Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Η Μάχη της Τήλου

Μία ακόμη επιχείρηση του Ιερού Λόχου που εξιστορείται με γλαφυρό ύφος από τον συντάκτη του άρθρου. Το άρθρο είναι γραμμένο από το 2009 και αναρτήθηκε στο ιστολόγιο "In Karpathos". Είναι ιστολόγιο του ομώνυμου ακριτικού νησιού που έχω επισκεφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν.

 Δεν έχω τίποτα να προσθέσω από όσα λεπτομερώς παρουσιάζει ο συγγραφέας. Είναι από τις ιστορίες που δεν είναι πολύ γνωστές στο ευρύ κοινό. Ιστορίες ηρωισμού και θυσίας Ελλήνων μαχητών για την απελευθέρωση της πατρίδας. 

Όλα τα έδιναν γι' αυτήν. Δεν σκέφτονταν τα οικονομικά προβλήματα τότε! Υπήρχαν και χειρότερα! 

 Ανιχνευτής



Το καλοκαίρι του 1944 έγινε δύσκολη η θέση των Γερμανών που είχαν αποκλειστεί στα Δωδεκάνησα. Χωρίς ναυτικό και αεροπορική κάλυψη, ο εφοδιασμός των Γερμανών της Ρόδου από τη ναυτική βάση της Λέρου γινόταν την νύχτα με καΐκια και με ενδιάμεσους σταθμούς την Κάλυμνο, Κω και Σύμη. Μετά την κατάληψη της Σύμης από τους Συμμάχους τον Σεπτέμβριο του 1944, ο ενδιάμεσος σταθμός της Σύμης αντικαταστάθηκε από την Τήλο. Εάν οι Σύμμαχοι καταλάμβαναν και την Τήλο, η Γερμανική φρουρά της Ρόδου, χωρίς τρόφιμα και άλλα εφόδια θα αναγκαζόταν να παραδοθεί. Γι αυτό το λόγο, από τον Οκτώβριο του 1944 μέχρι τον Μάρτιο του 1945, συμμαχικές και γερμανικές δυνάμεις αγωνίστηκαν με πείσμα για την κυριαρχία του νησιού.

Η Μάχη αρχίζει

Στις 20 Οκτωβρίου 1944 αποβιβάστηκε στην Τήλο (πιέστε για τον χάρτη) αναγνωριστική περίπολος του Ιερού Λόχου, η οποία ήλθε σε επαφή με τους τοπικούς παράγοντας που συνεργάζονταν με τους συμμάχους. Μετά από συστηματική παρακολούθηση διαπίστωσαν ότι η φρουρά του νησιού αποτελούνταν από 73 Γερμανούς και 80 άοπλους Ιταλούς, οχυρωμένοι στο φρούριο Κάστελλο, κοντά στα Λειβάδια, το μοναδικό λιμάνι του νησιού.

Η Τήλος από ψηλά (Πηγή)

Τα μεσάνυχτα της 26ης προς την 27η Οκτωβρίου, μια διμοιρία 47 Ιερολοχιτών υπό τον υπολοχαγό Δημήτριο Ζαφειρόπουλο και 7 Βρετανοί, συνοδευόμενοι από το βρετανικό καταδρομικό Sirius αποβιβάστηκαν στον όρμο Άγιος Θεολόγος. Ήλθαν σε επαφή με την περίπολο και στις 07:30 βρίσκονταν αντιμέτωποι με τις γερμανικές θέσεις στο Κάστελλο. Στο μεταξύ το καταδρομικό Sirius κατάπλευσε στα Λειβάδια και άρχισε να βάλει κατά των Γερμανών. Στις 08:30 οι Ιερολοχίτες άρχισαν την επίθεση τους και μετά από σκληρή μάχη κατέλαβαν το Κάστελλο, αιχμαλωτίζοντας 50 Γερμανούς και 70 Ιταλούς, οι δε απώλειες των εχθρών ανήλθαν σε 5 νεκρούς και 10 τραυματίες. Την ίδια μέρα, ελληνοβρετανική περίπολος εξουδετέρωσε το φυλάκιο στο κόλπο της Ερίστου αιχμαλωτίζοντας 17 Γερμανούς και ένα Ιταλό. Την ίδια μέρα το καταδρομικό Sirius παρέλαβε τους αιχμαλώτους και αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια. 

Μόλις το Γερμανικό Στρατηγείο της Ρόδου έμαθε την παράδοση της φρουράς της Τήλου, έστειλε απόσπασμα 100 ανδρών υπό τον υπολοχαγό Jenninger για να επανακαταλάβει το νησί. Χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, οι Γερμανοί αποβιβάστηκαν στον όρμο Άγιος Ζαχαρίας και το πρωί της 28ης Οκτωβρίου επιτέθηκαν εναντίων των Ιερολοχιτών και ταυτόχρονα, δυο γερμανικά πλοία εισήλθαν στον κόλπο των Λειβαδίων και από πολύ κοντά άρχισαν να βομβαρδίζουν. Οι Ιερολοχίτες, οχυρωμένοι στο κτίριο της Αστυνομίας, κράτησαν τις θέσεις τους και απέκρουσαν τρεις Γερμανικές επιθέσεις.

Όταν όμως άρχισε να νυχτώνει αχρηστεύθηκε το τρίτο και τελευταίο οπλοπολυβόλο τους και αναγκάστηκαν να αποχωρίσουν. Με την βοήθεια της νύχτας χωρίσθηκαν σε μικρότερες ομάδες και αποσύρθηκαν προς τα γύρω βουνά. Οι Γερμανοί δεν τους επιτέθηκαν, αλλά πήραν αμυντικές θέσεις γύρω από τα Λειβάδια έχοντας την υποστήριξη των πλοίων τους. Υπήρχαν αρκετοί νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι και έλλειψη από πυρομαχικά και από τις δυο μεριές, η μέρα πέρασε χωρίς να υπάρξει νικητής. 

Το Αρχηγείο του Ιερού Λόχου μόλις έμαθε για την αντεπίθεση των Γερμανών και την δύσκολη θέση των Ιερολοχιτών, έστειλε από την Χίο το αντιτορπιλικό Ναυαρίνο με 25 άνδρες υπό τον ταγματάρχη Φλέγκα. Στις 10 το πρωί της 29ης Οκτωβρίου το Ναυαρίνο έφτασε στην Τήλο. Αλλά και το Γερμανικό Στρατηγείο δεν ήταν ικανοποιημένο από τις πολεμικές εξελίξεις, παρά την υπεροπλία των Γερμανών. Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου έστειλε από την Ρόδο και δεύτερο απόσπασμα 60 ανδρών υπό τον έμπειρο και ικανό υπολοχαγό Hans Vogeler, με εντολή να ανακαταλάβει την Τήλο. Το δεύτερο απόσπασμα ξεκίνησε από την Κάμειρο Σκάλα και περνώντας από την Αλιμιά, έφθασε το ίδιο βράδυ στον όρμο Άγιος Σέργης. Το επόμενο πρωί, κινήθηκε προς τα Λειβάδια ψάχνοντας να βρει το πρώτο απόσπασμα. 

Το "Ναυαρίνο"

Στις 1:30 το απόγευμα της ίδιας μέρας το "Ναυαρίνο" μπήκε στον κόλπο των Λειβαδίων με σκοπό να αποβιβάσει το απόσπασμα και ένα ναυτικό άγημα. Ενώ άρχισε να βάλει και να βομβαρδίζει δύο γερμανικά σκάφη που ήταν στον όρμο του Αγίου Στεφάνου, δέχθηκε πυρά όλμων και οπλοπολυβόλων από τα γύρω υψώματα. Το "Ναυαρίνο" ανταπέδωσε το πυρ και σίγησε τα οπλοπολυβόλα, αλλά συνέχισε να βάλλεται από το Κάστελλο. Για να αποφύγει τα πυρά των όλμων εξήλθε του κόλπου με ελιγμούς. Μισή ώρα αργότερα το "Ναυαρίνο" άρχισε πάλι να βάλει κατά των γερμανικών αποβατικών, υπό την κατεύθυνση ανιχνευτικού σκάφους, με αποτέλεσμα να βυθίσει το ένα και να προκαλέσει ζημίες στο άλλο. Το απόγευμα παρουσιάστηκαν τέσσερα συμμαχικά αεροπλάνα που επιτέθηκαν εναντίον των γερμανικών θέσεων.

Το πρώτο γερμανικό απόσπασμα αποσύρθηκε από την περιοχή του λιμανιού σε μια κοιλάδα κοντά στα Λειβάδια. Στο μεταξύ, το δεύτερο απόσπασμα ανακάλυψε συμμαχικά εφόδια στον όρμο του Αγίου Θεολόγου, άφησε φρουρούς και συνέχισαν να ψάχνουν για τους συναδέλφους τους, τους οποίους εντόπισαν το βράδυ της 29ης. Το απόγευμα και όλη τη νύχτα της 29ης το Ναυαρίνο περιέπλεε την Τήλο ψάχνοντας να βρει τις σκορπισμένες συμμαχικές δυνάμεις. Περισυνέλεξε τους περισσοτέρους εκτός από 14 που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Γερμανούς.

