ο Τσε Γκεβάρα , από απλός πολιτικός μαχητής έλαβε τις διαστάσεις και την ακτινοβολία ενός άγιου.
Το αντάρτικο του Τσέ Γκεβάρα δεν είναι μια νετσαγιεφικού χαρακτήρα οργάνωση που δεν αποδίδει σημασία στις αξίες. Αντίθετα η ταύτιση με αυτές είναι η προϋπόθεση για την επιτυχία του: «Επειδή έχει πολύ μεγάλη σημασία να διατηρούμε το στρατόπεδο πειθαρχημένο, αυτό θα πρέπει να γίνεται με έναν τρόπο που να διαπαιδαγωγεί τους άντρες με αρχές και αξίες.»[65]Με την νίκη της επανάστασης το αντάρτικο μεταβάλλεται σε τακτικό στρατό ώστε «ο στρατός είναι λαός με στολή»[66].
Οι επαναστατικές οργανώσεις της Δυτικής Ευρώπης όπως και της Ελλάδας , που επικαλούνταν σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις το παράδειγμα του Τσε Γκεβάρα – ακόμη και όταν δεν τον ακολουθούσαν πιστά – έχουν ηττηθεί ή αυτόβουλα κατέθεσαν τα όπλα. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένες εθνικιστικές οργανώσεις όπως η ΕΤΑ των Βάσκων. Η κυριότερη ελληνική ένοπλη επαναστατική οργάνωση «17 Νοέμβρη», προσπάθησε συνδυάζοντας τον μαρξισμό με τον εθνισμό να εμπνεύσει μιάς διπλής εντάσεως εχθρότητα, εθνική και ταξική. Επαναλαμβάνοντας απόψεις αρκετά κοινότυπες -ίσως και δημοφιλείς- στην ελληνική κοινωνία, απέτυχαν δια της «ένοπλης προπαγάνδας» να επιτύχουν μια καθολική πολιτική κινητοποίηση ή ακόμη περισσότερο το ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου. Δίχως την λαϊκή συμμετοχή οποιαδήποτε κλειστή ομάδα μπορεί να επιζεί στο σκοτάδι για καιρό, αλλά δεν μπορεί να επιτύχει κανένα ουσιώδες πολιτικό αποτέλεσμα. Όσο δε μία ομάδα γίνεται περισσότερο συνωμοτική, τόσο περισσότερο θα αποκτά χαρακτηριστικά ελιτισμού και βολονταρισμού. Στο τέλος αυτής της πορείας, πρίν την αναπόφευκτη ήττα, θα καλλιεργεί αναγκαστικά τεράστιες ζωτικές αυταπάτες και ψεύδη , ομοιάζοντας έτσι περισσότερο με τα πρόσωπα, που αδρά μας περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους», παρά με τους επαναστάτες, που δεν φοβήθηκαν να ζουν στο φως της ημέρας.
Ο Ιταλός ιδιόρρυθμος αναρχικός Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι υποστήριξε ότι πολλές από τις τρομοκρατικές επιθέσεις – όπως η σφαγή στην πλατεία Φοντάνα το 1969 που αποδόθηκε αρχικά σε νεοφασίστες ή αναρχικούς– οργανώθηκαν από το ίδιο το κράτος। [67]Όμως το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αναιρέσει τον αυτοφυή χαρακτήρα πολλών από τις ένοπλες οργανώσεις, που έδρασαν τις προηγούμενες δεκαετίες στην Δυτική Ευρώπη.
