Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Χειμερινή εκπαίδευση Βρετανών πεζοναυτών στη Νορβηγία



Οι καναδικές ειδικές δυνάμεις


Για τις καναδικές ειδικές δυνάμεις είχαμε αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο. Εδώ σας παραθέτω ένα πρόσφατο και πολύ καλά μελετημένο διαφημιστικό ντοκιμαντέρ, σχετικά με αυτές.

Απολαύστε το, πιέζοντας τον σύνδεσμο: CANSOFCOM

Απλά μια ιδέα για τον τρόπο διαφήμισης τέτοιων μονάδων.

Ανιχνευτής

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Οι τελευταίες ημέρες....

Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα έρχονται οι μνήμες και κατακλύζουν το μυαλό και την καρδιά! "Η πόλις εάλω". Η ημέρα της μνήμης, της παγκόσμιας μνήμης! Για τους απανταχού Έλληνες μελαγχολικής μνήμης! Για τους Λατίνους, τουλάχιστον γι' αυτούς που ξέρουν, ένοχης μνήμης! Για τους Τούρκους, χαρμόσυνης μνήμης και μάλλον ..άγριας χαράς!

Έχουν γραφεί και αναλυθεί τα γεγονότα αρκετά καλά και με επιστημονική ακρίβεια, ώστε ένας μελετητής ή ακόμη και απλός αναγνώστης ή ένας θεατής, να μπορεί να καταλάβει τι και πως έγινε η τελική πτώση. 

Ο Μωάμεθ, από τά τέλη Μαρτίου είχε ολοκληρώσει τίς προετοιμασίες του στήν Αδριανούπολη. Ολόκληρος ο διαθέσιμος στρατός σέ Ευρώπη καί Ασία είχε συγκεντρωθεί στήν πόλη της Θράκης καί ο ακριβής προσδιορισμός των Οθωμανών στρατιωτών είναι αδύνατο νά υπολογιστεί καθ'ότι ποικίλλουν οι εκτιμήσεις των ιστορικών. 

Πόσο μάλλον αφού καθ'όλη τή διάρκεια της πολιορκίας συνέρρεαν μουσουλμάνοι άτακτοι από όλα τά αραβικά εδάφη γιά νά πολεμήσουν κατά των απίστων στόν ιερό πόλεμο "Τζιχάντ" καί νά συμμετάσχουν βεβαίως καί στίς αναμενόμενες λεηλασίες. Είναι αξιοσημείωτος καί ανεξήγητος ο διακαής πόθος των μουσουλμάνων νά καταλάβουν τήν Κωνσταντινούπολη από τόν 7ο αιώνα ακόμα.

 Ο Μωάμεθ βέβαια εκμεταλευόμενος αυτόν τόν πόθο είχε στείλει σέ όλες τίς κατευθύνσεις ιμάμηδες γιά νά εξεγείρουν τά πλήθη των οπαδών του Ισλάμ καί νά σπεύσουν καί αυτοί κατά σμήνη μπροστά στά τείχη της Κωνσταντινούπολης. (Βλέπει κανείς καί σήμερα σέ ιστοδελίδες Αράβων νά πανηγυρίζουν γιά τήν ημέρα της κατάληψης της χριστιανικής μεγαλούπολης από τούς ομόθρησκούς τους). 

Γιά νά επανέλθουμε στό πλήθος των πολιορκητών, σάν πιό αξιόπιστη μαρτυρία θεωρείται εκείνη του Ενετού Μπάρμπαρο σύμφωνα μέ τήν οποία ο τακτικός στρατός ανέρχονταν σέ 160 χιλιάδες καί άλλοι τόσοι ήταν οι ναύτες του στόλου, οι άτακτοι στρατιώτες αλλά καί οι έμποροι, οι τεχνίτες, οι εργάτες, οι δερβίσηδες, οι ιμάμηδες καί τά πλήθη εκείνα των τυχοδιωκτών πού ακολουθούσαν τίς μεγάλες στρατιές στίς εκστρατείες τους. 

Τό σημαντικότερο σώμα τό αποτελούσαν οι γενίτσαροι (νεήλυδες κατά τούς Βυζαντινούς) οι οποίοι ήταν άριστα εκπαιδευμένοι καί υπόκεινταν σέ αυστηρότατη στρατιωτική πειθαρχία. Ως γνωστόν ήταν τά πιό δυνατά παιδιά χριστιανών τά οποία οι γονείς τους ήταν αναγκασμένοι χωρίς αντίρρηση νά τά παραδίδουν στούς χοτζάδες. Σύμφωνα δέ μέ τόν Παπαρρηγόπουλο περίπου ένα εκατομμύριο ελληνόπουλα καθ'όλη τή διάρκεια της Τουρκοκρατίας είχαν μετατραπεί σέ γενίτσαρους. 

Όλοι οι θρίαμβοι του σουλτάνου κατά των χριστιανικών εθνών τήν διάρκεια του 14ου καί 15ου αιώνα οφείλονταν στά παιδιά αυτά των χριστιανών. Απειράριθμοι ήταν οι άτακτοι βασιβοζούκοι πού συμμετείχαν στό στράτευμα καί οι οποίοι σάν μόνο όπλο είχαν ένα γιαταγάνι. Δυστυχώς χιλιάδες ήταν καί οι Ευρωπαίοι οι οποίοι συμμετείχαν στήν πολιορκία καθώς επίσης Ελληνες αλλά καί Σέρβοι πού είχε στείλει ο κράλης της Σερβίας Βράνκοβιτς. 

Τό μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα του Τούρκου κατακτητή ήταν τό τρομερό κανόνι πού κατασκεύαζε ο Ουρβανός στήν Αδριανούπολη. Ο Κωνσταντίνος δέν μπόρεσε νά ικανοποιήσει τίς χρηματικές απαιτήσεις του Ούγγρου, όταν αυτός είχε προτείνει στόν Ελληνα αυτοκράτορα τήν κατασκευή τέτοιου όπλου καί έτσι ο τελευταίος στράφηκε πρός τόν Μωάμεθ. 

Η ευσυνειδησία του Παλαιολόγου, ο οποίος κάλλιστα θά μπορούσε νά δολοφονήσει ή νά φυλακίσει τόν άπληστο Ουρβανό, δέν του βγήκε σέ καλό, διότι ο Ούγγρος κατάφερε νά κατασκευάσει γιά λογαριασμό των πολιορκητών τό μεγαλύτερο κανόνι πού είχε δεί τότε η ανθρωπότητα και γιά τό οποίο χρειάστηκαν τριάντα ζεύγη βοδιών καί εκατοντάδες εργάτες γιά νά τό μεταφέρουν από τήν Αδριανούπολη μέχρι τά τείχη της Πόλης. 

Bέβαια ο άπληστος Ουρβανός λίγο αργότερα θά έβρισκε τό θάνατο από τήν έκρηξη του δικού του κανονιού, αλλά τό κακό είχε ήδη γίνει. Ο σουλτάνος είχε αποκτήσει τήν τεχνογνωσία πού του χρειαζόταν γιά νά γκρεμίσει τά γερασμένα τείχη. 

Στίς 23 Μαρτίου 1453 ο ίδιος ο Μωάμεθ έστηνε τήν μεγαλοπρεπή σκηνή του κοντά στόν χείμαρρο του Λύκου μπροστά από τήν Πύλη του Ρωμανού. 



Ως γνήσιος μωαμεθανός, μόλις έφτασε, άπλωσε ένα χαλί, στράφηκε πρός τήν Μέκκα, γονάτισε καί προσευχήθηκε. Ολόκληρος ο στρατός τόν μιμήθηκε. Φανταζόμαστε τόν τρόμο των κατοίκων της Πόλης οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στά γερασμένα τείχη καί παρακολουθούσαν τήν θάλασσα εκείνης της πολυάριθμης στρατιάς πού εκτείνονταν σέ όλο τό μήκος των χερσαίων τειχών, από τήν Προποντίδα μέχρι τόν Κεράτιο Κόλπο. 

Καί όμως είχαν αποφασίσει νά πολεμήσουν απέναντι σέ αυτόν τόν ανίκητο στρατό της Οθωμανικής υπερδύναμης. Απέναντι λοιπόν από τήν πύλη του Ρωμανού, στόν λόφο Μαλτεπέ, έστησε ο σουλτάνος τό στρατηγείο του, περιστοιχιζόμενος από τήν αυτοκρατορική φρουρά των δεκαπέντε χιλιάδων γενιτσάρων. Ο Ζαγανός πασσάς, ο οποίος ήταν Αλβανός εξωμότης, ανέλαβε τήν φύλαξη των υψωμάτων του Πέρα, γιά νά επιτηρεί τή Γενουατική συνοικία του Γαλατά. 

Ο Καρατζάς πασσάς, βεϊλέρβεης της Ρούμελης, δηλαδή στρατηγός των Ευρωπαϊκών στρατευμάτων, έλαβε τή αρχηγία του αριστερού κέρατος της απειράριθμης στρατιάς, απέναντι από τό ανάκτορο του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου (Τεκφούρ Σεράϊ). Ο αρχηγός των ασιατικών στρατευμάτων,Ισαάκ πασσάς, βεϊλέρβεης της Ανατολής, καί ο αρνησίθρησκος ΈλληναςΜαχμούτ Μπέης, έλαβαν τήν αρχηγία του δεξιού μέρους του Τουρκικού στρατού, δηλαδή από τό Τόπ Καπού μέχρι τήν Χρυσή Πύλη δίπλα στήν παραλία της Προποντίδος, εκεί πού σήμερα βρίσκεται τό Γεντί Κουλέ (Επταπύργιον). 

Ο Μεγάλος βεζύρης Χαλίλ πασσάς, ο οποίος ήταν ευάλωτος στήν δωροδοκία καί έδινε πολύτιμες πληροφορίες στούς Ελληνες, ανέλαβε τήν διοίκηση του κέντρου, απέναντι από τήν πύλη της Αδριανούπολης. Η Προποντίδα ήταν γεμάτη από τά εκατοντάδες πλοιάρια πού είχε κατασκευάσει ο σουλτάνος στήν Καλλίπολη καί τά οποία ήταν υπό τίς διαταγές του πρώτου στήν ιστορία Καπουδάν πασσά, τουΜπαλτόγλου ο οποίος ήταν Βούλγαρος στήν καταγωγή καί του Χαμουζά πασσά. Ηταν η πρώτη πολιορκία της Βασιλεύουσας στήν οποία οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν στόλο. Ο ναύσταθμος του στόλου τούτου ήταν τό Διπλοκιόνιο(σημερινό Ντολμά Μπαξέ). 

Σύμφωνα μέ τόν Κριτόβουλο πρίν τήν άφιξη του κυρίως σώματος του εχθρικού στρατού οι Ρωμηοί, έκαναν αιφνιδιαστική επίθεση καί σκότωσαν αρκετές εκατοντάδες από τούς ατάκτους μουσουλμάνους, αλλά μέ τήν εμφάνιση του κυρίως όγκου του εχθρού αποσύρθησαν, διέλυσαν τίς γέφυρες καί έκτισαν τίς πύλες του εξωτερικού τείχους. 

Τήν διάταξη των επτά χιλιάδων αμυνομένων στρατιωτών τήν περιγράφει ο Παπαρρηγόπουλος στήν "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους". Τήν πύλη του Αγίου Ρωμανού πού ήταν τό πιό ευάλωτο σημείο θά τήν υπερασπίζοταν ο ίδιος ο Aυτοκράτορας μαζί μέ τόν Ιουστινιάνη καί τούς κατάφρακτους στρατιώτες του, ο Ιωάννης Καντακουζηνός καί ο Δόν Φραγκίσκος από τό Τολέδο (απόγονος του Αλεξίου Κομνηνού). 