Το επόμενο πρωί, οι δυο επικεφαλής Γερμανοί αξιωματικοί εκτίμησαν την κατάσταση και κατόπιν εντολής, επέστρεψε στην Ρόδο το πρώτο απόσπασμα παίρνοντας μαζί του τους Γερμανούς νεκρούς και τραυματίες και τους αιχμαλώτους, από τους οποίους μερικοί ήταν τραυματίες. Στην Τήλο έμειναν οι 60 Γερμανοί υπό το Vogeler. Από τη μεριά των Συμμάχων, ο ταγματάρχης Φλέγκας αποφάσισε την αποχώρηση των Ιερολοχιτών. Άφησαν στην Τήλο τον ανθυπολοχαγό Απέργη με δυο Βρετανούς για να παρακολουθούν τις κινήσεις των Γερμανών. Το Ναυαρίνο αναχώρησε το ίδιο βράδυ, αφού βομβάρδισε τις γερμανικές θέσεις.

Την επομένη, 31η Οκτωβρίου, ο Vogeler, με όποιο οπλισμό μπόρεσε να περισυλλέξει και να επισκευάσει και με τα συμμαχικά εφόδια, δημιούργησε ένα μικρό στρατόπεδο μέσα σε μια κοιλάδα κοντά στα Λειβάδια. Απ’ εκεί προχώρησε προς το βόρειο μέρος του νησιού και κατασκεύασε ένα μικρό αεροδρόμιο για να μπορούν να προσγειώνονται μικρά αεροπλάνα. Στο μεταξύ, εμφανίσθηκαν μικρές συμμαχικές μονάδες, δεν έλαβαν όμως μέρος σε σοβαρές συγκρούσεις, γιατί η δύναμη τους ήταν περιορισμένη. Ούτε όμως και οι Γερμανοί μπορούσαν με 60 άνδρες να καλύψουν ολόκληρο το νησί.

Όμηροι

Μια από τις επόμενες μέρες ο Vogeler πήρε διαταγή από τη Ρόδο να συλλάβει 30 ομήρους και να τους εκτελέσει. Μόλις ο Jenninger επέστρεψε στη Ρόδο έδωσε αναφορά και για να δικαιολογήσει την έλλειψη επιθετικότητας το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου και την αδυναμία του να ανακαταλάβει την Τήλο, ανέφερε ότι μαζί με τους Συμμάχους πολεμούσαν και ντόπιοι πολίτες. 

Ο Vogeler ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει στη διαταγή, αλλά η δική του εκτίμηση ήταν ότι οι ντόπιοι δεν πήραν μέρος στη μάχη. Όταν, το πρωί της 30ης Οκτωβρίου, μόνο δυο-τρεις πολίτες βρέθηκαν νεκροί και χωρίς οπλισμό πάνω τους ή κοντά τους. Μη θέλοντας να εκτελέσει τη διαταγή, συνέλαβε 21 ομήρους, τους οποίους δεν εκτέλεσε, αλλά με έμπιστο του υπαξιωματικό τους έστειλε στη Ρόδο, με εντολή να τους παραδώσει στο στρατοδίκη αξιωματικό. Έστειλε και γραπτή αναφορά που έλεγε ότι, σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, οι πολίτες δεν έλαβαν μέρος στη μάχη. Μετά από 50 μέρες οι όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην Τήλο.

Στις 20 Νοεμβρίου οι Γερμανοί της Τήλου ενισχύθηκαν με απόσπασμα 40 ανδρών από την Κάλυμνο και άρχισαν επιθετικές ενέργειες κατά των μικρών συμμαχικών ομάδων που δρούσαν στη βόρειο Τήλο. Στις 27 Νοεμβρίου έγινε ισχυρή συμμαχική επίθεση στην περιοχή των Λειβαδίων από Ινδικές δυνάμεις προερχόμενες από τη Σύμη. Οι Γερμανοί προέβαλαν ισχυρή αντίσταση και μετά από σύντομη αλλά σκληρή μάχη οι Σύμμαχοι αποχώρησαν. Στις 30 Νοεμβρίου ο Vogeler παρέδωσε τη διοίκηση στον αντικαταστάτη του και επέστρεψε στη Ρόδο όπου προάχθηκε σε λοχαγό και του απονεμήθηκε ο «Σιδηρούς Σταυρός».

Η Τελική μάχη

Περί τα τέλη Φεβρουαρίου 1945 οι Σύμμαχοι αποφάσισαν την οριστική κατάληψη της Τήλου. Για τον σκοπό απέσπασαν δύναμη ενός τάγματος από τη Σύμη, που το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου αποβιβάστηκε στον κόλπο του Αγίου Αντωνίου της βόρειας Τήλου και στον κόλπο του Αγίου Σέργη στο νότιο τμήμα του νησιού. Εκτός του ναυτικού και της αεροπορίας, η δύναμη ξηράς ανερχόταν σε 513 άνδρες και αποτελούταν από δύο συγκροτήματα του Ιερού Λόχου υπό τους ταγματάρχες Παύλο Δημόπουλο και Καζακόπουλο και από δύο λόχους Ινδών. Διοικητής των ελληνικών δυνάμεων ήταν ο αντισυνταγματάρχης Τριανταφυλάκος. Η Γερμανική φρουρά της Τήλου υπό τον υπολοχαγό Heinemann ανερχόταν σε 162 συμπεριλαμβανομένων δυο Ιταλών και ενός γιατρού.

Στον όρμο Λουμπούδι της βόρειας Τήλου αποβιβάστηκε το συγκρότημα Δημόπουλου και μια διμοιρία Ινδών συνολικής δύναμης 138 ανδρών. Η κυρία δύναμη 246 ανδρών αποτελούμενη από δύο λόχους Ινδών (εκτός μιας διμοιρίας), ομάδα όλμων του Ιερού Λόχου και το επιτελείο, αποβιβάστηκε στον κόλπο του Αγίου Αντωνίου. Στο κόλπο του Αγίου Σέργη έγινε η απόβαση του συγκροτήματος Καζοπούλου δύναμης 115 ανδρών.

Μια διμοιρία του βορείου συγκροτήματος υπό τον λοχαγό Λουμάκη εξουδετέρωσε το γερμανικό φυλάκιο της Αμαλής, όπου οι Γερμανοί υπέστησαν τρεις νεκρούς. Στις δύο το απόγευμα έγινε σύγκρουση μεταξύ των κυρίως συμμαχικών δυνάμεων και των Γερμανών στην περιοχή μεταξύ του Μικρού Χωριού και των Λειβαδίων. Στη σύγκρουση αυτή συνελήφθησαν 40 Γερμανοί αιχμάλωτοι μεταξύ των οποίων και ο υπολοχαγός Heinemann.

Δύο διμοιρίες του νοτίου συγκροτήματος των υπολοχαγών Αυλητή και Ζαλαχούρη επιτέθηκαν και εξουδετέρωσαν το γερμανικό φυλάκιο στο Λύχνο, όπου συνέλαβαν 8 αιχμαλώτους. Η τρίτη διμοιρία του υπολοχαγού Καραγιάννη κατέλαβε το ύψωμα Γέροντα. Από εκεί το συγκρότημα του νότου προωθήθηκε στην περιοχή Κράτι, όπου συνδέθηκε με το βόρειο συγκρότημα που είχε καταλάβει το ύψωμα Δελφίνο. Κατόπιν συντονισμένης ενέργειας με την βοήθεια του ναυτικού και της αεροπορίας, εξουδετέρωσαν την αντίσταση των Γερμανών της γύρω περιοχής και συνέλαβαν 40 αιχμαλώτους. 

Η διμοιρία Αυλήτη κινήθηκε προ το οχυρωμένο ύψωμα Κάστελλο όπου προέβαλαν ακόμη αντίσταση οι Γερμανοί. Οι θέσεις των Γερμανών βομβαρδίστηκαν από τη συμμαχική αεροπορία και το ναυτικό. Το Κάστελλο καταλήφθηκε μετά από έφοδο, 8 Γερμανοί συνελήφθηκαν αιχμάλωτοι. Γύρω στις 6 το απόγευμα κάθε αντίσταση είχε εξουδετερωθεί. Οι απώλειες των Γερμανών ανήλθαν σε 20 νεκρούς και 142 αιχμαλώτους από τους οποίους 8 ήταν τραυματίες. Οι Σύμμαχοι υπέστησαν δύο νεκρούς (Ινδοί) και δυο τραυματίες.

Στις 4 Μαρτίου 1945 το Γερμανικό Στρατηγείο στο Βερολίνο εξέδωσε το ακόλουθο ανακοινωθέν: «Η Φρουρά της μικρής νήσου Τήλου που βρίσκεται βορειοδυτικά της Ρόδου επί τέσσερις μήνες συνεπλάκη με σημαντικές εχθρικές δυνάμεις. Ο λόχος μας υπέκυψε σε υπεράριθμες εχθρικές δυνάμεις μετά από την απόκρουση αρκετών επιθέσεων του εχθρού».



Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Η καταδρομή στο Bruneval

Μέσα στη δίνη του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, οι Βρετανοί, σχεδιάζουν μια παράτολμη αεραποβατική καταδρομή. Ο στόχος τους είναι η κατάληψη ενός γερμανικού σταθμού ραντάρ, που αποτελούσε το μυστικό όπλο της εποχής. Είναι η στιγμή που θα χρησιμοποιηθούν επιχειρησιακά οι Βρετανοί αλεξιπτωτιστές

Ένας Ταγματάρχης ο Τζον Φροστ, πέφτει με αλεξίπτωτο μαζί με το λόχο του στις γαλλικές ακτές με μυστικότητα τη νύκτα, στην περιοχή του Bruneval. Πλησιάζουν με αφάνεια το φυλάκιο και με αιφνιδιαστική έφοδο, εξουδετερώνουν την φρουρά.

Ξεκινά ένας αγώνας με το χρόνο, για να αποσυναρμολογήσουν το σύστημα και να μεταφέρουν τα κομμάτια πίσω στις βρετανικές αρχές.
Οι Γερμανοί αντιδρούν και στέλνουν ενισχύσεις. Τα πράγματα δυσκολεύουν.
Δείτε την εξέλιξη αυτής της επιχείρησης μέσα στο ιστορικό βίντεο ΕΔΩ


Ανιχνευτής









Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Ειδικές Δυνάμεις

Μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, γίνεται με αφηγηματικό τρόπο και με εναλλασσόμενες ιστορικές σκηνές η ανάλυση του τι είναι Ειδικές Δυνάμεις, σε τι χρησιμεύουν ποιός είναι ο ρόλος τους. 

Βέβαια δεν παύει η άποψη που παρουσιάζεται να είναι η αμερικανική. Παρόλα αυτά όμως οι βασικές αρχές ακολουθούνται από όλους τους στρατού του κόσμου.

Αξίζει να το δείτε

Ανιχνευτής






Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Στις αμμουδιές της Ιβοζίμα


Πηγή

Η μάχη της Ιβοζίμα κράτησε από τις 19 Φεβρουαρίου μέχρι τις 26 Μαρτίου του 1945. Η επιχείρηση "Detachment", αυτή ήταν η κωδική ονομασία της, ήταν μια κλασσική αποβατική επιχείρηση των Αμερικανών Πεζοναυτών, που έγινε στο ομώνυμο νησί, με σκοπό την κατάληψη των τριών στρατιωτικών, ιαπωνικών αεροδρομίων, επάνω σ' αυτό.


Πηγή Wikipedia


Η στρατηγική(;) θέση του νησιού, σε σχέση με την απόστασή του από τις ιαπωνικές ακτές, βάρυνε σημαντικά στην απόφαση  για την κατάληψή του από τους Αμερικανούς. Κατ' αρχή αποστερούσε τους Ιάπωνες από μία ακόμη προωθημένη αεροπορική βάση εξορμήσεων. Το σημαντικότερο βέβαια ήταν ότι έδινε στους Αμερικανούς το πλεονέκτημα να έχουν αυτοί πλέον αντίστοιχη προωθημένη βάση κοντά στις εχθρικές γι' αυτούς ακτές και να επηρεάζουν την περιοχή ΔΜ του αντιπάλου. 

Αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή. Δεν θα μπορούσε να γίνει από αλλού η προσβολή της ιαπωνικής ενδοχώρας με λιγότερο κόστος σε ζωές; Αυτό το ερώτημα άρχισε να εμφανίζεται μετά την κατάληψη που είχε σαν συνέπεια τον θάνατο 7.000 Αμερικανών Πεζοναυτών και τον τραυματισμό άλλων 19.000 ανδρών. Από τους 22.000 Ιάπωνες, μόνο 216 πιάστηκαν αιχμάλωτοι, ενώ όλοι οι άλλοι σκοτώθηκαν.

Την απόβαση την εκτέλεσε το V Σώμα Πεζοναυτών  αποτελούμενο από τις 3η, 4η και 5η Μεραρχίες με συνολική δύναμη 70.000 ανδρών περίπου. Ο Διοικητής της Αμφίβιας Δύναμης Επιχειρήσεων (ΔΑΔΕ) ήταν ο Ναύαρχος Νίμιτς και ο Διοικητής Αποβατικών Στρατευμάτων (ΔΑΣ) ο Στρατηγός Χόλαντ  Σμιθ.

Το νησί κυριολεκτικά κάηκε! Ήταν η πιο αιματηρή μάχη που αντιμετώπισαν οι Πεζοναύτες στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ας πούμε συνοπτικά μερικά πράγματα που πρέπει να ειπωθούν.

 Οι Ιάπωνες ήθελαν οπωσδήποτε να κρατήσουν αυτό το νησί, γιατί είχαν χάσει μέχρι τότε τα νησιά Μάρσαλ και τις Καρολίνες. Γι' αυτούς ήταν "ζωτικό έδαφος", αφού απαγόρευε στους Αμερικάνους να έχουν πρόσβαση στις ακτές της πατρίδας τους με τα βομβαρδιστικά τους.  Άρχισαν την αμυντική του οργάνωση από το Μάρτιο του 1944, αφού έκαναν επανεκτίμηση της κατάστασης για την έκβαση του πολέμου.





Το νησί βρίσκεται  650 ναυτικά μίλια (1200 χλμ) νότια από το Τόκιο. Έχει έκταση 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το πλέον δεσπόζον ύψωμα είναι το Σουριμπάτσι με ύψος 161 μέτρων, στα νότια του νησιού. Είναι καθαρά ηφαιστειογενές με σχετικά πυκνή βλάστηση στο εσωτερικό και με δύσκολο και σκληρό έδαφος, ασυνήθιστα επίπεδο στο κέντρο του. Γι αυτό και επιλέχθηκε για προκεχωρημένη αεροπορική βάση της ιαπωνικής αυτοκρατορικής αεροπορίας.

Οι Αμερικανοί από την άλλη πλευρά το θεώρησαν σαν στρατηγικό αντικειμενικό σκοπό. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το ήθελαν για βάση ανεφοδιασμού των βομβαρδιστικών Β-29, κάποια από τα οποία,  θα μετέφεραν αργότερα και τις ατομικές βόμβες για ρίψη στο Ναγκασάκι και στη Χιροσίμα! Αυτή ίσως να είναι  μια αδικαιολόγητη "δικαιολογία", για τις τόσο μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Δεν πήγαν τάχα χαμένες, γιατί η κατάληψη του νησιού συνέβαλε στο γρήγορο τέλος του πολέμου! Με εκατόμβες νεκρών αμάχων, δυστυχώς!

Ο Ιάπωνας στρατηγός Τανταμίσι Κουριμπαγιάσι, που είχε αναλάβει την αμυντική οργάνωση του νησιού, έκανε καλή δουλειά! Εφάρμοσε την αρχή της περιμετρικής άμυνας, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη φυσική διαμόρφωση του εδάφους. Έγιναν οχυρώσεις και υπόγεια καταλύματα, οργανώθηκε πλέγμα υπόγειων διαδρόμων επικοινωνίας συνολικού μήκους 12 χιλιομέτρων, μεταξύ θέσεων ομαδικών όπλων, όλμων και πολυβόλων, εξετάσθηκαν όλες οι απυρόβλητες περιοχές και καλύφθηκαν με παγιδεύσεις, δοκιμάσθηκαν αντεπιθέσεις, οργανώθηκαν κωλύματα και τοποθετήθηκαν ναρκοπέδια σε όλες τις πιθανές ακτές απόβασης αλλά και στο εσωτερικό του νησιού, δημιουργώντας χώρους καταστροφής εχθρικού προσωπικού και μέσων.

Το πυροβολικό του έκανε επισημάνσεις χαρακτηριστικών σημείων και τοπογραφική οργάνωση για προσβολή στόχων, οπουδήποτε στο νησί, επιλέγοντας πολλές υπόγειες και καλά καλυμμένες θέσεις βολής. Παράλληλα χρησιμοποίησε πάρα πολύ τους Ελεύθερους Σκοπευτές για την προσβολή Αμερικανών στρατιωτών, κυρίως ηγητόρων και χειριστών ομαδικών όπλων. Έγιναν εξονυχιστικές αναγνωρίσεις, και επελέγησαν κατάλληλες θέσεις βολής κατά μήκος προσβάσεων από τις ακτές προς το εσωτερικό του νησιού.