Ο ανταρτοπόλεμος, ως μια ειδική μορφή του πολέμου επιβεβαιώνει τον κλασσικό ορισμό του Κλαούζεβιτς «περί της συνέχειας της πολιτικής με άλλα μέσα».Συνεπώς ο ανταρτοπόλεμος δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού που προηγουμένως έχει καθορίσει η πολιτική. Στις σύγχρονες κοινωνίες με υψηλή πληθυσμιακή πύκνωση και ακόμη μεγαλύτερη πληροφοριακή και τεχνολογική συγκέντρωση , ο κλασσικός ανταρτοπόλεμος και η κλασσική τρομοκρατία , όλο και πιο συχνά θα αντικαθίσταται από την νέα τρομοκρατία. Όπως έγκαιρα έγραψε ο Π. Κονδύλης θα έχει την μορφή των δικτύων της Αλ Κάιντα ή των hackers που διαλύουν το πληροφοριακό δίκτυο του εχθρού. Οι νέοι πόλεμοι θα είναι αδυσώπητοι, στοιχειακοί και περισσότερο από κάθε άλλη φορά δεν θα επιτρέπουν την ύπαρξη ουδετέρων .Η εχθρότητα θα είναι απόλυτη και ο πόλεμος ολοκληρωτικός .Ο εχθρός δεν θα θεωρείται μόνο καθένας που φορά στολή αλλά εξίσου και ο άμαχος πληθυσμός .Ο φαύλος κύκλος της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας θα λάβει δραματικότερη μορφή, καθώς στον Εχθρό δεν θα αναγνωρίζεται κανένα δικαίωμα ύπαρξης . Ο παγκόσμιος αγώνας για την κατανομή των αγαθών τείνει να μεταβάλλει την ειρήνη σε ένα πολύ σπάνιο αγαθό για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, ώστε πίσω από την πρόσοψη της καντιανής ειρήνης και της διεθνούς έννομης τάξης να επικρατεί ο χομπσιανός «πόλεμος όλων εναντίον όλων».
[1] C.Schmitt: Η θεωρία του Αντάρτη- Παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού, Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ. Σ.Χασιώτη, επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος, σελ.9. Για το συγκεκριμένο έργο του C.Schmitt είναι χρήσιμη η μελέτη του Μ.Ανθόπουλου: «Η θεωρία του παρτιζάνου και ο C.Schmitt :Σημειώσεις για την πολιτική και τον πόλεμο» (περιοδικό Θέσεις, τεύχος 10, Γενάρης-Μάρτης 1985, σελ.81-103), όπου συνοψίζονται οι επιρροές του C.Schmitt στην γερμανική αριστερά (Λούκατς, Μ.Άντλερ) καθώς και στην ιταλική αριστερά (Μ.Κασσιάρι, Μ.Τρόντι, Α.Νέγκρι) .Οι επιρροές ή οι σχολιασμοί του C.Schmitt στην Ελλάδα θα πρέπει να είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Επιγραμματικά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι σχολιάζεται, μεταφράζεται ή επιδρά σε στοχαστές που προέρχονται από την αριστερά (παλαιότερα στον Α.Σβώλο, στον Ι.Κοντιάδη, τις τελευταίες δεκαετίες στον Π.Κονδύλη, στον Θ.Λίποβατς, στον Γ.Πάσχο, στον Γ.Σταμάτη και άλλους), ενώ επιρροές στην ελληνική δεξιά ή στην ακροδεξιά δεν εντοπίζονται.
[2] Όπως προηγούμενα σελ.14.
[3] Όπως προηγούμενα σελ. 19
[4] Όπως προηγούμενα σελ. 20
[5] Όπως προηγούμενα σελ. 26
[6] Όπως προηγούμενα σελ. 28
[7] Όπως προηγούμενα σελ. 44.
[8] Όπως προηγούμενα σελ. 45
[9] Karl von Klausewitz «Περί του Πολέμου», Εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη ,1999, μετάφραση- επιμέλεια Ν.Ξυπουλιά, σελ.375.
[10] C.Schmitt: Η θεωρία του Αντάρτη- Παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού, Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ. Σ.Χασιώτη, επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος, σελ. 49
[11] Όπως προηγούμενα σελ. 49.
[12] Όπως προηγούμενα σελ. 50.