Τήν Χαρσία Πύλη τήν ανέλαβε ο Θεόδωρος Καρυστινός, άριστος τοξότης, καί ο Γερμανός μηχανικός Ιωάννης Γκράντ, πού έμελλε μέ επιτυχία νά εξουδετερώσει όλες τίς προσπάθειες υπονόμευσης των τειχών. Στήν Εδιρνέ Καπού τοποθετήθηκαν οι αδελφοί Μποκκάρδοι από τή Βενετία. Τό παλάτι του Εβδόμου ανατέθηκε στόν βενετό βάϊλο Μινότο ενώ τό τείχος στό παλάτι των Βλαχερνών ανατέθηκε στόν καρδινάλιο Ισίδωρο. 

Στήν μεριά του Κεράτιου, από τήν Ξυλόπορτα μέχρι τήν Πετρίου Πύλη τοποθετήθηκαν δύο Γενουάτες, ο Ιερώνυμος καί ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος καί ο Ρωμηός μαθηματικός Μανουήλ Παλαιολόγος. Τό υπόλοιπο μέρος του Κερατίου τό ανέλαβε ο αρχιναύαρχος ΛουκάςΝοταράς μέ 500 σφενδονητές καί τοξότες, ο Αλέξιος Δισύπατος, ο Αλουΐσιος Διέδο,  




  


Ιωάννης Βλάχος, καί ο Μετοχίτης, ενώ κρητικοί ναύτες θά υπερασπίζοταν τόν πύργο του Βασιλείου ο οποίος βρίσκοταν δίπλα στήν πύλη του Νεωρίου ή αλλιώς Ωραία Πύλη (Μπαχτσέ Καπού). Αυτοί θά ήταν οι μόνοι πού θά έφερναν μέχρι τέλους τό έργο τους. Τό τείχος στήν Προποντίδα τό ανέλαβε ο Ορχάν,ξάδελφος του Μωάμεθ καί διεκδικητής του θρόνου μαζί μέ Έλληνες μοναχούς, τούς Βενετούς Κονταρίνι καί Τρεβιζάνο καί τόν Ισπανό Πέτρο Γουλιάνο πού βρισκόταν στό παλάτι του Βουκολέοντος. 

Στήν Χρυσή Πύλη καί στήν Πύλη της Συλημβρίας τοποθετήθηκαν οι Ιταλοί Κορνέρος, Μοσενίγος, Γουδέλης καί ο Ανδρόνικος Καντακουζηνός. Τίς εφεδρείες στό μέσον της πόλης, στήν εκκλησία των Αγίων Αποστόλων τίς αποτελούσαν οι Θεόφιλος Παλαιολόγος, Δημήτριος Καντακουζηνός καί Νικηφόρος Παλαιολόγος μαζί μέ 700 ακόμα άνδρες. 

Καί βέβαια μακάρι νά μπορούσα νά γράψω όλα τά ονόματα αυτών πού έμειναν γιά νά πεθάνουν γιά τούς τάφους των πατεράδων τους, γιά τήν τιμή των οικογενειών τους καί γιά τήν υπεράσπιση ενός χιλιόχρονου πολιτισμού, αλλά καί γιά τους Ιταλούς καί τους λίγους Ισπανούς πού πολέμησαν μαζί τους. 

Άλλοι τόσοι Ελληνες βρίσκοταν έξω από τά τείχη, στήν υπηρεσία του εκπροσώπου της τότε νέας τάξης πραγμάτων. Αγωνίζονταν γιά μία αυτοκρατορία πολυπολιτισμική, χωρίς σύνορα, χωρίς σημαίες στήν οποία όλες οι εθνότητες θά ζούσαν μαζί, αλλά αγωνίζονταν ταυτόχρονα γιά τό προσωπικό τους συμφέρον καί γιά τόν πλουτισμό τους. 

Οι Ελληνες πού ήταν μέσα στά τείχη αγωνίζοταν γιά πατρίδα, θρησκεία, τιμή καί οικογένεια καί σύντομα οι περισσότεροι από αυτούς θά έχαναν τή ζωή τους. Η ιστορία πάντα θά επαναλαμβάνεται, άλλοι θά είναι εντός των τειχών καί άλλοι εκτός των τειχών. (Συνέχεια στην πηγή)

Εκείνες τις τελευταίες ημέρες επιχειρήθηκε και ένα τολμηρό εγχείρημα! Σχεδιάστηκε μια νυκτερινή αμφίβια καταδρομή, από ένα τμήμα θαρραλέων αντρών με επικεφαλής ένα Βενετό, τον Ιάκωβο Κόκκο του οποίου ήταν και η ιδέα ενεργείας. Πυρπολικά θα πλησίαζαν αθόρυβα τον τουρκικό στόλο που βρισκόταν αραγμένος και συνωστισμένος στον Γαλατά και θα τον  κατάκαιγαν! 

Το σχέδιο δυστυχώς αποκαλύφθηκε με προδοτική ενέργεια και χάθηκε ο αιφνιδιασμός! Οι Τούρκοι τους περίμεναν!

Στίς 23 Απριλίου οι αμυνόμενοι συνήλθαν σέ συμβούλιο ώστε νά αποφασίσουν τί μέλλει γενέσθαι. Ο Βενετός Ιάκωβος Κόκκος, "ανήρ οξύτερος του ποιείν ή λέγειν, ήρξατο του έργου πάνυ επιτηδείως καί καλώς τρόπω τοιώδε, ακάτια τρία πάνυ ταχέα καί γοργά οικονομήσας, καί τεσσαράκοντα νέους θαρσαλέους καί μεγαλοψύχους καί ανδρείους εν αυτοίς έβαλε, Γραικούς τε καί Ιταλούς, καί καλώς παραγγείλας αυτοίς τά πάντα καί τάς κατασκευασθείσας μετά του υγρού πυρός τέχνας δώσας, ίνα έλθωσιν νυκτός καί περάσωσι πρός τόν Γαλατάν καί πλησίον της πέρας εκείνης γης έλθωσιν έως των τριήρεων καί τά ορισθέντα πράξωσιν...", κατά τόν Φρατζή. 

Ακολούθησαν συσκέψεις καί μέ προτροπή των Γενουατών η επιχείρηση αναβλήθηκε, μέ τό σκεπτικό νά προετοιμαστεί καλύτερα. Ομως κάποιος Γενουάτης από τήν συνοικία του Γαλατά πρόδωσε τό μυστικό καί ειδοποίησε τόν σουλτάνο, ο οποίος έστησε τά κανόνια του, ετοίμασε τά πληρώματα καί περίμενε. Είναι σίγουρο ότι αν η πρόταση του Βενετού υλοποιούνταν αμέσως η φθορά του τουρκικού στολίσκου θά ήταν μεγάλη. 

Όμως όταν τή νύκτα της 28ης Απριλίου ξεκίνησαν τά πυρπολικά, τά οποία τά συνόδευαν δύο γαλέρες του Γαβριήλ Τρεβιζάνου καί του Ζαχαρίου Γριόνη καί τρείς φούσται του Σιλβέστρου Τρεβιζάνου, του Ιερώνυμου Μοροζίνη καί του Ιάκωβου Κόκκου, μία λάμψη από τόν πύργο του Γαλατά ειδοποιούσε τούς Τούρκους νά ετοιμασθούν. Πράγματι μία ομοβροντία από τά κανόνια του σουλτάνου βύθισε τό πλοίο του γενναίου Ιάκωβου Κόκκου, στέλνοντας στόν βυθό της θάλασσας εβδομήντα δύο πολεμιστές. 

Ακολούθησε επίθεσις των τουρκικών πλοιαρίων η οποία απέτρεψε οριστικώς τό παράτολμο εκείνο εγχείρημα. Σαράντα χριστιανοί ναύτες πού αιχμαλωτίσθησαν από τόν Μωάμεθ αφού γυμνώθηκαν απέναντι από τά τείχη ώστε νά είναι ορατοί από τούς αμυνομένους, παλουκώθηκαν. Ο αυτοκράτορας οργισμένος διέταξε τότε νά απαγχονισθούν διακόσιοι εξήντα μουσουλμάνοι αιχμάλωτοι πάνω στίς επάλξεις του τείχους. (Συνέχεια στην πηγή)

Ένα πολύ καλό βιβλίο που μπορεί να διαβάσει όποιος επιθυμεί για τα γεγονότα και τις μάχες που εξελίχθηκαν τις τελευταίες ημέρες της πόλης μέχρι και την άλωση είναι του Steven Ranciman "Η άλωση της Κωνσταντινούπολης 1453". Έχει συγκεντρώσει στοιχεία από πολλές πηγές και περιγράφει με απόλυτα κατανοητό τρόπο τα πάντα.

Ας τα θυμόμαστε! Δεν κάνει κακό! Το αντίθετο μάλιστα!


Ανιχνευτής




Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ετήσιο Μνημόσυνο Πεσόντων Καταδρομέων και Ιερολοχιτών

  

Την Κυριακή 26 Μαΐου 2013, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΣ, Αντιστράτηγο Αθανάσιο Τσέλιο, παρέστη στο Ετήσιο Μνημόσυνο Πεσόντων Καταδρομέων και Ιερολοχιτών (89 αξιωματικοί και 611 οπλίτες) που πραγματοποιήθηκε στο Καβούρι Βουλιαγμένης.

Μετά το μνημόσυνο ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ κατέθεσε στεφάνι στο παρακείμενο Ηρώο των Λ.Ο.Κ.



Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Αποκαλυπτήρια του μνημείου των ΛΟΚ



Στις 30 Μαρτίου του 1953, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου των ΛΟΚ στο Καβούρι της Βουλιαγμένης, με την παρουσία του βασιλικού ζεύγους, του πρωθυπουργού τέως στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου και βέβαια του εμπνευστή του μνημείου, Στρατηγού Καλλίνσκη.

Τ' αποκαλυπτήρια παρουσιάστηκαν από τα μέσα ενημέρωσης της εποχής και οι σκηνές των αποκαλυπτηρίων απομνημονεύθηκαν σε ταινία επικαίρων.

Οι εικόνες των ΛΟΚ γεμίζουν με έντονα συναισθήματα τους θεατές της ταινίας, ειδικά αν ανήκουν στην οικογένεια των ειδικών δυνάμεων. Είναι μια ταινία επικαίρων ανάμεσα σε πολλές άλλες, αλλά πολύ σημαντική για την ιστορία των Καταδρομών και των Ειδικών Δυνάμεων γενικότερα. 

Μέσα εκεί φαίνεται, για πολύ λίγο δυστυχώς, ο αεικίνητος και ευκίνητος για την ηλικία του Στρατηγός Καλλίνσκης, δίπλα στο βασιλιά Παύλο. Και αν δεν κάνω λάθος, φαίνεται και ο τότε Α/ΓΕΣ Στρατηγός Τσακαλώτος.

Ανεξίτηλες μνήμες των ΛΟΚ!

Δείτε την ταινία, πιέζοντας τον σύνδεσμο: ΛΟΚ και επιλέξτε το θέμα "Αποκαλυπτήρια του μνημείου ΛΟΚ" ανάμεσα από τ' άλλα επίκαιρα που παρουσιάζονται εκεί.