Η άμυνα του νησιού χωρίσθηκε σε δυο τομείς το βόρειο και το νότιο στον οποίο δέσποζε το περίφημο ύψωμα Σουριμπάτσι, εκεί που υψώθηκε η αμερικανική σημαία και αποθανατίστηκε με φωτογραφία η οποία έγινε έμβλημα των Αμερικανών Πεζοναυτών. Με διαταγή του,  ο Στρατηγός, απαγόρευσε τις αντεπιθέσεις αυτοκτονίας των στρατιωτών του, τις γνωστές σαν "έφοδος banzai" από την αντίστοιχη πολεμική ιαχή των Ιαπώνων. Ήταν έφοδος απελπισίας ή αυτοκτονίας καλύτερα, όταν η μάχη ήταν χαμένη και ο αξιοπρεπής θάνατος ήταν προτιμότερος του εξευτελισμού της αιχμαλωσίας. Γιατί το έκανε αυτό;

Οι Ιάπωνες είχαν χάσει την ναυτική κυριαρχία στη θάλασσα και αεροπορική υπεροχή ήταν πλέον αμφισβητούμενη. Όταν άρχισαν να οργανώνουν αμυντικά το νησί, ήξεραν ότι δεν μπορούν να το υποστηρίξουν ούτε με ναυτικές δυνάμεις, αλλά ούτε και με αεροπορικές. Διέθεσαν ένα περιορισμένο αριθμό πιλότων καμικάζι στον Στρατηγό Κουριμπαγιάσι, για να τους χρησιμοποιήσει όπως αυτός θα εκτιμούσε. Η κύρια επιδίωξη ήταν η άμυνα μέχρις εσχάτων και η πρόκληση μεγάλων απωλειών στον αντίπαλο έτσι ώστε να διστάζει πλέον να σκέφτεται απόβαση στην Ιαπωνία. Επομένως οι Ιάπωνες επιτελείς ήξεραν εκ των προτέρων την έκβαση του αγώνα, όπως την ήξερε και ο Στρατηγός. Οι έφοδοι
αυτοκτονίας, θα επιτάχυναν την νίκη των Αμερικανών και ο Στρατηγός δεν το ήθελε αυτό.




Οι Αμερικανοί δεν ήξεραν όλα αυτά, αλλά γνώριζαν πολύ καλά την τακτική των Ιαπώνων από τις προηγούμενες μάχες που είχαν δώσει. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με το δόγμα αμφιβίων επιχειρήσεων, αφού εξασφάλισαν την αεροπορική και τη ναυτική υπεροχή, απομόνωσαν το νησί και άρχισαν από τις 15 Φεβρουαρίου του 1945, να το "μαλακώνουν", εκπέμποντας ισχυρό πυρ, από ναυτικό πυροβολικό και την αεροπορία! Το νησί κυριολεκτικά κατέβηκε, από τον τόσο έντονο βομβαρδισμό, που κράτησε μέχρι το πρωί της 19 Φεβρουαρίου.Τα καταδρομικά τους μπορούσαν να εκπέμπουν πυρά για σχεδόν έξι ώρες χωρίς σταματημό και μετά τον ανεφοδιασμό άλλο τόσο και άλλο τόσο...Η αρμάδα χτύπαγε από όλες τις πλευρές, προσπαθώντας να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση στις προεπιλεγμένες ακτές αποβάσεως.

Στις 17 Φεβρουαρίου, ένα ειδικό τμήμα βατραχανθρώπων, διείσδυσε σε προκαθορισμένη ακτή για αναγνώριση. Οι Ιάπωνες όμως τους αντιλήφθηκαν και τους πυροβόλησαν. Ένας σκοτώθηκε και η ομάδα αποχώρησε εσπευσμένα. Δεν ξανάγινε άλλη απόπειρα εκτέλεσης ειδικών επιχειρήσεων, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τα ιστορικά αρχεία.




Οι Ιάπωνες που ήξεραν τι τους περιμένει, είχαν οργανωθεί καλά, κρυμμένοι στα βάθη της γης. Μόλις τελείωσε ο βομβαρδισμός ξανανέβηκαν στην επιφάνεια και πήραν θέσεις. Η απόβαση ξεκίνησε στις 08.59 το πρωί της 19 Φεβρουαρίου 1945. Οι Πεζοναύτες του πρώτου κύματος, όρμησαν από τις  ΑΒΑΚ στην ακτή! Καμία αντίσταση. Παντού επικρατούσε νεκρική σιγή. Βγήκε το πρώτο τάγμα, για ν' ακολουθήσει το επόμενο κύμα. Άρχισαν να συσσωρεύονται στην ακτή, ξεθαρρεμένοι, έχοντας την εντύπωση ότι τελικά ο βομβαρδισμός είχε κάνει τη δουλειά γι' αυτούς. Άρχισαν δειλά-δειλά και στη συνέχεια πιο γρήγορα να προχωρούν στο εσωτερικό. Εκεί τους περίμενε η θανάσιμη έκπληξη!

Ο Ιάπωνας Στρατηγός, είχε δώσει την εντολή, να αφήσουν τον εχθρό να συγκεντρωθεί πρώτα στην ακτή, και στη συνέχεια με διαταγή του να τον κτυπήσουν αφανίζοντάς τον. Έτσι και έγινε! Άρχισε το μακελειό. Από παντού ξεφύτρωναν οι Γιαπωνέζοι και κτυπούσαν αλύπητα. Το πεδίο της μάχης εκτυλίχτηκε σε κόλαση για τους Αμερικανούς Πεζοναύτες. Το ιαπωνικό πυροβολικό, έπληττε στόχους παντού κατά μήκος των ακτών και όχι μόνο. Άρχισε ένας αγώνας που έφτασε μέχρι  και πάλη σώμα με σώμα. Όπου δεν μπορούσαν οι σφαίρες, δούλευαν οι ξιφολόγχες.




Οι Αμερικανοί Πεζοναύτες, μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, άρχισαν πιο μεθοδικά τον αγώνα. Ισχυρά πυρά πυροβολικού, "σκούπιζαν" μπροστά από τα τμήματα το έδαφος. Ακολουθούσαν οι Πεζοναύτες, οι οποίοι, πλησίαζαν τις εχθρικές θέσεις και έκαιγαν με το τότε νέο όπλο το φλογοβόλο, τους Γιαπωνέζους που βρίσκονταν χωμένοι μέσα στις τρύπες του εδάφους. Δεν παραδινόντουσαν! Προτιμούσαν τον θάνατο.




Οι προωθημένοι Αμερικανοί Πεζοναύτες παρατηρητές, κατεύθυναν τα πυρά πυροβολικού, ναυτικού και επίγειου, σε στόχους που εντόπιζαν. Το προγεφύρωμα είχε διευρυνθεί, πολλά μέσα, πυροβολικό και άρματα είχαν βγει στην ξηρά. Μπόρεσαν και εξασφάλισαν τα σημεία αποβίβασης, Από τα άρματα, το πιο εντυπωσιακό ήταν ο τύπος άρματος φλογοβόλου που έκανε γρήγορη και αποτελεσματική εκκαθάριση οχυρωματικών θέσεων των Ιαπώνων.

Οι ημέρες περνούσαν και οι μάχες συνέχιζαν να είναι σφοδρές. Σκηνές ηρωισμού εκτυλίχθηκαν και από τις δύο πλευρές. Ο αγώνας μικρών κλιμακίων είχε το προβάδισμα. Οι ομάδες των Πεζοναυτών κινούνταν, προσπαθώντας να αποφύγουν τα πολυβολεία, με πυρ και κίνηση πλησίαζαν τις τρύπες, έριχναν χειροβομβίδες, ο φλογοβολητής πλησίαζε, καρβούνιαζε τα πάντα και συνέχιζαν όλοι για την επόμενη τρύπα. Δεν προλάβαιναν να απομακρυνθούν, και τους έρχονταν οι ριπές από πίσω. Η καμμένη τρύπα ξαναζωντάνευε ή από κάποιο άλλο πολυβολείο δέχονταν καταιγιστικά πυρά.

Αμερικανοί εισβάλλουν μέσα σε Σημείο Αντίστασης της ιαπωνικής αμυντικής περιμέτρου, μετά από ισχυρό βομβαρδισμό. (Πηγή)

Σε γυμνό έδαφος δίσταζαν πολύ να προχωρήσουν οι Αμερικανοί γιατί ήξεραν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μη τους θερίσουν τα εχθρικά πολυβόλα. Δεν μπορούσαν να καλυφθούν και το χειρότερο δεν μπορούσαν να σκάψουν ταχύσκαπτα ορύγματα με το ατομικό τους πτυοσκάπανο και να προστατευθούν, γιατί το έδαφος ήταν πολύ σκληρό. Από τη άλλη πλευρά οι Ελεύθεροι σκοπευτές, συνέχιζαν το εξοντωτικό τους έργο.

Όσο όμως περνούσαν οι ημέρες άρχισαν οι Ιάπωνες να κάμπτονται από τη δίψα και την πείνα. Έτσι ξεκίνησαν οι επιθέσεις αυτοκτονίας, ειδικά την νύκτα. Φοβερές οι απώλειες και από τις δύο πλευρές Τάγματα ξεκληρίζονταν σε διάστημα μερικών ωρών. Πριν από κάθε αμερικανική επίθεση, προηγείτο εκτέλεση πυρών.Το έμαθαν οι Γιαπωνέζοι και κρύβονταν. Μόλις τελείωνε το εχθρικό πυροβολικό, έβγαιναν και χτύπαγαν τους Πεζοναύτες. Αυτό έγινε σύντομα αντιληπτό και ξεκίνησαν οι Αμερικανοί τις "αθόρυβες" μη υποστηριζόμενες νυκτερινές επιθέσεις με θεαματική επιτυχία. Πάλι τα θύματα πολλά.