[13] Όπως προηγούμενα σελ. 51
[14] Όπως προηγούμενα σελ. 54
[15] Όπως προηγούμενα σελ. 55
[16] Όπως προηγούμενα σελ. 56
[17] Μάο Τσέ Τούνγκ «Περί Ανταρτοπολέμου», Εκδόσεις Επικοινωνίες, Αθήνα 2005, Μετάφραση -Επιμέλεια Μανούσος Καμπούρης σελ.34
[18] Όπως προηγούμενα σελ. 75.
[19] Όπως προηγούμενα σελ. 86
[20] Όπως προηγούμενα σελ. 90
[21] Όπως προηγούμενα σελ. 96
[22] Όπως προηγούμενα σελ. 113
[23] Όπως προηγούμενα σελ. 125
[24] Όπως προηγούμενα σελ. 66
[25] Όπως προηγούμενα σελ. 70
[26] Όπως προηγούμενα σελ.72
[27] Όπως προηγούμενα σελ. 76
[28] Όπως προηγούμενα σελ. 89
[29] Π.Κονδύλη: «Θεωρία του Πολέμου», Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 (α’ έκδοση Στουτγάρδη 1988), σελ. 250.
[30] Όπως προηγούμενα σελ. 254.
[31] Όπως προηγούμενα σελ. 258
[32] Όπως προηγούμενα σελ. 258
[33] Όπως προηγούμενα σελ.258
[34] Όπως προηγούμενα σελ.258-259
[35] Π.Κονδύλης: Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης, Εκδόσεις Νεφέλη 1998, σελ. 133
[36] όπως προηγούμενα σελ.133-134
[37] Π.Κονδύλη: «Θεωρία του Πολέμου», Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 (α’ έκδοση Στουτγάρδη 1988), σελ. 375.
[38] Π.Κονδύλης: Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης, Εκδόσεις Νεφέλη 1998, σελ.135.
[39] Π.Κονδύλη: «Θεωρία του Πολέμου», Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 (α’ έκδοση Στουττγάρδη 1988), σελ. 376-377.
[40] όπως προηγούμενα σελ. 310.
[41] όπως προηγούμενα σελ. 310
[42] όπως προηγούμενα σελ. 311
[43] όπως προηγούμενα σελ. 311
[44] όπως προηγούμενα σελ. 314
[45] όπως προηγούμενα σελ. 315
[46] R.Taber «O πόλεμος του ψύλλου .Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου», Εκδόσεις Κάλβος 1976, Μετ. Σ.Μάνδρος, σελ.31.
[47] όπως προηγούμενα σελ. 37
[48] όπως προηγούμενα σελ.56
[49] όπως προηγούμενα σελ.63
[50] όπως προηγούμενα σελ.67
[51] όπως προηγούμενα σελ.69
[52] όπως προηγούμενα σελ.114
[53] όπως προηγούμενα σελ.133
[54] όπως προηγούμενα σελ.136
[55] όπως προηγούμενα σελ133
[56] όπως προηγούμενα σελ. 142.
[57] όπως προηγούμενα σελ.143,144
[58] όπως προηγούμενα σελ.149
[59] όπως προηγούμενα σελ.160
[60] όπως προηγούμενα σελ.165
[61] όπως προηγούμενα σελ.166
[62] όπως προηγούμενα σελ.188
[63] Τσέ Γκεβάρα: «Ο Ανταρτοπόλεμος», Εκδόσεις Άποψη, Αθήνα 2005, Μετάφραση Κ. Διαβολίτση σελ. 50.
[64] όπως προηγούμενα σελ.127
[65] όπως προηγούμενα σελ.68
[66] όπως προηγούμενα σελ. 150
[67] Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι: «Περί της Τρομοκρατίας και του Κράτους», Εκδόσεις Ύψιλον 1979, σελ. 8 Ενδιαφέρουσα και η ακόλουθη άποψη του Σανγκουινέττι: «Η Ιταλική τρομοκρατία είναι το τελευταίο αίνιγμα της κοινωνίας του θεάματος και μόνον όποιος σκέφτεται διαλεχτικά μπορεί να το λύσει» (σελ. 26).
*Δημοσιεύτηκε στο μπλογκ  http://koutroulis-spyros.blogspot.com