Αύριο, όπως έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Μαΐου, τελείται το μνημόσυνο των πεσόντων ανδρών των Καταδρομών στο Καβούρι. Στο σημείο συνάντησης των ΛΟΚ, θ' ακουστούν για μια ακόμη φορά ανάμεικτες  οι φωνές των παλαιών και νέων θύμιζοντας ότι η ιστορία συνεχίζεται.


Ανιχνευτής


Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Εμπρός! Στα αεροπλάνα...

Αρχείο:Paratroopers Crete '41.JPG
Γερμανικά αεροσκάφη και αλεξιπτωτιστές πάνω από την Κρήτη, κοντά στον κόλπο της Σούδας (Πηγή)
Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί ως τώρα για τη μάχη της Κρήτης! Κάθε άνθρωπος που συμμετείχε είχε ή έχει να πει τη δική του ιστορία, όπως ο ίδιος τη βίωσε. Μια τέτοια ιστορία βρήκα σ' ένα σπάνιο βιβλίο, γραμμένη από ένα Γερμανό αξιωματικό, τότε διοικητή ενός τάγματος αλεξιπτωτιστών που συμμετείχε στις επιχειρήσεις στην Κρήτη.

Από νεαρή ηλικία ο Φρειδερίκος-Αύγουστος Φράιχερ φον ντερ Χάιντε (Friedrich August Freiherr von der Heydte) περιφρονούσε το Ναζιστικό Κόμμα, με μια απέχθεια που ήταν αμοιβαία. Ο Στρατάρχης Χέρμαν Γκέρινγκ (Reichsmarschall Hermann Göring), διοικητής της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας (Luftwaffe), τον χλεύαζε επειδή ήταν αφοσιωμένος καθολικός, αναφερόμενος σε αυτόν ως ο «αλεξιπτωτιστής-κομποσχοίνι». 

Τέτοιο ήταν το επίπεδο της αντιπάθειας μεταξύ του Φον ντερ Χάιντε και του γερμανικού εθνικοσιαλιστικού κόμματος, που εάν δεν ήταν ένας εξαίρετος και τολμηρός στρατιώτης, ένας από τους λίγους επιτυχημένους ηγήτορες των γερμανικών δυνάμεων αλεξιπτωτιστών, θα μπορούσε κάλλιστα να αντιμετωπίσει ένα ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα, πολύ πριν από το τέλος του πολέμου. (Πηγή)

Ο Φον ντερ Χάιντε, ήταν γόνος  αριστοκρατικής οικογένειας της Βαυαρίας και γεννήθηκε στο Μόναχο στις 30 του Μάρτη του 1907. Ο πατέρας του, ένας Φράιχερ (Freiherr, το ισοδύναμο ενός Βρετανού βαρόνου) είχε υπηρετήσει στον βασιλικό βαυαρικό στρατό και η μητέρα του ήταν γαλλικής καταγωγής. Και οι δύο ήταν ευσεβείς καθολικοί, την ευσέβεια των οποίων κληρονόμησε ο γιος τους, αφού ανατράφηκε έτσι, όταν γράφτηκε στην καθολική σχολή του Μονάχου.

Ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος, μετέτρεψε τελείως το σκηνικό στη Γερμανία και η αριστοκρατία διαλύθηκε με το τέλος της μοναρχίας. Ο  Φον ντερ Χάιντε κατατάχθηκε σαν αξιωματικός του Ιππικού, όπως έκαναν όλοι οι αριστοκράτες εκείνης της εποχής.

Παράλληλα για ένα διάστημα, γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ σαν φοιτητής για να σπουδάσει νομικά και οικονομικά. Δεν συμπαθούσε τους κομμουνιστές, αλλά επιστρέφοντας στο Βερολίνο για μεταπτυχιακές σπουδές, συνάντησε ένα νέο εχθρό, τους εθνικοσοσιαλιστές ή αλλιώς, Ναζί! Υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που οι διαπληκτισμοί του με αυτούς τους αναδυόμενους ακροδεξιούς, κατάληξαν σε καυγάδες με ανταλλαγές γροθιών για να υποστηρίξει τις φιλελεύθερες ιδέες του.

Αηδιασμένος με την άνοδο του Χίτλερ, άφησε το Βερολίνο και πήγε στη Βιέννη, όπου άρχισε διπλωματικές σπουδές στην προξενική ακαδημία της Βιέννης. Το 1934, ένα έτος μετά την τοποθέτηση του Χίτλερ στην θέση του καγκελαρίου, ο Φον ντερ Χάιντε έλαβε την αυστριακή υπηκοότητα και το 1935 εγκαταστάθηκε στην Ολλανδία, για συνέχιση σπουδών.

Την ίδια χρονιά, ανακλήθηκε στην υπηρεσία, όντας αξιωματικός του Ιππικού, διότι ο γερμανικός στρατός είχε αρχίσει ένα μυστικό πρόγραμμα νέας δομής δυνάμεων. Παρά το γεγονός ότι η Γκεστάπο, τον είχε χαρακτηρίσει αντι-Ναζί, γλύτωσε την "εκκαθάριση" διότι θεωρήθηκε ότι είχε το κατάλληλο "νεωτεριστικό πνεύμα", που ο Χίτλερ ήθελε να υπάρχει στις ένοπλες δυνάμεις. Άλλωστε ο Φύρερ ήθελε την αριστοκρατία στο πλευρό του!

Το 1937 το γερμανικό ιππικό, μετατράπηκε σε Όπλο τεθωρακισμένων και ο Φον ντερ Χάιντε βρέθηκε διοικητής ενός τάγματος αντιαρματικών, όταν ξεκίνησε η επιχείρηση κατάληψης της Πολωνίας. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις εισβολής στις Κάτω Χώρες, όπου τιμήθηκε με το σιδηρού σταυρό ανδρείας 1ης τάξεως.

Τον Αύγουστο του 1940, δήλωσε εθελοντικά να μετατεθεί στις αερομεταφερόμενες δυνάμεις στο επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών και άρχισε την εντατική εκπαίδευση. Στη συνέχεια,  στο βαθμό του λοχαγού, διορίστηκε σαν διοικητής του 1ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών που ανήκε αντίστοιχα, στο 3ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών.


Στ' απομνημονεύματά του, για τη μάχη της Κρήτης, γράφει για την εκπαίδευση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών:

"Οι ιδεαλιστές, είναι η πιο δύσκολη πάστα ανθρώπων να τους χειριστεί κανείς. Πάρα πολλοί απ' απ' αυτούς που ανήκαν στη νεολαία του Χίτλερ και είχαν κορεστεί με εθνικιστικά συνθήματα, απέτυχαν να προσαρμοστούν στην τραχύτητα της εκπαίδευσης ενός αλεξιπτωτιστή, στη ζωή ενός στρατιώτη-μαχητή σε καιρό πολέμου. Ο ενθουσιασμός έχει αξία, μόνο όταν συνδυάζεται με γνώση, αντοχή, σκληρότητα και αυτοέλεγχο. 

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου είδα στρατιώτες να καταρρέουν κυριολεκτικά κάτω από την πίεση της μάχης. Και σ' όλες τις περιπτώσεις, ο τύπος του ανθρώπου που έγινε κομμάτια αντιμετωπίζοντας τη φρίκη του πολέμου ήταν ο μαλθακός ιδεαλιστής.

Οι φιλόδοξοι εθελοντές παρουσιάζουν επίσης προβλήματα διότι η επιθυμία τους να υπερτερούν έναντι των άλλων, τους κάνει ατομικιστές και δεν εμπνέονται από το πνεύμα μονάδας."

Το καλύτερο είδος εθελοντών, ήταν κατά τη γνώμη του, οι άνθρωποι της περιπέτειας, αυτοί που θέλουν να ζουν τη ζωή τους έντονα και χωρίς μονοτονία, όπως ήταν άλλωστε και ο ίδιος.

Έξι μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1941 το Τάγμα του ήταν έτοιμο να μεταφερθεί στα νότια Βαλκάνια, (Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα). Προς το τέλος του μήνα, όλη η δύναμη αλεξιπτωτιστών, μεταφέρθηκε  σιδηροδρομικά μέσω Ουγγαρίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας (συμμάχων του άξονα) στην Ελλάδα. Το 3ο Σύνταγμα, δυνάμεως 600 ανδρών, μεταστάθμευσε τελικά στις 15 Μαΐου 1941 κοντά στο αεροδρόμιο της Τανάγρας.

Την επόμενη ημέρα, ο  Φον ντερ Χάιντε, μαζί με τους άλλους διοικητές του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών,  παρακολούθησε την συγκέντρωση που είχε οργανωθεί από τον  Στρατηγό Στούντεντ στο ξενοδοχείο της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα. Εκεί για πρώτη φορά όλοι άκουσαν την αποστολή τους. Μόλις μπήκαν στην αίθουσα ενημέρωσης είδαν τον μεγάλο χάρτη, που είχε στηθεί! Ο ΑΝΣΚ ήταν η Κρήτη! Με καθαρή, δυνατή και ήρεμη φωνή ο Στούντεντ  εξήγησε  το σχέδιο ενεργείας. Το δικό του σχέδιο αεραποβατικής επίθεσης στην Κρήτη, για κατάληψη του νησιού! Είχε μελετήσει την κάθε λεπτομέρεια και είχε "παλέψει" για να γίνει αποδεκτό από την ιεραρχία.

Η Κρήτη βρισκόταν στα χέρια της βρετανικής συμμαχίας από το περασμένο Φθινόπωρο, και είχαν εγκατασταθεί συμμαχικά στρατεύματα, μετά την ιταλική επίθεση στην Ελλάδα. Το νησί που είχε μήκος 160 μίλια, βρισκόταν σε ίση απόσταση μεταξύ Αθήνας και ακτών της Αιγύπτου.  Οι  αεροδιάδρομοι που διέθετε η Κρήτη, επέτρεπαν στους Βρετανούς να ανεφοδιάζουν τα βομβαρδιστικά τους και να επιτίθενται στις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας, που ήταν ζωτικής σημασίας για την πολεμική προσπάθεια της Γερμανίας.

Παράλληλα τα λιμάνια της, ήταν ο "παράδεισος" για την βρετανικό βασιλικό ναυτικό, που θα μπορούσε να επιτίθεται σε κάθε γερμανική νηοπομπή που μετέφερε εφόδια για τα γερμανικά στρατεύματα στα νησιά του Αιγαίου και στη Βόρειο Αφρική. Η Κρήτη έπρεπε να καταληφθεί!

Πράγματι ο Στούντεντ είχε επιχειρηματολογήσει έντονα προς την ανωτάτη στρατιωτική διοίκηση για να εγκριθεί αυτό το σχέδιο, τη στιγμή που η γερμανική πολεμική μηχανή σχεδίαζε την εισβολή στη Ρωσία (που θα ξεκινούσε τον Ιούνιο του 1941). Πολλοί στρατηγοί δεν ήθελαν να σπαταλήσουν δυνάμεις αλλού.  Τελικά το σχέδιό του  εγκρίθηκε και ο ίδιος εξουσιοδοτήθηκε να υλοποιήσει το σχέδιο επιχειρήσεων "Mercury" (Ερμής), που αποτελούσε την πρώτη αεραποβατική επιχείρηση ευρείας κλίμακας στην στρατιωτική ιστορία.