Στο τέλος έπεσε το Σουριμπάτσι και οι Ιάπωνες περιορίστηκαν στον βόρειο τομέα, με αρκετές δυνάμεις ακόμη. Άρχισε με σφοδρό βομβαρδισμό ο αποδεκατισμός! Το είχαν πάρει απόφαση οι Αμερικανοί, ότι Γιαπωνέζος ζωντανός δεν θα πιαστεί. Οι Γιαπωνέζοι είχαν ενημερωθεί από τους διοικητές τους ότι αν έπεφταν αιχμάλωτοι, οι Αμερικανοί θα τους βασάνιζαν οικτρά. Προτιμούσαν λοιπόν την αυτοκτονία.

Οι Αμερικανοί κατέλαβαν τα αεροδρόμια και τα πρώτα μαχητικά τους άρχισαν να προσγειώνονται και να τους υποστηρίζουν. Στις 21 Μαρτίου δόθηκε η τελευταία μάχη στο βόρειο τομέα με μια ακόμη επίθεση αυτοκτονίας των Ιαπώνων. Λέγεται ότι σ' αυτή συμμετείχε και ο Στρατηγός τους. Από τους 22.060 Ιάπωνες, σκοτώθηκαν 21.844. Μόνο 216 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Και αυτοί έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν τα τέρατα που τους περίγραφαν. Τους έδιναν νερό, φαΐ και τσιγάρα! Τις 26.000 έφθασαν οι απώλειες των Αμερικανών εκ των οποίων 6.800 νεκροί. Ήταν μια ματωμένη νίκη.

Σ' αυτή τη μάχη οι απώλειες των Αμερικανών ξεπέρασαν αυτές των Γιαπωνέζων. Το νησί τελικά χρησιμοποιήθηκε από τα βομβαρδιστικά Β-29. Από τους Ιάπωνες υπερασπιστές οι δύο τελευταίοι εμφανίσθηκαν το ...1951! Μέχρι τότε κρυβόντουσαν και μπόρεσαν να αντέξουν. Έχει βγει έργο γι' αυτό.

Από τότε μέχρι σήμερα η τεχνική των αμφιβίων επιχειρήσεων έχει βελτιωθεί. Το βασικό δίδαγμα που ενδιαφέρει είναι ότι κατά την εκτέλεση αποβατικών επιχειρήσεων, οι επιχειρήσεις προκεχωρημένης δύναμης είναι απαραίτητες. Η ειδική αναγνώριση και οι καταδρομικές ενέργειες πρέπει να προηγούνται. Τα πολλά θύματα από έλλειψη πληροφοριών το αποδεικνύουν.

Από τη άλλη πλευρά, η σωστή και σε βάθος αμυντική οργάνωση του νησιού πετυχαίνει πολλά πλήγματα στον αντίπαλο. Οι ελεύθεροι σκοπευτές, προκαλούν πολλές ζημιές στο εχθρικό προσωπικό, αν χρησιμοποιηθούν σωστά. Το κυριότερο όμως είναι ότι αν δεν υπάρχει ναυτική και αεροπορική υποστήριξη, το νησί όση  στρατιωτική δύναμη και αν έχει επάνω του, θα "πέσει".

Αυτά έγιναν κάποτε στις αμμουδιές της Ιβοζίμα, που έγιναν και κινηματογραφική ταινία. Αν έχετε όρεξη, δείτε τη ΕΔΩ.

Ανιχνευτής

Πηγή













Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Η εξέγερση των Τάλιμπαν

Το 2001, μετά την νίκη της "Βόρειας Συμμαχίας" στο Αφγανιστάν, πολλοί Τάλιμπαν αιχμαλωτίσθηκαν και άλλοι παραδόθηκαν και κρατήθηκαν σε φυλακές. Μία απ' αυτές, βρισκόταν στην Quala i Jangi. Είναι ένα παλιό οχυρό, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Mazar-i-Sharif. Εκεί μεταφέρθηκαν όλοι οι ξένοι Τάλιμπαν, η μη Αφγανοί δηλαδή, γύρω στους 500.

Πολλοί δεν ήθελαν την παράδοση, που αποφάσισαν οι αρχηγοί τους, και επειδή δεν έγινε λεπτομερής σωματικός έλεγχος κατά την παράδοση, κράτησαν κρυμμένα όπλα ανάμεσα στα ρούχα τους.

Όπως διαπιστώθηκε  τα μέτρα επιτήρησης της φυλακής, δεν ήταν αυτά που έπρεπε και έτσι οι κρατούμενοι μπόρεσαν να συνεννοηθούν, να συντονιστούν και τελικά να εξεγερθούν! 

Ήταν τέλη του Νοέμβρη του 2001. Η εξέγερση αιφνιδίασε τη φρουρά. Οι εξεγερμένοι αιχμάλωτοι, μπόρεσαν και κατέλαβαν το μισό οχυρό και μαζί την αποθήκη οπλισμού και πυρομαχικών. Έτσι ξεκίνησε μια μάχη που κατέληξε στο θάνατο σχεδόν όλων των εξεγερμένων. 

Μαχητές της Βόρειας Συμμαχίας, βοηθούμενοι από προσωπικό των Ειδικών Δυνάμεων των Βρετανών και των Αμερικανών, εξουδετέρωσαν την αντίσταση των Τάλιμπαν μετά από μια αιματηρή μάχη που στοίχισε τον θάνατο σε 400 Τάλιμπαν, και 75 Αφγανών της Β. Συμμαχίας. Σκοτώθηκε και 1 Αμερικανός . Τραυματίες, 250 μαχητές από την πλευρά της Συμμαχίας.

 Ο Αμερικανός σκοτώθηκε όντας μέλος της Ομάδας Επαφής που κατεύθυνε αεροπορικά πυρά κατά των Τάλιμπαν. Κακός συντονισμός και έγινε προσβολή της θέσης του αντί του στόχου που είχε καταδείξει!

Βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο που περιγράφει αυτή την περίεργη "μάχη"!

Ανιχνευτής






Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Η αποτυχημένη προσπάθεια

Κάποτε στο αεροδρόμιο της Λάρνακας της Κύπρου, τον Φεβρουάριο του '78 έγινε μεγάλη φάση! Αιγύπτιοι κομάντος κατέφθασαν το βράδυ της 18 Φεβρουαρίου με σκοπό να καταλάβουν ένα ...κυπριακό αεροσκάφος που είχε καταληφθεί από Παλαιστίνιους ένοπλους τρομοκράτες.




Οι Παλαιστίνιοι , το πρωί της ίδιας ημέρας είχαν σκοτώσει τον Αιγύπτιο διευθυντή της εφημερίδας Αλ Αχράμ της Αιγύπτου και είχαν συλλάβει αιχμαλώτους άλλους 11 Άραβες, που συνεδρίαζαν στο ξενοδοχείο Χίλτον, στα πλαίσια της συνόδου του "Κινήματος Αφροασιατικής Αλληλεγγύης". Ο Αιγύπτιος, που ήταν προσωπικός φίλος του προέδρου Σαντάτ της Αιγύπτου, ήταν ο γενικός γραμματέας του Κινήματος. 

Στη συνέχεια για να ξεφύγουν, απαίτησαν από τους Κυπρίους, αεροσκάφος. Τους δόθηκε, το πήραν με τους ομήρους και έφυγαν. Αφού έκαναν πολλούς εναέριους κύκλους, από Κρήτη μέχρι Τζιμπουτί και κανένας δεν τους δεχόταν να προσγειωθούν, κατάληξαν πάλι στη Λάρνακα για ανεφοδιασμό,  το απόγευμα της 19 Φεβρουαρίου 1978. Άρχισαν πλέον οι διαπραγματεύσεις.

Εδώ ξεκινάει η ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας. Η Εθνική Φρουρά, είχε λάβει τα μέτρα της και είχε αναπτύξει τμήματα ασφαλείας γύρω από το αεροδρόμιο. Δύναμη της 35 Μοίρας Καταδρομών, είχε καταλάβει καίρια σημεία. Ενώ οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν Οι κυπριακές αρχές ειδοποιήθηκαν ότι ένας Αιγύπτιος υπουργός καταφθάνει με στρατιωτικό αεροσκάφος C-130, για να συμμετάσχει και αυτός στις διαπραγματεύσεις.

Όλοι προετοιμάστηκαν για την άφιξη του Αιγύπτιου υπουργού. Το C-130 έφθασε, προσγειώθηκε και πάρκαρε περίπου 800 μέτρα μακριά από το αεροσκάφος με τους Παλαιστίνιους και τους ομήρους τους. Κάτι "μυρίστηκαν" οι κυπριακές αρχές και έστειλαν αμέσως ένα πολιτικό αυτοκίνητο να σταθμεύσει στην ουρά του αιγυπτιακού C-130 ώστε να εμποδίζει το άνοιγμα της ράμπας. Γρήγορα έγινε αντιληπτό, ότι μετέφερε πάνοπλους Αιγύπτιους κομάντος. Τους απαγορεύτηκε η αποβίβαση και δόθηκε η εντολή να απογειωθεί το αεροσκάφος τους και να επιστρέψει πίσω.

Οι διαπραγματεύσεις είχαν φτάσει σε σημείο που περίμεναν την παράδοση των Παλαιστινίων και την απελευθέρωση των ομήρων.  Οι απρόσκλητοι κομάντος, όχι μόνον δεν υπάκουσαν, αλλά ξεκίνησαν επιθετική ενέργεια κατά του κυπριακού αεροπλάνου. Αφού μετακίνησαν το αυτοκίνητο της πολιτικής αεροπορίας από την πίσω πόρτα, ένα τζίπ με τέσσερις στρατιώτες που ήταν οπλισμένοι με μπαζούκας κατέρχεται από τη ρόμπα και εφορμά προς το κυπριακό αεροπλάνο, ενώ άλλοι επιτίθενται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η αντίδραση της 35 Μοίρας – που βρισκόταν από την πρώτη στιγμή σε ετοιμότητα – υπήρξε άμεση. Με αστραπιαία ενέργεια χτυπιέται το τζιπ πριν προλάβει να πλήξει το κυπριακό αεροπλάνο, ενώ το αιγυπτιακό μεταγωγικό κυριολεκτικά διαλύεται από βολές βαρέων όπλων. Το κυπριακό αεροπλάνο υφίσταται επίσης μεγάλες καταστροφές. 





Ο απολογισμός της μάχης υπήρξε βαρύς: Δεκαπέντε Αιγύπτιοι κομάντος και ένας υπάλληλος του αεροδρομίου πέφτουν νεκροί, 16 Αιγύπτιοι καταδρομείς και επτά   Ελληνοκύπριοι τραυματίζονται, ενώ οι υπόλοιποι Αιγύπτιοι αιχμαλωτίζονται ανάμεσά τους και ο επικεφαλής ταξίαρχος. Ποτέ δεν περίμεναν οι Αιγύπτιοι τέτοια αντίδραση! Πίστευαν ότι οι Έλληνες θα παρέμεναν θεατές. Πήγαν να μιμηθούν τους Ισραηλίτες που έκαναν την καταδρομή στο Έντεμπε. Δεν τα κατάφεραν. Αποτυχημένη προσπάθεια. 

Το τι έγινε μετά, δείτε το στη ωραία ιστοσελίδα της Λάρνακας. Το δίδαγμα που βγαίνει εδώ είναι ότι ποτέ δεν πας "ξυπόλητος στ' αγκάθια". Μία ειδική επιχείρηση θέλει λεπτομερή σχεδίαση και πολλή καλή πληροφόρηση. Ακριβείς και "νωπές" πληροφορίες. Όταν χάνεται μάλιστα το στοιχείο του αιφνιδιασμού, η επιχείρηση πρέπει να ματαιώνεται ή να αναβάλλεται. Αυτή η συγκεκριμένη επιχείρηση ήταν από την αρχή αποτυχημένη.

Ανιχνευτής




Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Στο χώρο συγκέντρωσης.


Αμερικανοί Καταδρομείς, σε χώρο συγκέντρωσης, πριν από την ανάληψη αποστολής, κάπου στα βουνά, στην επαρχία Paktika του Αφγανιστάν.

Προσέξτε ανάμεσά τους και τις γυναίκες, που συμμετέχουν σε πολιτικοστρατιωτικές επιχειρήσεις , για να έρχονται σε επαφή με το γυναικείο πληθυσμό.

Πηγή


Νέο «Καλάσνικοφ» ΑΚ-12

Ο Ρωσικός στρατός μπορεί να αρνηθεί να αγοράζει το αυτόματο όπλο «Καλάσνικοφ». Μέχρι τώρα δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το μέλλον της πασίγνωστης μάρκας. Είναι όμως πολύ πιθανόν, πως στο μέλλον το ρωσικό πεζικό θα αποκτήσει άλλο όπλο.


File:AK-12 Engineering technologies international forum - 2012 01.jpg


Τέλη Ιανουαρίου ο πρώτος αναπληρωτής του υπουργού Άμυνας Αλεξάντρ Σουχορούκοβ δήλωσε, πως το Υπουργείο Άμυνας δεν σχεδιάζει να προμηθεύεται από το εργοστάσιο «Ιζμάς» νέα αυτόματα όπλα. Κύρια επιχειρήματα – έλλειψη άδειας πωλήσεων στο «Ιζμάς» και η νέα διοίκηση του, η οποία εισήχθη στην επιχείρηση από τον κρατικό όμιλο «Ροστεχνολόγκιι».

Προηγουμένως το «Izmash» δήλωνε, πως μέχρι το τέλος του 2011 θα δημιουργήσει νέο αυτόματο όπλο, που θα αντικαταστήσει στον στρατό το ΑΚ-74, το οποίο είχε άριστη παρουσίαση σε όλες τις στρατιωτικές συρράξεις της εποχής μας.

Αλλά το χάος που επικρατεί στη γραφειοκρατία εντός της υπηρεσίας – δεν είναι οι κύριοι λόγοι της «απόρριψης» του νέου αυτόματου τυφεκίου. Όπως έγινε γνωστό, μέχρι τώρα δεν υπάρχουν υποδείγματα.

 «Το 2010 είχαμε δώσει στους κατασκευαστές όλες τις απαιτήσεις μας για τα όπλα, από πιστόλια μέχρι εκτοξευτές οπλοβομβίδων. Μέχρι τώρα τίποτα όμως δεν έχει παρουσιαστεί για κρατικές δοκιμές», - είπε ο Σουχορούκοβ, σχολιάζοντας τις προοπτικές υιοθέτησης του νέου αυτόματου όπλου ΑΚ-12. 

Η διοίκηση του εργοστασίου με την σειρά του επεξηγεί, πως προγραμματίζει την παρουσίαση του νέου αυτόματου όπλου στους στρατιωτικούς στα τέλη του 2012 – αρχές του 2013.

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι το νέας γενεάς τυφέκιο AK-12 συνδυάζει την αξιοπιστία με την ακρίβεια, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί με το ένα χέρι.

 Το νέο τυφέκιο εμφανίζεται με την κλασική διάταξη του ΑΚ-47, παρόλο που πρόκειται για ένα εντελώς νέο όπλο.

Οι κατασκευαστές του ισχυρίζονται ότι το νέο Καλάσνικοφ  έχει  αυξημένη ταχυβολία, καλύτερη εργονομία, χρηστικότητα και δυνατότητα για αλλαγή διαμετρήματος.

Το νέο όπλο είναι τόσο αξιόπιστο όσο το AK-74, κατά τον  Διευθύνοντα Σύμβουλο του εργοστασίου "Izmash", Maksim Kuzyuk  αλλά τα δυναμικά χαρακτηριστικά διαφέρουν σημαντικά. Αυξάνεται σημαντικά η ακρίβεια βολής.  Το όπλο είναι σε θέση να βάλει με τρεις τρόπους: βολή κατά βολή, βολή τριών φυσιγγίων  και αυτόματη βολή.

Επίσης, το AK-12 είναι σε θέση να χρησιμοποιεί γεμιστήρες  διαφόρων τύπων και χωρητικότητας.

Το βασικό χαρακτηριστικό του νέου τυφεκίου είναι η αρθρωτή δομή του. Θα χρησιμεύσει σαν  βασική πλατφόρμα για τη αρμολόγηση πάνω από 20 τύπων φορητού οπλισμού διαφορετικού σκοπού και διαμετρήματος.

Το AK-12  επιτρέπει τη χρήση του με ένα χέρι και μπορεί να μετατρέπεται για χρήση με το αριστερό ή το δεξί χέρι. Επίσης μπορεί να δεχθεί όργανα ημερήσιας και νυκτερινής σκόπευσης όπως ολογραφικά σκοπευτικά, αλλά και ένα ελαφρύ εκτοξευτή βομβίδων, λόγω των βάσεων προσαρμογής τύπου Picatiny rail που διαθέτει.

Προς το παρόν, το AK-12 βρίσκεται στο στάδιο δοκιμών βολής κάτω από αντίξοες συνθήκες που θα πρέπει να ολοκληρωθεί, μέχρι το τέλος του έτους. Το ρωσικό Υπουργείο Εσωτερικών έχει ήδη δεχθεί να δοκιμάσει το AK-12, σε ειδικές μονάδες της αστυνομίας του, μετά την επίσημη πιστοποίηση του όπλου.

Όμως ο κλασικός ελαφρύς οπλισμός υπάρχει στην Ρωσία και με το παραπάνω. Μόνο τα αυτόματα  τυφέκια, ανέρχονται στα 17 εκατομμύρια. «Τα αυτόματα όπλα που έχουμε αρκούν για μερικούς παγκόσμιους πολέμους. Είναι μεγάλο ζήτημα εάν σήμερα χρειάζεται νέος ελαφρύς οπλισμός», - σημειώνει ο Αλεξάντρ Χραμτσίχιν, εμπειρογνώμονας του Ινστιτούτου Πολιτικών και Στρατιωτικών Αναλύσεων.