O Φον ντερ Χάιντε και οι άλλοι αλεξιπτωτιστές Γερμανοί αξιωματικοί, άκουγαν προσεκτικά, καθώς ο στρατηγός Στούντεντ, αποκάλυπτε το σχέδιό του για την κατάληψη της Κρήτης. Το νησί θα δεχόταν ταυτόχρονες επιθέσεις σε 4 διαφορετικές περιοχές με το Σύνταγμα εφόδου   να πέφτει στα δυτικά, προς εξασφάλιση του αεροδρομίου του Μάλεμε, το 2ο Σύνταγμα αλεξιπτωτιστών να καταλαμβάνει το Ρέθυμνο και το παραπλήσιο αεροδρόμιο και το 1ο Σύνταγμα να πέφτει στις Γούρνες και να καταλάβει το Ηράκλειο. Το 3ο Σύνταγμα, θα καταλάμβανε τα Χανιά.

Το 1ο Τάγμα του Φον ντερ Χάιντε, θα έκανε άλμα στην περιοχή των φυλακών της Αγιάς Χανίων, μια ανοικτή και εκτεθειμένη πεδιάδα, και στη συνέχεια θα εξασφάλιζε το δρομολόγιο που οδηγούσε από Χανιά προς Σούδα. Το 2ο Τάγμα θα έπεφτε ανατολικά των φυλακών της Αγιάς με σκοπό να απωθήσει τους Βρετανούς που κρατούσαν νοτιοδυτικά των Χανίων, το δεσπόζον ύψωμα του Γαλατά. Το 3ο Τάγμα είχε αποστολή να πέσει πρώτο και να εξασφαλίσει το δρομολόγιο Αλικιανού-Χανίων, γύρω από το οποίο υπήρχαν οπωρώνες, που έφταναν μέχρι τις φυλακές Αγιάς.

Μόλις ο Στούντεντ ολοκλήρωσε την παρουσίασή του και τις οδηγίες επιχειρήσεων, έδωσε το λόγο στον αξιωματικό πληροφοριών, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι στο νησί αμύνονταν 2 με 3 αδύναμες ελληνικές μεραρχίες και μια βρετανική δύναμη επιπέδου μεραρχίας, αποτελούμενη κυρίως από στρατεύματα Νεοζηλανδών υπό την διοίκηση του γνωστού Στρατηγού Φράιμπεργκ.

Ο αξιωματικός πληροφοριών πρόσθεσε την εκτίμηση που υπήρχε, ότι ο τοπικός πληθυσμός θα ήταν συμπαθής προς την γερμανική εισβολή και ότι  μάλιστα υπήρχε ένα μυστικό δίκτυο ανταρτών που  ήταν φιλικοί στους Γερμανούς και θ' αποκάλυπταν την ταυτότητά τους με την συνθηματική λέξη "Major Bock"! (Ταγματάρχης Μποκ). Πόσο όμως έπεσε έξω!

To βράδυ της 19 Μαΐου το τάγμα του Φον ντερ Χάιντε που αριθμούσε σε 120 άνδρες,, άρχισε την προετοιμασία για την ιστορική αεραποβατική επιχείρηση. Ένας από τους στρατιώτες του ήταν ο τότε διεθνούς φήμης παγκόσμιος πρωταθλητής πυγμαχίας, Μαξ Σμέλινγκ. Όπως περιγράφει ο Φον ντερ Χάιντε, ο Σμέλινγκ ήταν 35 ετών και ο μεγαλύτερος σε ηλικία οπλίτης-αλεξιπτωτιστής του τάγματος.

Μπορεί να ήταν πρωταθλητής κόσμου στην πυγμαχία, αλλά σαν αλεξιπτωτιστής ήταν ..απερίγραπτα λίγος, αν και ο διοικητής του προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την φυσική του δύναμη τοποθετώντας τον σαν στοιχειάρχη όλμων. Την παραμονή της μάχης ο Σμέλινγκ παρουσιάστηκε στον διοικητή του, σταλμένος από το γιατρό του τάγματος, για ν' αναφέρει ότι ήταν άρρωστος με έντονη διάρροια! Επειδή ο ίδιος δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι λιποψυχεί και ότι θέλει ν' αποφύγει τη μάχη, ο Φον ντερ Χάιντε τον συμβούλευσε, να δέσει καλά την αδιάβροχη στολή του αλεξιπτωτιστή ειδικά από..κάτω και να πέσει μαζί  με τους υπόλοιπους αλεξιπτωτιστές.

Στις 4 τα ξημερώματα τα αεροσκάφη άρχισαν να απογειώνονται από την Τανάγρα. Από το αεροσκάφος του Φον ντερ Χάιντε, ήταν ο μοναδικός που είχε εμπειρία από μάχη και ήξερε τι τους περίμενε στην Κρήτη! Οι άλλοι ήταν ενθουσιώδεις, ιδεαλιστές, φιλόδοξοι νεαροί και δεν νοιάζονταν για τίποτα, σίγουροι ότι δεν θα αντιμετώπιζαν σοβαρή αντίσταση, όπως έγινε με την εισβολή στη Νορβηγία, Δανία και Ολλανδία. Έτσι τους είχαν προετοιμάσει για λόγους ηθικού!  Όλοι τραγουδούσαν το εμβατήριο του Γερμανού αλεξιπτωτιστή:

"Πέτα σήμερα ενάντια στον εχθρό
Εμπρός στα αεροπλάνα, στ' αεροπλάνα
Σύντροφε, δεν υπάρχει πισωγύρισμα..."

Ρίψη Γερμανών Αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη (Πηγή)
Ο Φον ντερ Χάιντε και οι αλεξιπτωτιστές του, έπεσαν χωρίς να αντιμετωπίσουν αντίσταση τα ξημερώματα της 20 Μαΐου του 1941. Όπως κατέβαινε με το αλεξίπτωτό του προς τη γη, διέκρινε από ψηλά το χωριό του Αλικιανού και προσγειώθηκε αποφεύγοντας την τελευταία στιγμή μια δεξαμενή νερού και μια συκιά. Κοίταξε το ρολόι του. Η ώρα ήταν 07.15. Έβγαλε από την τσέπη και άνοιξε ένα τουριστικό οδηγό της Κρήτης που είχε βρει σ' ένα περίπτερο στην Αθήνα, για να βεβαιωθεί ότι βρισκόταν κοντά στις φυλακές της Αγιάς, αντιπαραβάλλοντας τις φωτογραφίες με το τοπίο.

File:Bundesarchiv Bild 141-0864, Kreta, Landung von Fallschirmjägern.jpg
Γερμανοί αλεξιπτωτιστές κατά την προσγείωσή τους στην Κρήτη. Φαίνεται ότι ήταν άοπλοι και περίμεναν να βρουν τους φόρτους μάχης, τους γνωστούς "θερμοσίφωνες" για να πάρουν τον οπλισμό τους. (Πηγή)

Ικανοποιημένος ότι ήταν στο σωστό σημείο,  ο Φον ντερ Χάιντε και οι άνδρες του, άρχισαν να περπατούν στον σκονισμένο δρόμο που οδηγούσε από Αλικιανού προς Χανιά. "Οι ψυχολόγοι μπορεί να αναρωτιούνται, από που πηγάζει το αίσθημα της δύναμης και του κουράγιου, μόλις ένας αλεξιπτωτιστής προσγειώνεται σώος στο έδαφος", γράφει στ' απομνημονεύματά του ο Φον ντερ Χάιντε. "Είναι σαν το συναίσθημα της μέθης! Ο αλεξιπτωτιστής αισθάνεται μια ευφορία και πιστεύει ότι μπορεί να τα βάλει με οποιονδήποτε και να κάνει οτιδήποτε".

Ο Φον ντερ Χάιντε συγκέντρωσε και αναδιοργάνωσε τους άντρες του και άρχισε να επιτίθεται στα  υψώματα που δέσποζαν της πόλης των Χανίων. Οι λόχοι του αναπτύχθηκαν και ενώ προχωρούσαν αντιμετώπισαν ισχυρή αντίσταση με πυρά πολυβόλων. Η μάχη ξεκίνησε με πυρά και ελιγμούς ανάμεσα από ελαιόδεντρα προς το Μεγάλο Κάστρο.


File:Bundesarchiv Bild 101I-166-0508-31, Kreta, Vormarsch deutscher Fallschirmjäger.jpg
Ομάδα Γερμανών  Αλεξιπτωτιστών σε επιθετικό ελιγμό (Πηγή)

Εγκατέστησε το σταθμό διοίκησης, σε μια χαράδρα και στις 10.30 άρχισε να λαμβάνει αντικρουόμενες αναφορές από τους διοικητές των λόχων του, που όμως υποδείκνυαν την ισχυρή γραμμή αντίστασης των βρετανικών τμημάτων. Δύο βρετανικά πυροβόλα εξουδετερώθηκαν μετά από λυσσαλέα μάχη σώμα με σώμα. Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στον 1ο λόχο. Προωθήθηκε ο ίδιος με τον αγγελιαφόρο του εκεί και βρήκε το λόχο  μέσα σε μια ρηχή χαράδρωση του εδάφους, καθηλωμένο από σφοδρά πυρά πολυβόλου.

Με έρπυση πλησίασε προσεκτικά και με τα κιάλια του εντόπισε 2 βρετανικά πολυβόλα, αποκρυμμένα ανάμεσα σε θάμνους δίπλα από ένα αγροτόσπιτο. Αμέσως έστειλε μήνυμα στον Σμέλινγκ να κάνει βολή με τους όλμους στον στόχο αυτόν. Μέσα σε λίγα λεπτά τα πολυβόλα σίγησαν.

Η βρετανική αντίσταση όμως εξακολουθούσε να είναι πολύ ισχυρή. Οι διοικητές των δύο λόχων 3ου και 4ου, είχαν τραυματισθεί άσχημα, καθώς προσπαθούσαν να προωθήσουν τους άνδρες τους στα Χανιά. Η αντίσταση δεν προερχόταν μόνο από στρατιώτες, αλλά και από πολίτες, άνδρες, γυναίκες ακόμη και παιδιά!

Μετά από λίγο ήλθε η αναφορά,ότι ο σταθμός διοίκησης του τάγματος είχε χτυπηθεί με πυρά πυροβολικού. Ένας ασύρματος καταστράφηκε και 2 στρατιώτες σκοτώθηκαν. Μόλις έφθασε εκεί είδε τον υποδιοικητή του κατακίτρινο, ένδειξη της αγριότητας της μάχης που εξελισσόταν γύρω τους.

Παρ' όλα αυτά, μέχρι το μεσημέρι όλοι οι ΑΝΣΚ (Αντικειμενικοί Σκοποί) του τάγματος είχαν καταληφθεί αλλά με μεγάλο τίμημα. Ένας σταθμός πρώτων βοηθειών είχε οργανωθεί κάτω από τα δέντρα και είχε ήδη γεμίσει από τραυματίες που περίμεναν τον γιατρό να τους δει. Ο Φον ντερ Χάιντε προσπάθησε να ενθαρρύνει τους τραυματίες και πήγε να τους μιλήσει.

Τότε είδε ένα τραυματία Άγγλο στρατιώτη. "Γονάτισα και μετακίνησα τα ξανθά μαλλιά του από το μέτωπό του" διηγείται. "Ένας νοσοκόμος, θεώρησε σωστό να ενημερώσει τον Βρετανό, ότι ήμουν ο διοικητής του τάγματος. Με τα έκπληκτα γαλανά μάτια του με κοίταξε για λίγο. "Ο πόλεμος τελείωσε για μένα κύριε.." είπε. "Ελπίζω ότι θα τελειώσει και για σας στο όχι τόσο μακρινό μέλλον".