Οι αναλυτές αναρωτιούνται, γιατί το εργοστάσιο «Izmash» να ασχολείται με την σχεδίαση νέου επιθετικού τυφεκίου, εφόσον ακόμη και τα παλιά μοντέλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μάχες για δεκάδες χρόνια. Στις παρούσες συνθήκες δύσκολης κατάστασης που επικρατούν στο Αμυντικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα της Ρωσίας, η εταιρεία μπορεί να στερηθεί την υποστήριξη του κράτους το οποίο δεν θα κάνει παραγγελίες.

Η διοίκηση του «Izmash» δηλώνει, πως σε περίπτωση διακοπής των σχέσεων με το Υπουργείο Άμυνας, το εργοστάσιο θα αρχίσει να πουλά ενεργά την κυνηγετική εκδοχή του νέου αυτόματου όπλου στους πολίτες, τόσο στην Ρωσία όσο και στο εξωτερικό.

Το φθινόπωρο το Υπουργείο Άμυνας αποφάσισε να μην αφαιρέσει από τον οπλισμό την ξιφολόγχη. Καθοριστικό επιχείρημα αποτέλεσε το ότι «η ξιφολόγχη είναι το τελευταίο όπλο του μαχητή, όταν τελειώνουν οι σφαίρες». Γι' αυτό, ο μηχανισμός στερέωσης της ξιφολόγχης επί του όπλου, συμπεριλήφθηκε στις υποχρεωτικές απαιτήσεις και για το νέο αυτόματο  Καλάσνικοφ.



Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Η στολή και ο φόρτος μάχης των Βρετανών



Πηγή
Μία πολύ πρόσφατη φωτογραφία Βρετανών στρατιωτών, που συμμετείχαν σε επιχείρηση κατά των Τάλιμπαν στην περιοχή Lashkar Gah της επαρχίας Helmand του Αφγανιστάν, δείχνει χαρακτηριστικά την νέα στολή παραλλαγής, την εξάρτηση και γενικά τον εξοπλισμό του σύγχρονου Βρετανού μαχητή.
Εδώ παρατηρούμε την ομάδα διοικήσεως, της δύναμης που ενεργούσε. Προσέξτε στον πρώτο που βλέπουμε, την διαμόρφωση του κράνους, με το χαρακτηριστικό σήμα αναγνώρισης ταυτότητας της μονάδας, την εξάρτηση και το σακίδιο μάχης, μέσα στο οποίο είναι τοποθετημένος ο σταθμός ασυρμάτου.

Στο στήθος του, διακρίνεται να υπάρχει και ένας άλλος μικρός φορητός, μάλλον για ενδοεπικοινωνία μεταξύ της ομάδας. Βλέπετε ότι για την αυτοπροστασία της ομάδας, ο ένας στρατιώτης, διαθέτει και ενσωματωμένο βομβιδοβόλο, γερμανικής κατασκευής, στο τυφέκιό του.

Η συγκεκριμένη στολή, μοιάζει να έχει  η ίδια προσαρμοσμένη επιγονατίδα.


Πηγή

Στη δεύτερη φωτογραφία, βλέπετε τη αμυντική θέση που έχουν λάβει, προφανώς σε κάποιο σημείο ελέγχου της επιχείρησης. Βλέπετε πιο καθαρά το αλεξίσφαιρο γιλέκο που χρησιμοποιείται και σαν εξάρτηση με την προσαρμογή πολλών θηκών και φυσιγγιοθηκών. Φαίνεται να μη δυσκολεύει η εξάρτηση τις κινήσεις του μαχητή. Στην πλάτη υπάρχει αρκετός χώρος για να φοριέται το σακίδιο τύπου Μπέργκιν, χωρίς να ενοχλεί ακουμπώντας σε απάρτια της εξάρτησης.


Τέλος βλέπετε στην τρίτη φωτογραφία που δείχνει την καλυμμένη κίνηση μιας ομάδας, μέσα στο αρδευτικό χαντάκι, το μπροστινό μέρος της εξάρτησης ενός μαχητή. Πάλι φαίνεται το σήμα αναγνώρισης ταυτότητας της μονάδας και το walkie-talkie.

Μπροστά στο κράνος, υπάρχει βάση για την στήριξη διοπτρών νυκτερινής όρασης. Παρατηρείστε και το τυφέκιο αγγλικού τύπου SA-80, L85A2 με διόπτρα SUSAT, αν διακρίνω σωστά. Βλέπετε και τα γάντια τους; Πολύ φορτωμένοι μου φαίνονται! Αλλά δεν επηρεάζεται η κίνησή τους.  Η εξάρτηση εξάρτηση είναι πολύ εργονομική. 

Η μάχη για την οποία συζητάμε, κράτησε δύο μέρες, με σκληρή αντίσταση των ανταρτών. Ήταν μια αεροκίνητη ενέργεια, στην οποία συμμετείχαν και τμήματα της αφγανικής χωροφυλακής, με σκοπό την σύλληψη ανταρτών-λαθρεμπόρων ναρκωτικών. Τα πράγματα είναι μπερδεμένα, όπως έχω ξαναπεί στο Αφγανιστάν.


Οι αντάρτες προσπάθησαν να διασώσουν την περιουσία τους, μισό τόνο "κανναβούρι". Δεν αφήνεται έτσι εύκολα ο κόπος μιας χρονιάς! Τελικά δεν τα κατάφεραν. Τέτοιες μάχες περνούν με "ψιλά γράμματα" στα ΜΜΕ πια. Ο κόσμος ζητάει πιο ενδιαφέροντα! Συρία, Ιράν, οικονομική κρίση στην Ελλάδα και ΕΕ!


Οι Αφγανοί χωροφύλακες πάντως, δεν φορούσαν τίποτα απ'όλα αυτά.


Ανιχνευτής







Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Το Zubr του σκανδάλου


Η «Rosoboronexport» ενημέρωσε τις αρχές της Ρωσίας ότι η ουκρανική πλευρά παραβίασε τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των Ρώσων σχεδιαστών, προμηθεύοντας στην Κίνα μικρά αποβατικά σκάφη “Zubr”.

Στο Κίεβο δηλώνουν ότι η Ουκρανία δεν έχει παραβιάσει τη νομοθεσία κατά την κατασκευή πολεμικών πλοίων με παραγγελία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι το θέμα μπορεί να διευθετηθεί σε επίπεδο πρώτων προσώπων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ουκρανίας. Η διένεξη αυτή δεν αποκλείεται να αποτελέσει αντικείμενο δικαστικής διερεύνησης.

Επί του παρόντος το “Zubr” είναι το μεγαλύτερο αερόστρωμνο σκάφος στον κόσμο, το οποίο προορίζεται για αποβίβαση σε μη οργανωμένη ακτή και για την υποστήριξη της δια πυρός. Στο σκάφος μπορούν να εγκατασταθούν περίπου 500 μέλη αποβατικής επιθετικής μονάδας, ή τρία άρματα μάχης, ή δέκα τεθωρακισμένα οχήματα μάχης πεζικού (ΤΟΜΑ). Χάρη στις σχεδιαστικές ιδιομορφίες του πλωτήρα με τη λεγόμενη «φούστα» του Zubr, δημιουργείται στρώμα αέρα κάτω από τη γάστρα του και έτσι το σκάφος μπορεί να κινείται στη ξηρά, παρακάπτοντας (υπερπηδώντας) εμπόδια και ναρκοπέδια. Το σκάφος μπορεί να υπερπηδά τάφρους και χαρακώματα, να κινείται σε έλη και να αποβιβάζει επιθετικό άγημα στο βάθος της άμυνας του εχθρού. Οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες έχουν υπολογίσει ότι για την αποβίβαση αγημάτων για τα “Zubr” είναι προσιτό περίπου το 70% του συνολικού μήκους των ακτογραμμών των θαλασσών και ωκεανών του κόσμου.

Τον καιρό της Σοβιετικής Ένωσης το σκάφος δεν παραγόταν μόνο στο έδαφος της Ρωσίας, αλλά και μεταξύ άλλων, στο ναυπηγείο «More» στη Θεοδοσία, στις ουκρανικές ακτές της Μαύρης θάλασσας. Για τα σχέδια της Ουκρανίας να προμηθεύσει “Zubr” στην Κίνα το Κίεβο, έκανε δήλωση το καλοκαίρι του 2009. Οι ειδικοί υπολογίζουν την αξία του συμβολαίου στα 350 περίπου εκατ. δολάρια. Συγκεκριμένα πρόκειται για την κατασκευή και προμήθεια τεσσάρων πλοίων. Τα δύο από αυτά πρέπει να ναυπηγηθούν στην Ουκρανία και τα άλλα δύο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας με τη συμμετοχή Ουκρανών ειδικών.

Το κύριο, που ενοχλεί τους εκπροσώπους του ρωσικού Στρατιωτικό-Βιομηχανικού Συγκροτήματος είναι το ότι το συμβόλαιο προβλέπει τη μεταβίβαση στην κινεζική πλευρά των τεχνικών εγγράφων που αφορούν αυτό το σχέδιο.