Καθώς τέλειωνε η πρώτη ημέρα, οι αμυνόμενοι Βρετανοί, έκαναν το παν για να απαγορεύσουν οποιαδήποτε γερμανική προσπάθεια για κατάληψη των Χανιών. Το πυροβολικό τους μάχης είχε ενισχυθεί και με το ναυτικό πυροβολικό που προερχόταν από τον στόλο τους, αγκυροβολημένο στη Σούδα. Τελικά οι σύμμαχοι επιχείρησαν αντεπίθεση αργά το απόγευμα. Οι μάχες εξελίχθηκαν σε αγώνα σώμα με σώμα και ήταν πολύ σκληρές!

Οι Γερμανοί κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν την αντεπίθεση και το υπόλοιπο της 20 Μαΐου πέρασε χωρίς κανένα άλλο σημαντικό επεισόδιο. Η επόμενη ημέρα, 21 Μαΐου, ήταν σχετικά ήσυχη και οι δύο αντίπαλοι, προσπαθούσαν με μικρά τμήματα να διεισδύσουν ό ένας στην αμυντική γραμμή του άλλου χωρίς να επιχειρούν επίθεση μεγαλύτερης κλίμακας. Ο Φον ντερ Χάιντε είχε εγκαταστήσει το τάγμα του καλά, και μπορούσε να παρατηρεί μπροστά του τα χωριά Περιβόλια και Πύργος, ενώ πίσω του είχε τα γαλάζια νερά του κόλπου της Σούδας.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο εναέριος ανεφοδιασμός σε όπλα και πυρομαχικά ανύψωσε το ηθικό των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, αν και τα έντονα και συνεχή πυρά που άκουγαν να προέρχονται από την περιοχή του Μάλεμε, τους έκανε να αντιλαμβάνονται τις δύσκολες στιγμές που περνούσαν οι συνάδελφοί τους εκεί. Πράγματι το αεροδρόμιο του Μάλεμε καταλήφθηκε και εξασφαλίσθηκε από τους Γερμανούς στις 21 Μαΐου και αμέσως χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά ενισχύσεων με προσωπικό από την 5η Ορεινή Μεραρχία.

Στις 22 Μαΐου, οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές μαζί με τους ορεινούς καταδρομείς, απώθησαν την αντεπίθεση των Νεοζηλανδών και αυτή η ενέργεια,  αποδείχτηκε το "σημείο στροφής" της μάχης της Κρήτης. Με ένα αεροδιάδρομο να φέρνει εφόδια και ενισχύσεις στους Γερμανούς και με το φόβο μιας επικείμενης γερμανικής αποβατικής ενέργειας από Βορρά, οι Βρετανοί αποφάσισαν να υποχωρήσουν προς τα νοτιοανατολικά του νησιού, προετοιμαζόμενοι για εκκένωση! Λάθος εκτίμηση!

Την Κυριακή στις 25 Μαΐου 1941, το τάγμα αλεξιπτωτιστών του Φον ντερ Χάιντε βρισκόταν σε αμυντική διάταξη στα υψώματα νοτιοδυτικά από τα Περιβόλια και τον Πύργο, περιμένοντας την συνένωση με τα τμήματα του Μάλεμε για να ξεκινήσουν την επίθεση προς Χανιά.

Την ίδια ημέρα ο Στρατηγός Στούντεντ επέτυχε την διάθεση εξόδων βομβαρδιστικών κάθετης εφόρμησης, των γνωστών "Στούκα" (Stuka) παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις του στρατού ξηράς, που ήθελε οικονομία δυνάμεων λόγω της επικείμενης εκστρατείας κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 26 Μαΐου τα Στούκα άρχισαν να επιτίθενται. Το 1ο τάγμα αλεξιπτωτιστών προωθήθηκε προς τα Περιβόλια και την επόμενη ημέρα, 27 Μαΐου ο Φον ντερ Χάιντε επικεφαλής των ανδρών του, μπήκε στην πόλη .

Τα Χανιά θύμιζαν μια έρημη πόλη. Όλα ήταν κλειστά. Κανένας πολίτης δεν κυκλοφορούσε! Οι Βρετανοί και οι Νεοζηλανδοί είχαν αποχωρήσει και οι πολίτες κρύβονταν φοβούμενοι ή περιφρονώντας ίσως τους Γερμανούς. Μόνο ο δήμαρχος Χανίων τους περίμενε για να παραδώσει την πόλη στον επικεφαλής αξιωματικό, προκειμένου ν' αποφύγει καταστροφές. Μόλις οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές που τον πρωτοσυνάντησαν του έδειξαν τον Φον ντερ Χάιντε, δυσκολεύτηκε να πιστέψει ότι  αυτός ήταν ο διοικητής! Είδε μπροστά του ένα βρώμικο, αξύριστο και κουρελιασμένο άνθρωπο.

Μετά την παράδοση της πόλης των Χανίων, οργανώθηκε η ταφή των νεκρών αλεξιπτωτιστών του τάγματος. Ακριβή στοιχεία για τις απώλειες μάχης των γερμανικών δυνάμεων ποικίλλουν, αλλά έχει γίνει αποδεκτό ότι κυμαίνονται μεταξύ 6.500 και 7.500 άνδρες νεκροί και τραυματίες. Οι σύμμαχοι είχαν  απώλειες γύρω στους 3.500 άνδρες (νεκροί και τραυματίες).

Παρά την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης "Ερμής", η κλίμακα των απωλειών ήταν τόσο μεγάλη και τρόμαξε τόσο πολύ τον Χίτλερ, που από τότε αποφάσισε να μην επιχειρήσει ξανά τέτοια μαζική αεραπόβαση.

Γράφει ο Φον ντερ Χάιντε:

"Ο στρατηγός Στούντεντ μας επισκέφθηκε αμέσως μετά την παράδοση των Χανίων. Μόλις είχαν περάσει 14 ημέρες από τότε που τον είχα δει στην Αθήνα. Είχε αλλάξει ορατά. Φαινόταν πολύ πιο σοβαρός και πιο επιφυλακτικός. Τίποτα επάνω του δεν έδειχνε ότι χαιρόταν για τη νίκη και ότι ήταν υπερήφανος για την επιτυχία του τολμηρού σχεδίου του. Το κόστος της νίκης αποδείχτηκε παρά πολύ μεγάλο φορτίο γι΄αυτόν.

Μερικά από τα τάγματα αλεξιπτωτιστών, είχαν χάσει όλους τους αξιωματικούς τους και σε αρκετούς λόχους είχαν μείνει μόνο λίγοι άνδρες ζωντανοί.

Η μάχη της Κρήτης αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι ήταν η αρχή προς το άνοιγμα μιας μεγάλης τραγωδίας που έφτασε στο αποκορύφωμά της στο Ελ  Αλαμέιν και στο Στάλινγκραντ. Για πρώτη φορά εκεί, στην Κρήτη, στάθηκε απέναντί μας ένας γενναίος και ανελέητος αντίπαλος σ' ένα πεδίο μάχης που τον ευνοούσε.

Στην περίπτωσή μας τα πράγματα πήγαν καλά για μας, αλλά φάνηκε σαν θαύμα το ότι αυτή η επικίνδυνη επιχείρηση πέτυχε! Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω πώς έγινε! Η επιτυχία ήλθε ξαφνικά σε μας, τη στιγμή που είχαμε πάψει να ελπίζουμε για πιθανότητα επιτυχίας.

Η αναφορά μου προς τον στρατηγό ήταν συνοπτική και σαφής. Σε απάντηση των ερωτήσεών του του ανέφερα τις εμπειρίες μας κατά την επίθεση και για τις απώλειές μας. Οι απώλειες προκλήθηκαν από πολλούς και διαφόρους λόγους μεταξύ των οποίων ο κυριότερος ήταν η απειρία των αλεξιπτωτιστών σε αεραποβατικές επιχειρήσεις.

Για πολλούς η μάχη της Κρήτης ήταν η πρώτη γεύση ενεργού δράσης και για τους περισσότερους, αυτό το άλμα ήταν το πρώτο τους επιχειρησιακό άλμα εναντίον του εχθρού. Η εκπαίδευση των αξιωματικών δεν ήταν επαρκής στις αεραποβατικές επιχειρήσεις και δυστυχώς η ανδρεία, αποδείχτηκε ότι δεν κάλυπτε την έλλειψη γνώσεων.

Όταν τελείωσα,  ο στρατηγός Στούντεντ μου έδωσε το χέρι του και έσφιξε το δικό μου για κάποια λεπτά. "Ευχαριστώ" είπε απλά! Αλλά αυτή η λέξη και η δυνατή χειραψία του, ήταν υπεραρκετά για μένα"

Ο βαρόνος Φον ντερ Χάιντε τιμήθηκε με τον Σταυρό των ιπποτών του σιδηρού σταυρού για την ηγεσία του και την καρτερία του κατά τη διάρκεια της μάχης και προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη. Το τι απέγινε μετά, μπορείτε να το διαβάσετε στην βιογραφία του. Ίσως ήταν από τους πολύ λίγους "καθαρούς" στρατιώτες.

 Η μάχη της Κρήτης χάθηκε για τους συμμάχους από τακτικά κυρίως λάθη. Οι δυνάμεις που συμμετείχαν και από τις δύο πλευρές ήταν δυσανάλογες της ήττας.

File:Bundesarchiv Bild 101I-166-0527-22, Kreta, toter Fallschirmjäger.jpg
Νεκρός Γερμανός αλεξιπτωτιστής κατά τη μάχη της Κρήτης (Πηγή)

Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές όχι μόνο δεν βρήκαν συμπαθή πληθυσμό ή φιλικούς αντάρτες, όπως τους είχαν ενημερώσει, αλλά αντιμετώπισαν μια παλλαϊκή αντίσταση όπου γέροι, νέοι, γυναίκες, παιδιά, παπάδες και καλόγεροι, πολέμησαν με ό,τι είχαν διαθέσιμα, από παμπάλαια όπλα μέχρι κασμάδες πιρούνες και δρεπάνια! Πολέμησαν ακόμη και με μαγκούρες και με πέτρες. Τους ξάφνιασαν! 

Ένοπλο τμήμα Κρητικών, οργανωμένο από τη χωροφυλακή για την συμμετοχή τους στην άμυνα του νησιού. (Πηγή)
Η αντεκδίκηση ήλθε λίγο αργότερα από τους χιτλερικούς με καταστροφές χωριών και μαζικές εκτελέσεις. Φανερώθηκε μονομιάς η βαρβαρότητα των Ναζί.

Αυτά έγραψαν οι Γερμανοί σε ταμπέλες, μετά την καταστροφή της Καντάνου. Για τους Ναζί, ήταν έγκλημα να πολεμάς για την πατρίδα σου. (Πηγή)

Η αντίσταση στο νησί δεν σίγησε αλλά φούντωσε και θέριεψε. Οι μαζικές συλλήψεις και οι εκτελέσεις δεν φόβισαν τον λαό. Τουναντίον τον συσπείρωσαν περισσότερο. Τα μετέπειτα γεγονότα το επιβεβαιώνουν. Οι χιλιάδες σταυροί των νεκρών Γερμανών αλεξιπτωτιστών και άλλων στρατιωτών στο Μάλεμε το μαρτυρούν. 

Να πώς περιγράφει ένας άλλος Γερμανός αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών ένα περιστατικό στην περιοχή Γαλατά Χανίων, όπου πραγματοποιήθηκε και η κυρία προσπάθεια των Γερμανών:

«Στὸ λιγοστὸ φῶς τῆς ἡμέρας θυμᾶμαι ποὺ πετάχθηκε σὰν ἀγρίμι μέσα ἀπὸ τοὺς ἀγκαθωτοὺς θάμνους, σὰν ἀστραπή, μιὰ λεβεντόκορμη σιλουέτα, στὰ μαύρα ντυμένη, μὲ ψηλὲς μπότες καὶ σαρίκι στὸ κεφάλι, ποὺ δίχως καθυστέρηση φύτεψε μὲ τὸ γερμανικὸ αὐτόματο, ποὺ κρατοῦσε, πέντε σφαῖρες στὸ στομάχι δύο ἀλεξιπτωτιστῶν. 


Πρὶν προλάβουμε νὰ ἀντιδράσουμε, ἔπεσε κάτω, γλιστρώντας σὰν φίδι μέσα στοὺς θάμνους μὲ δαιμονισμένη ταχύτητα. Ἀντιδρῶντας γρήγορα, τὸν κυκλώσαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ τὸν ἐξουδετερώσουμε. Ὅταν ἔφθασα κοντά του δὲν εἶχε ἀκόμα πεθάνει. Τὰ μάτια του ἀνοικτά, κατάμαυρα, λὲς καὶ φοβέριζε τὸν ἐρχομὸ τοῦ θανάτου, ὅμως ὅλο σχεδὸν τὸ κορμί του ἦταν χτυπημένο ἀπὸ τὰ θραύσματα τῆς χειροβομβίδας. 

Τὸν σήκωσα καὶ ἀκούμπησα τὴν πλάτη του στὸν κορμὸ μιᾶς χοντρῆς ἐλιᾶς. Εἰλικρινὰ μὲ εἶχε συναρπάσει ἡ τακτικὴ ποὺ μαχόταν. Θὰ ἦταν περίπου 18 χρονῶν. Πρὶν ξεψυχήσει, κοίταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια τὸ στοχασμό μου καὶ χαμογέλασε. Ξαφνιάστηκα. Δὲν ξέρω ἄν χαμογελοῦσε σὲ μένα ἤ στὸν θάνατο, ποὺ φτερούγιζε γιὰ νὰ τὸν πάρει. Σήκωσε μὲ κόπο τὸ δεξί του χέρι, πῆρε ἀπὸ τὸ λαιμό του ἕνα σταυρό ποὺ κρεμόταν, τὸν φίλησε κι ἔγειρε τὸ κεφάλι πλάγια, ξεψυχώντας μὲ καρφωμένο στὰ χείλη του τὸ χαμόγελο.

 Ὅμως, ἡ ἔκπληξή μου ἔμελλε νὰ κορυφωθεῖ, ὅταν τραβῶντας τὸ σαρίκι του γιὰ νὰ τὸν ξαπλώσω χάμω, ξεχύθηκαν ἀπ’ τὸ κεφάλι του μισὸ μέτρο κατάμαυρα μαλλιά. Τότε μόνο κατάλαβα πὼς ἦταν γυναῖκα. Βουβάθηκα. Ἦταν κάτι ποὺ δὲν τὸ περίμενα. Ἔνοιωσα στὸ λαιμό μου ἕναν κόμπο νὰ μὲ πνίγει. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συνειδητοποίησα ὅτι ἡ μοίρα τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν θὰ ‘ ταν πολὺ δύσκολη στὴν Κρήτη. Ἔφυγα, ἀφήνοντας τὴ σκέψη μου κάτω ἀπὸ τὴ γέρικη ἐλιά, κοντὰ στὴ νεκρὴ κοπέλα».(Πηγή)



File:Bundesarchiv Bild 141-0848, Kreta, Soldatengräber.jpg
Ταφή Γερμανών αλεξιπτωτιστών (Πηγή)
Πράγματι για πολλούς απ' αυτούς τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, δεν υπήρξε όχι μόνο πισωγύρισμα, όπως έλεγε το εμβατήριό τους, αλλά ούτε γυρισμός.


Ανιχνευτής





Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Εικόνες από το μέλλον των ειδικών επιχειρήσεων

Πολλά ενδιαφέροντα εκθέματα παρουσιάστηκαν στην Διάσκεψη-Έκθεση βιομηχανίας υλικών Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων του 2013, γνωστή σαν SOFIC (Special Operations Forces Industry Conference) που έλαβε χώρα στην Τάμπα της Φλόριντα πριν λίγες ημέρες.

Εκθέματα που σκιαγραφούν την εξέλιξη της τεχνολογίας των ειδικών επιχειρήσεων σε όλους τους τομείς στο εγγύς μέλλον, όπως αυτή η συσκευή εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών ελεύθερης πτώσης που πήρε τ' όνομα "Parasim".

Συσκευή επίγειας εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών "Parasim".Ένας ..ευτραφής επισκέπτης δοκιμάζει τη συσκευή.
Δεν είναι κάτι εντελώς νέο! Η προσπάθεια έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Εφέτος παρουσιάστηκε το τελευταίο μοντέλο εικονικής πραγματικότητας, γιατί με αυτό τον τρόπο εκπαιδεύονται οι υποψήφιοι αλεξιπτωτιστές, αντιμετωπίζοντας ποικίλα περιστατικά που τους θέτει η συσκευή. Εύκολη, ασφαλής, σχετικά οικονομική και εξυπηρετική λύση.

Ατομική υποβρύχια προωστική μηχανή "Jetboot"
Συνήθως σε τέτοιες διασκέψεις περί τις ειδικές δυνάμεις και τις ειδικές επιχειρήσεις γενικά, γίνονται και εκθέσεις υλικών, συσκευών και οργάνων, που προκαλούν εντύπωση. Μια τέτοια είναι η ατομική υποβρύχια προωστική μηχανή βατραχανθρώπων, που όπως ισχυρίζονται οι κατασκευαστές, αναπτύσσει τέτοια πρόωση που επιτρέπει εκτέλεση αποστολών που στο παρελθόν θεωρούνταν αδύνατες, λόγω απόστασης και χρόνου. Το  "Jetboot", χρησιμοποιεί αθόρυβο μοτέρ και μπαταρίες πολυμερών λιθίου για την επίτευξη υψηλών ταχυτήτων. Προσαρμόζεται στο σώμα του βατραχανθρώπου και αφήνει τα χέρια ελεύθερα για οποιαδήποτε άλλη ενέργεια.

Ο "εκπαιδευτής πεζικού"
Η εικονική πραγματικότητα είχε την τιμητική της κατά την διάρκεια της έκθεσης. Ο "εκπαιδευτής πεζικού", είναι μια άλλη συσκευή εκπαίδευσης. Ο εκπαιδευόμενος που φοράει τα ειδικά γυαλιά, βλέπει να εκτυλίσσεται γύρω του "μάχη" και καλείται να ενεργήσει, συμμετέχοντας μέσα σ' αυτήν, παίρνοντας εντολές και δίνοντας αναφορές. "Βλέπει" εχθρικούς στόχους που τον απειλούν και πρέπει να εκτελέσει ή ν' ανταποδώσει "πυρά" με το εκπαιδευτικό τυφέκιο που φέρει, συνδεδεμένο με το όλο σύστημα.

Πρέπει κανείς να ιδρώσει για να φέρει σε πέρας με επιτυχία όλα τα επεισόδια που δυσκολεύουν ανάλογα με το επίπεδο του εκπαιδευόμενου.  Αγώνας εντός κατοικημένων περιοχών ή αστικού περιβάλλοντος, εξουδετέρωση εχθρικού προσωπικού και εκκαθάριση κτιρίων είναι από τις περιπτώσεις που αυτό το σύστημα βοηθά πολύ. Ακόμη και δοκιμές επιχειρήσεων μπορούν να γίνουν, προσαρμόζοντας το σενάριο της συσκευής στην αντίστοιχη αποστολή. Εύκολα, ανέξοδα και γρήγορα!

Φορητή κάμερα για πολεμικούς σκύλους
Δεν συζητάμε για τις φορητές κάμερες που προσαρμόζονται σε πολεμικούς σκύλους και μπορούν να μαγνητοσκοπούν  επί 16 συνεχείς ώρες! Ένας ασύρματος αναμεταδότης στέλνει πίσω στο συνοδό του σκύλου όλες τις εικόνες σε πραγματικό χρόνο. Το σύστημα εξάρτησης επίσης διαθέτει έξι τονικές εντολές προς τον σκύλο και δύο δονητικά παραγγέλματα για τον πλήρη έλεγχό του.

Τηλεκατευθυνόμενη ιπτάμενη συσκευή παρατήρησης
Κυκλοφορούν πολλά μικρά drones! Το μικρό ιπτάμενο ρομπότ επιτήρησης- αναγνώρισης που παρουσιάστηκε στην έκθεση, μπορεί να πετάξει με ανέμους μέχρι και 18 κόμβους και να ελέγχεται από το χειριστή του σε αποστάσεις 3 χιλιομέτρων. Είναι αυτό που χρειάζεται για στρατιωτικές επιχειρήσεις και αναγνωρίσεις σε αστικό περιβάλλον όπως ισχυρίζονται οι κατασκευαστές του. Εκεί που πιστεύεται ότι θα διεξάγονται στο μέλλον όλο και περισσότερο ειδικές επιχειρήσεις! Ιδανικό για μικρά κλιμάκια επιπέδου ομάδας, διμοιρίας αλλά και λόχου. Άριστο βοήθημα για περιπόλους ημέρα και νύκτα.

Ισραηλινή θερμική διόπτρα παρατήρησης και εντοπισμού στόχων
Στην έκθεση όπως συνήθως, είχαν την παρουσία τους και οι Ισραηλινοί. Εφέτος μια ισραηλινή εταιρεία,  έδειξε μια θερμική κάμερα εντοπισμού στόχων από μεγάλες αποστάσεις. Στον τομέα αυτό η εν λόγω εταιρεία, παράγει αρκετά και ενδιαφέροντα μοντέλα.

Ο Αντιστράτηγος Ιωσήφ Βότελ διοικητής της μικτής διοίκησης ειδικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ
Υπήρξαν όμως και σημαντικές δηλώσεις που βγήκαν από τα χείλη  ανωτάτων αξιωματικών, όπως αυτός που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία. Είναι ο διοικητής της Μικτής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ, (Joint Special Operations Command) Αντιστράτηγος Ιωσήφ Βότελ. Σ' αυτή τη διοίκηση ανήκουν και οι DEVGRU που "κτύπησαν" τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Είπε λοιπόν ο Στρατηγός, ότι αυτό που βλέπουν από εδώ και στο εξής, είναι να εμπλέκονται οι ειδικές δυνάμεις πέραν των καθαρά στρατιωτικών επιχειρήσεων και σε "αποστολές ενδυνάμωσης του νόμου" (law enforcement objectives) στα μελλοντικά θέατρα επιχειρήσεων, όπου θα υπάρχει η επιθυμία ελαχιστοποίησης της παρουσίας αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Επιβεβαίωσε δηλαδή το νέο ρόλο των ειδικών δυνάμεων.