Όλα τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας αυτής της εκπόνησης και όλες οι λεπτομέρειές της ανήκουν στο ρωσικό σχεδιαστικό γραφείο “Almaz”. Η «Rosoboronexport» θεωρεί ότι η Ουκρανία δεν είχε δικαίωμα να πραγματοποιήσει προμήθειες χωρίς συνεννόηση με τη Ρωσία. Η Ουκρανία ενεργεί μ΄αυτό τον τρόπο αρκετά συχνά. Τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής αρμάτων μάχης της Σοβιετικής Ένωσης βρίσκονταν το ένα στα Ουράλια και το δεύτερο στο Χάρκοβο στο έδαφος της Ουκρανίας. Τόσο τα ρωσικά, όσο και τα ουκρανικά άρματα μάχης πολύ συχνά είναι αντίπαλοι στον ανταγωνισμό στις ξένες αγορές. Η Ρωσία πραγματοποίησε τεράστιες προσπάθειες για την προώθηση των “Zubr” στην κινεζική αγορά, όμως τελικά έμεινε χωρίς συμβόλαιο.

Παρόλα αυτά το κύριο εξακολουθεί να ισχύει, δηλαδή το ότι η τεχνολογία είναι ρωσική και έχει τον ιδιοκτήτη της, η ιδέα είναι ρωσική και οι εφευρέτες Ρώσοι. Οι δε ενέργειες της Ουκρανίας μπορούν να αμφισβητηθούν στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο.

Η Ουκρανία δεν είναι έτοιμη για αυτοτελή παραγωγή αυτής της τάξης πλοίων, θεωρούν πολλοί εμπειρογνώμονες. Υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες ότι η Ουκρανία είναι σε θέση να εξασφαλίσει το δέον επίπεδο ποιότητας. Στα τέλη Μαΐου στην επιχείρηση «More» σημειώθηκε ατύχημα με ανθρώπινα θύματα.

Η βιασύνη, με την οποία το Κίεβο μεταβιβάζει το σύνολο των τεχνολογικών εγγράφων στην κινεζική πλευρά, μπορεί να στραφεί εναντίον των ιδίων των Ουκρανών. Κατά την άποψη των Ρώσων στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων, μόλις οι Κινέζοι οργανώσουν και αρχίσουν τη μαζική παραγωγή Zubr, θα εκτοπίσουν την Ουκρανία από όλα τα τμήματα αυτής της αγοράς και οι ίδιοι θα αντιγράφουν πλοία και θα τα προσφέρουν για εξαγωγή. Σ΄αυτή την περίπτωση δεν θα πληγούν μόνο οι Ουκρανοί παραγωγοί, αλλά και οι Ρώσοι κάτοχοι των δικαιωμάτων αυτής της εκπόνησης.



ΣΥΝΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ




Την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012 ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος συνοδευόμενος από τον Αρχηγό Στόλου Υποναύαρχο Κωνσταντίνο Μαζαράκη – Αινιάν ΠΝ, μετέβη στην θαλάσσια περιοχή του κόλπου των Μεγάρων προκειμένου να παρακολουθήσει μέρος της κοινής άσκησης Ελληνικών και Αμερικανικών Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων.





Η άσκηση διεξάγεται στο πλαίσιο συνεκπαίδευσης των Ειδικών Δυνάμεων των δύο χωρών με σκοπό τη βελτίωση του επιπέδου συνεργασίας.




Όπως αντιλαμβάνεσθε από τις φωτογραφίες, πρόκειται για άσκηση βατραχανθρώπων του ΠΝ με αντίστοιχους SEALs των Αμερικανών. Στις εικόνες βλέπουμε τεχνικές επιβίβασης και κατάληψης/ανακατάληψης πλοίου, στα πλαίσια επιχειρήσεων ασφαλείας και ναυτικού ελέγχου.

Διάβασα και ένα ενδιαφέρον άρθρο γι' αυτό, που "βλέπει" τα πράγματα  από διαφορετική  οπτική γωνία.


Ανιχνευτής





Βολή στα χιόνια

Εκπαίδευση προσωπικού των Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων στη χειμερινή διαβίωση







Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Το νέο αλεξίπτωτο των Ρώσων αλεξιπτωτιστών


Οι Ρώσοι αλεξιπτωτιστές μάλλον το 2013 θα αποκτήσουν το νέο αλεξίπτωτο D-12 «Λίστικ», το οποίο το δημιούργησαν στο Επιστημονικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Κατασκευής αλεξιπτώτων. Τώρα σε βάση αερομεταφερόμενων δυνάμεων πραγματοποιούνται πτητικές δοκιμές του D-12.

Το  σύστημα αλεξιπτώτου «Λίστικ» διαφέρει από τα προηγούμενα συστήματα τόσο στις τακτικό-τεχνικές προδιαγραφές όσο και στην σύνθεση. Το νέο σύστημα αποτελείται από δύο  αλεξίπτωτα, κύριο και βοηθητικό, όπως επίσης και από το αποσπώμενο κοντέινερ, στο οποίο τοποθετείται όλος ο οπλισμός του αλεξιπτωτιστή. Το νέο σύστημα ανάρτησης έχει ευρύ φάσμα δυνατοτήτων προσαρμογής και αποτελείται από ελαφρότερα και ανθεκτικότερα υλικά, γεγονός το οποίο επιτρέπει στον αλεξιπτωτιστή, να παίρνει μαζί του περισσότερο ωφέλιμο φορτίο.



Ατομική Συλλογή Α' Βοηθειών




  New first aid kit being developed at Natick



Ένας φίλος αναγνώστης είχε την καλοσύνη να μου στείλει μια πληροφορία για τη νέα ατομική συλλογή πρώτων βοηθειών IFAK(Individual First Aid Kit)  που υιοθέτησε ο αμερικανικός στρατός. Προφέρεται σαν "aifak". 

Στην ουσία δεν πρόκειται για σοβαρή αλλαγή στο περιεχόμενο, όσο στη συσκευασία της θήκης που είναι πιο λειτουργική, ιδιαίτερα κάτω από την έντονη πίεση του πεδίου της μάχης και μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε από τον ίδιο τον τραυματία, ή από ένα συνάδελφό του. 

Ακόμη μπορεί να προσαρμοσθεί οπουδήποτε στο φόρτο του μαχητή, χωρίς να ενοχλεί εργονομικά τις κινήσεις του ή να προσθέτει όγκο όπως  η παλιά θήκη, που κατασκευάστηκε στις  διαστάσεις   μιας  φυσιγγιοθήκης. Μια σύγκριση των δύο συλλογών, βλέπετε μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης εικόνας,




Η νέα συλλογή μοιάζει περισσότερο σαν ένα  μεγάλο  πορτοφόλι  χαρτονομισμάτων και αποτελείται από δύο μέρη: το εξωτερικό αδιάβροχο  κάλυμμα και την εσωτερική θήκη από επίσης αδιάβροχο πλαστικό υλικό με πολλές διεμβολές, στις οποίες προσαρμόζονται όλα τα υλικά που περιέχει. Έχουν προστεθεί δυο αιμοστατικοί επίδεσμοι αντί του ενός που περιέχει η προηγούμενη συλλογή.

Γιατί έγινε αυτή η αλλαγή; Απλούστατα συγκεντρώθηκαν πολλές παρατηρήσεις από τους στρατιώτες στο Αφγανιστάν, και στη συνέχεια της επεξεργάστηκε ο κύριος της φωτογραφίας, απόστρατος παλιός Ανιχνευτής της 82ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών, που εργάζεται στο αμερικανικό Κέντρο Natick, κατασκευής στρατιωτικών ατομικών ειδών εξάρτησης. 

Ας πάμε όμως να δούμε το περιεχόμενο αυτής της συλλογής. Περιέχει:
  • 2 αιμοστατικούς επιδέσμους (tourniquet)
  • 1 ελαστικό επίδεσμο
  • 1  επίδεσμο 4-1/2''
  • 1 ρολό λευκοπλάστη 2''
  • 1  ρινοφαρυγγικό αεραγωγό
  • 4 ζεύγη ελαστικών γαντιών μιας χρήσης
  • 1 ψαλίδι
Στις ατομικές συλλογές Α' Βοηθειών Ειδικών Δυνάμεων και Πεζοναυτών,  προστίθενται δισκία χαλαζόνης και βαζελινούχος γάζα για την άμεση αντιμετώπιση εγκαυμάτων. Επιπλέον μία ατομική ένεση ατροπίνης και μία μορφίνης, αντιβιοτική αλοιφή, και αλοιφή ποβιδόνης. 

Ο ρινοφαρυγγικός αεραγωγός και οι αιμοστατικοί επίδεσμοι, έχουν σώσει ζωές. Βέβαια είναι αυτονόητο ότι απαιτείται καλή εκπαίδευση για να τους χρησιμοποιήσει κάποιος σωστά. 

Ανιχνευτής