Ο Υποναύαρχος Sean Pybus διοικητής της αμερικανικής διοίκησης ναυτικών ειδικών επιχειρήσεων
Από την άλλη πλευρά ο ναύαρχος  Σιν Πάιμπους, (Sean A. Pybus) διοικητής της διοίκησης ναυτικών ειδικών επιχειρήσεων (Naval Special Warfare Command) ανακοίνωσε ότι θα μαζέψει μέχρι τα Χριστούγεννα πάνω από τους μισούς βατραχανθρώπους από το Αφγανιστάν για να επιστρέψουν πίσω στο νερό, όπως είπε χαρακτηριστικά! Αρκετά οι "βάτραχοι" έμειναν στα βουνά! Καιρός να ξαναθυμηθούν και τις αμφίβιες δραστηριότητες. Μάλλον έχει δίκιο. "Ο καθείς στο είδος του και ο ..Λουμίδης στους καφέδες του"


Ανιχνευτής

Πηγή



















Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Στη μνήμη ενός Καταδρομέα Στρατηγού

Την Κυριακή, στις 19 Μαΐου του 2013, θα γίνουν τ' αποκαλυπτήρια της προτομής, του Στρατηγού Παπαθανασίου ενός καταξιωμένου καταδρομέα μαχητή, ενός αγνού πατριώτη, στην ιδιαιτέρα πατρίδα του στη Λαύκα της Κορινθίας.

Υπάρχει ανοικτή πρόσκληση της αξιότιμης γυναίκας του, κ. Κατερίνας Παπαθανασίου για όποιον επιθυμεί να παραστεί εκεί.

Αυτή είναι η δεύτερη προτομή του, με την πρώτη να υπάρχει από τον Οκτώβριο του 2008 στο στρατόπεδο ΣΕΕΜΑΝ, στον χώρο της Σχολής Αλεξιπτωτιστών.


Αξίζουν μερικά λόγια για να περιγραφεί η έντιμη ζωή του γενναίου αξιωματικού, που άφησε αυτή τη ζωή, τον Μάρτη του 2003. Το πλούσιο στρατιωτικό του μητρώο τα λέει όλα. 

Eξάλλου, είναι το μόνο «πλούσιο» που είχε στη λιτή, στρατιωτική του ζωή.  Έμενε στο ενοίκιο, ο παρασημοφορημένος 34 φορές από την πατρίδα, τα Hνωμένα Eθνη, τις HΠA, την Kορέα, γενναίος Στρατηγός, που γεννήθηκε το 1918.

Aνήκει στην Tάξη 1938 της Στρατιωτικής Σχολής Eυελπίδων. Πολέμησε στην Aλβανία ως ανθυπολοχαγός στο 27 Σύνταγμα Πεζικού, στη Mέση Aνατολή, όπου διέφυγε το 1942 και πολέμησε, ως Iερολοχίτης, υπολοχαγός στις επιχειρήσεις των νήσων του Aνατολικού Aιγαίου. 

Mπήκε στην Aθήνα το 1944 με το Tμήμα Aπελευθερώσεως των Aθηνών. 1945-1947 διετέλεσε εκπαιδευτής στη Σχολή Eυελπίδων, 1947-1949 υποδιοικητής και διοικητής της Γ' Mοίρας Kαταδρομών, με την οποία έλαβε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις της ελληνικής επικράτειας. 

Διετέλεσε εκπαιδευόμενος στο Σχολείο Πεζικού των HΠA και σύνδεσμος στο Tόκιο της Iαπωνίας των αρχιστρατήγων Aπω Aνατολής Van Fleet και Ridgway. Διετέλεσε ιδρυτής και πρώτος διοικητής της Σχολής Aλεξιπτωτιστών (1955-’59), εκπαιδεύτηκε σε όλα τα ελληνικά Σχολεία του όπλου του. Διοικητής Tάγματος Πεζικού, στη Γουμένισσα, Kιλκίς και Tαξίαρχος στη Λαμία, μη αποδεχθείς τη δικτατορία, απετάχθη τον Δεκέμβριο του 1967, φυλακίσθηκε και εξορίσθηκε ως το 1971, στη Σέριφο, Σαμοθράκη και Θέρμο Tριχωνίδος.

Στις 24 Iουνίου 1971 στην Aθήνα νυμφεύθηκε την Kατερίνα, το γένος Πανταζοπούλου, από το Ντάλλας του Tέξας, με μεσσηνιακή καταγωγή. 

Mαζί πήγαν στις HΠA το 1971 ως το 1976 όπου ο Περικλής παρακολούθησε πανεπιστημιακά σεμινάρια κοινωνιολογίας και διοικήσεως επιχειρήσεων, διεθνών σχέσεων και πολιτικών επιστημών. 

Eπέστρεψε στην Eλλάδα και διετέλεσε πρόεδρος Γενικής Tραπέζης, πρόεδρος του Mετοχικού Tαμείου, πρόεδρος του NΙMTΣ, γενικός διευθυντής Nέας Δημοκρατίας, γενικός διευθυντής EΛTA, αντιπρόεδρος Aθηναϊκής Λέσχης και αντιπρόεδρος της Eλληνικής Bιοτεχνικής Eταιρείας Διπλαρείου Σχολής (έτος ιδρύσεως 1893). Σε όλες αυτές τις θέσεις υπηρέτησε αμισθί, παίρνοντας μόνο τη σύνταξή του.

Ας θυμηθούμε τι είπε σε παλιότερη συνέντευξη του για τον εμφύλιο σπαραγμό της περιόδου 1946-1949, γιατί αξίζει να θυμόμαστε τις εμπειρίες ενός παλιού μαχητή. 


Περικλής Παπαθανασίου «Αγωνιζόμασταν υπέρ βωμών και εστιών»

«Είχε παρασυρθεί μια μεγάλη μερίς του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου και είχε υποστηρίξει τους αντάρτες του βουνού» εξομολογείται ο στρατηγός ε.α. Περικλής Παπαθανασίου όταν θυμάται τα δύσκολα εκείνα χρόνια και τις μάχες στα βουνά. Οι αναμνήσεις έρχονται εύκολα αλλά με έντονη τη συναισθηματική φόρτιση για τον στρατηγό που ήταν από τους πρώτους αξιωματικούς οι οποίοι έφτιαξαν τις Δυνάμεις Ορεινών Καταδρομών (τα γνωστά ΛΟΚ), οι οποίες και έκριναν την τύχη του πολέμου.

«Ο ελληνικός στρατός δεν γνώριζε από νυχτερινό πόλεμο, δεν μπορούσε να απαντήσει στους αντάρτες που εκινούντο με άνεση τη νύχτα σε όλη τη χώρα και εξολόθρευαν στρατιωτικές μονάδες, κατέστρεφαν έργα υποδομής, πατούσαν χωριά, κυρίως ακριτικά, και μικρές πόλεις». Οι Δυνάμεις Ορεινών Καταδρομών άλλαξαν τη μορφή του πολέμου, επειδή μπορούσαν να απαντήσουν στην τακτική αυτή των ανταρτών, να διεξάγουν νυχτερινές επιχειρήσεις, να ανεβαίνουν σε δύσκολες πλαγιές και να πατούν τις πιο δυσπρόσιτες κορυφές των βουνών, που ήταν και τα «απάτητα» οχυρά του Δημοκρατικού Στρατού.

Ο στρατηγός Παπαθανασίου αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1938 και ήταν ήδη ανθυπολοχαγός στον πόλεμο του 1940· με το 27ο Σύνταγμα της Κοζάνης ήταν από τις μονάδες που πρώτες μπήκαν στην Αλβανία από την Κρυσταλλοπηγή και κατέλαβαν την Κορυτσά. Μετά την εισβολή των Γερμανών και την κατάρρευση του Μετώπου κατέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου κατετάγη στον Ιερό Λόχο· πήρε μέρος στις επιχειρήσεις στα νησιά του Αιγαίου και ήταν με τις μονάδες που συνόδευσαν τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου κατά την απελευθέρωση των Αθηνών.

Μετά τη Βάρκιζα υπηρέτησε ως εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων και στις αρχές του 1947 ­ «όταν άρχισε να διαφαίνεται ο εσωτερικός διχασμός» υπογραμμίζει ­ μαζί με άλλους 12-15 αξιωματικούς υπό τον στρατηγό Ανδρέα Καλλίνσκη αποτέλεσαν τον πυρήνα δημιουργίας των Δυνάμεων Ορεινών Καταδρομών και υπηρέτησε ως διοικητής της Γ' Μοίρας στις επιχειρήσεις στον Γράμμο και στο Βίτσι.

Την εποχή εκείνη το διεθνές κλίμα ήταν θερμό μεταξύ των συντηρητικών δυνάμεων στην Ευρώπη και στην Αμερική και των Αριστερών, μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, θυμάται ο στρατηγός: «Εμείς ήμασταν στη μέση και έπρεπε να πολεμήσουμε. Ιδιαίτερα όσοι υπηρετούσαμε στο ΛΟΚ γνωρίζαμε ότι αγωνιζόμασταν υπέρ βωμών και εστιών».

Όταν τον ρωτάμε αν αυτό το συμμεριζόταν ολόκληρος ο Στρατός και ο άμαχος πληθυσμός, απαντάει καταφατικά και προσθέτει: «Η λιποταξία από την πλευρά των ανταρτών προς τον Στρατό ήταν μαζική. Αντίθετα οι λιποταξίες από την πλευρά του τακτικού Στρατού προς τους αντάρτες ήταν ελάχιστες και αφορούσαν μεμονωμένες περιπτώσεις».

Όταν τον ρωτήσαμε αν πίστεψε ποτέ ότι κάτι άλλο συνέβαινε πάνω από τα κεφάλια τους, δεν απάντησε ευθέως, μόνο θυμήθηκε ένα περιστατικό: «Το καλοκαίρι του 1947 διεξήγαμε επιχειρήσεις στον Κίσαβο και είχαμε εξολοθρεύσει τις εκεί ομάδες των ανταρτών. Σε ένα χωριό βρήκαμε κιβώτια με σύγχρονα όπλα αγγλικής κατασκευής που επάνω έγραφαν "Made in England, 1947"...».

«Αλλη μια φορά» προσθέτει «στο ύψωμα Λίπα του Σιδηροκάστρου συλλάβαμε μια ολόκληρη ομάδα ανταρτών. Κατά την ανάκρισή τους καταλάβαμε ότι δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, επειδή δεν ήξεραν λέξη ελληνικά. Φωνάξαμε έναν διερμηνέα και διαπιστώσαμε ότι ήταν όλοι τους βουλγαρόφωνοι και όταν τους ρωτήσαμε πού γεννήθηκαν μας απάντησαν "στη Βουλγαρία". Ηταν μάλιστα παρών και ο Αμερικανός αξιωματικός, που επιβεβαίωσε το γεγονός».

Ο στρατηγός Παπαθανασίου, με τη μοίρα του, ήταν εκείνος που μπήκε πρώτος στην πολιορκούμενη Κόνιτσα, τον Δεκέμβριο του 1948, μία από τις πιο κρίσιμες μάχες του Εμφυλίου, θυμάται. «Είχαμε δώσει το σύνθημα "Ζαχαράκης", προς τιμήν του διοικητού όλων των επιχειρήσεων. Οταν φθάσαμε στην παλαιά πέτρινη γέφυρα, ήταν δέκα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα ­ εκεί κάναμε Πρωτοχρονιά το 1949 ­ και συναντήσαμε τους πρώτους Μάηδες, οι οποίοι μας είπαν το σύνθημα "Ζαχαράκης". Μας είπαν και "καλή χρονιά",σφίξαμε τα χέρια».

Ιστορικής σημασίας, θυμάται, είναι και η επιχείρηση της μονάδας του για την εκπόρθηση του οχυρού του Γράμμου: «Ξεκινήσαμε από το χωριό Γράμμος και ανεβήκαμε προς την Κιάφα» εξιστορεί και τα μάτια του δακρύζουν. «Ηταν νύχτα. Η δεξιά πτέρυγα ήταν ακριβώς στα σύνορα της Αλβανίας» λέει. «Μήπως τα πατήσατε κιόλας;» ρωτάμε για να αμβλύνουμε κάπως την έντονη συγκίνηση. «Οχι» απαντάει «δεν νομίζω, αλλά δεν αποκλείεται κιόλας. Κάποια στιγμή μάς κατάλαβαν οι αντάρτες και έδωσαν σκληρή μάχη.Ηξεραν ότι έχαναν το τελευταίο οχυρό και την πρωτεύουσά τους που ήταν η Αετομηλίτσα του Γράμμου. Τα οχυρά τους με επτά και οκτώ σειρές δένδρων, αλλά τα παιδιά πολέμησαν.Τους πήραμε τον αέρα και υποχώρησαν τρέχοντας προς την Αλβανία. Ηταν τέλος Αυγούστου. Ο πόλεμος τελείωσε». Ανακουφίζεται από τη συναισθηματική φόρτιση ο στρατηγός, ξαναγίνεται ο στρατιωτικός.

Όταν τα συζητάει ομολογεί ότι τίποτε δεν θα αναθεωρούσε από τα όσα έπραξε την εποχή εκείνη, διότι ήταν στρατιώτης και «υπηρετούσαμε με βάση τον όρκο μας προς την πατρίδα και το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Είχαμε και έχουμε την αίσθηση του νομίμου κράτους, το οποίο πρέπει όλοι μας να υπηρετούμε ανεξαρτήτως των προσωπικών ιδεολογικών διαφορών».

«Αυτά που συζητάμε τα καταλαβαίνουν οι νέοι, τα εγγόνια σας;» ρωτάμε. «Οι νέοι, οι πολύ νέοι, δεν καταλαβαίνουν. Αλλά μετά το 25ο έτος ηλικίας μας προκαλούν να τους μιλήσουμε για την ψυχολογία μας εκείνη την εποχή, για την αλήθεια των διαφόρων δημοσιευμάτων.Είναι γνωστό ότι πολλά εγράφησαν και περισσότερα γράφονται. Τα πλείστα είναι εξωπραγματικά και αβάσιμα» κλείνει τη συζήτηση.

Ανιχνευτής



Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Η μαχητική ικανότητα


Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές κατά τη διέλευση στίβου εμποδίων (Πηγή)

Ο απώτερος σκοπός της στρατιωτικής εκπαίδευσης είναι ν' αποκτήσει ο στρατιώτης μαχητική ικανότητα ανάλογη των απαιτήσεων ενός σύγχρονου πολέμου, όπως τουλάχιστον προδιαγράφεται ένας τέτοιος πόλεμος κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης.

File:US Navy 061116-M-9827H-076 A marine with the People's Liberation Army (Navy) (PLA (N)) marine regiment, fights through a combat obstacle course at a naval base as part of a day of marine capability demonstrations.jpg
Κινέζος πεζοναύτης διέρχεται εμπόδια του στίβου μάχης (Πηγή)

Αλλά τι είναι μαχητική ικανότητα; Πολλοί χρησιμοποιούν αυτό τον όρο αλλά λίγοι εμβαθύνουν στη σημασία των λέξεων. Μαχητική ικανότητα είναι μόνο όταν έχεις στα χέρια τα πιο τέλεια και σύγχρονα υλικά; Όχι βέβαια! Τι να τα κάνει κάποιος τα σύγχρονα υλικά όταν δεν ξέρει να τα χρησιμοποιεί σωστά; Είναι σαν έχεις μια Μαζεράτι στην αυλή σου και να μην ξέρεις να την οδηγείς!

IDF combat soldiers climbing the wall at the obstacle course

Ισραηλινός στρατιώτης κατά την διέλευση στίβου μάχης με πλήρη εξάρτυση (Πηγή

Και ας υποθέσουμε ότι έχεις σύγχρονα υλικά και ξέρεις να τα χρησιμοποιείς. Αλλά αν δεν έχεις τη σωματική αντοχή και το ψυχικό σθένος να διεξάγεις έναν παρατεταμένο αγώνα ζωής και θανάτου διατηρώντας τη νηφαλιότητα και την ηρεμία για να σκέφτεσαι σωστά, πάλι δεν μπορείς να θεωρείσαι ότι διαθέτεις μαχητική ικανότητα.

File:US Navy 100708-N-0775Y-106 Sailors ssigned to Fleet Combat Camera Group Pacific, crawl across narrow planks of wood to navigate the Spider Wall portion of the obstacle course.jpg
Αμερικανοί ναύτες εκπαιδεύονται στην αναρρίχηση (Πηγή)

Άρα η μαχητική ικανότητα, είναι συνισταμένη πολλών ικανοτήτων ψυχικών, πνευματικών και σωματικών! Η μορφή και τα μέσα διεξαγωγής ενός μελλοντικού πολέμου, διαμορφώνουν τελικά τις απαιτούμενες ικανότητες που πρέπει να έχει ένας μαχητής. 

Battle Obstacle Course Flame Pit
Βρετανοί και Ινδοί στρατιώτες, διέρχονται στίβο εμποδίων κατά τη διάρκεια συνεκπαίδευσης (Πηγή)

Η συσσωρευθείσα εμπειρία  και η πείρα των  πολέμων του πρόσφατου παρελθόντος εξάγουν τις απαιτήσεις που πρέπει να καλύπτει ένας σύγχρονος μαχητής και είναι πολλές! Περισσότερες δε για ένα μαχητή των ειδικών δυνάμεων. Αυτές όμως που προβάλουν σε πρωτεύουσα θέση είναι δύο:
Όταν οι μονάδες διασπείρωνται σε μικρά τμήματα, όταν οι αποστολές μικρών ομάδων πληθαίνουν και οι ατομικές αποστολές αποκτούν μεγάλη αξία, είναι φανερό ότι ο μαχητής για ν' αναλάβει τέτοιες αποστολές πρέπει να έχει φυσική δύναμη, ρώμη, αντοχή, ισχυρή θέληση, αυτοπεποίθηση και πρωτοβουλία.

Αμερικανοί νεοσύλλεκτοι πεζοναύτες κάνουν έρπυση μέσα σε λάσπες, κατά τη διέλευση του στίβου εμποδίων τους στην βασική τους εκπαίδευση (Πηγή)

Ένας μαχητής που ξέρει ν' αναρριχηθεί σε απόκρημνους βράχους, μπορεί να περάσει κολυμπώντας ένα υδάτινο εμπόδιο, μπορεί να εκτελέσει σύντονη πορεία 10 χιλιομέτρων σε μια ώρα, είναι γνώστης της μάχης σώμα με σώμα και καλός χειριστής των υλικών του και του οπλισμού του, έχει αυτοπεποίθηση και θάρρος να αναλάβει μια μεμονωμένη αποστολή, ή μια ατομική εντολή, μέσα στην εχθρική τοποθεσία και μπορεί να τη φέρει σε πέρας!

Officers with 82nd Airborne Division, complete team obstacle course, at Fort Bragg, N.C.
Νέοι αξιωματικοί αλεξιπτωτιστές εκτελούν διέλευση στίβου εμποδίων, σύμφωνα με τις παραδόσεις των μονάδων τους, μεταφέροντας ένα λαστιχένιο τροχό φορτηγού, σαν απεικόνιση μεταφοράς τραυματία. (Πηγή)

Ένας στρατιώτης με τα αυτά πνευματικά και ψυχικά προσόντα, αν δεν έχει σωματική αντοχή, δεν μπορεί να περάσει ένα υγρό κώλυμα ή δεν μπορεί να αναρριχηθεί σ' ένα γκρεμό, θα είναι αυτό που λένε "πνεύμα πρόθυμον αλλά σαρξ ασθενής"

Soldiers climbing cargo net obstacle

Νεοσύλλεκτοι Αμερικανοί στρατιώτες ανεβαίνουν το δίχτυ, ένα από τα εμπόδια αυτοπεποιθήσεως που πρέπει να περνούν κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μαχητού (Πηγή

Αν το επεκτείνουμε, η μαχητική ικανότητα μιας μονάδας, είναι η συνισταμένη των ικανοτήτων όλου του προσωπικού της, και ελαττώνεται από τις πράξεις και τις ενέργειες όλων των αδέξιων και ανίκανων ατόμων που ανήκουν σ΄αυτήν.

File:Defense.gov News Photo 120614-F-TR874-971 - U.S. Air Force Maj. Christopher Wright navigates through a water obstacle during a combat mission readiness evaluation the Pre-Ranger Course at Fort.jpg
Αεροπόρος Αμερικανός αξιωματικός περνάει στίβο εμποδίων κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης (Πηγή)

Είναι φανερό και σαφέστατο, ότι πρέπει να υπάρχει ένα πρόγραμμα σωματικής προπόνησης που να είναι προσαρμοσμένο στις σωματικές απαιτήσεις κάθε μονάδας και να τις ικανοποιεί απόλυτα. 


Αμερικανίδα πεζοναύτης κατά τη διάρκεια διέλευσης στίβου εμποδίων. Καμία εξαίρεση (Πηγή

Η εξειδίκευση σε ειδικότητες ανάλογα με το Όπλο ή το Σώμα, αποτελεί επίσης βασική απαίτηση, αλλά είναι σφάλμα να τίθεται πιο ψηλά και να εκπαιδεύεται ένας μαχητής σε βάρος της σωματικής του μαχητικής ικανότητας. 

Not loaded

Διέλευση υδατίνου εμποδίου κατά τη διάρκεια συνεκπαίδευσης  Αμερικανών  πεζοναυτών με Σενεγάλους και Νιγηριανούς κομάντος (Πηγή

Στο πεδίο της μάχης, ο άριστος χειριστής ασυρμάτου, είναι άχρηστος και επιζήμιος για το τμήμα του αν δεν μπορεί ν΄ακολουθήσει, κατά τη διάρκεια μιας σύντονης πορείας.

Στίβος καταδρομών στο ΚΕΑΠ (Πηγή)

Φυσική αγωγή μάχης είναι αυτό που χρειάζεται στην εκπαίδευση ενός μαχητή για ν΄αποκτήσει την απαιτούμενη σωματική μαχητική ικανότητα, όπως αναλύθηκε παραπάνω. Για τη φυσική αγωγή μάχης θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο.

Αυτό όμως προϋποθέτει τη διάθεση του απαιτούμενου χρόνου. Η ορθολογική προσέγγιση και ο υπολογισμός των επιχειρησιακών απαιτήσεων εξάγουν την απαιτούμενη χρονική διάρκεια εκπαίδευσης και επομένως και την απαιτούμενη διάρκεια θητείας, αν πρόκειται για κληρωτούς στρατιώτες. Μικρότερη θητεία είναι αναποτελεσματική και εγκυμονεί κινδύνους.

Εδώ πρέπει αυτοί που αποφασίζουν να διαλέξουν αν θέλουν  αξιόμαχο στρατό ή όχι. Απ' ό,τι γνωρίζω,  αυτό είναι επιθυμητό στις ένοπλες δυνάμεις. Δεν ξέρω αν είναι κατανοητό και  από τις πολιτικές δυνάμεις, γιατί ελπίζω ότι επιθυμητό είναι και απ' αυτές. 


Ανιχνευτής